اخبار آرشیوی

خبرگزاری فارس نوشت: مسعود فراستی عصر روز گذشته در جلسه نقد و بررسی فیلم "جدایی نادر از سیمین" در "کافه کراسه" در مقدمه سخنان خود با بیان اینکه لازمه محتوا فرم است، گفت: - بدون فرم محتوا در کار نیست و مضمون، محتوا نیست، نیت نیست، تم نیست و باید گفت محتوا چیزی نیست که تا فرم نیست. - سینما هنر فضاست و شما به اندازه‌ای که فرم داری محتوا داری و به اندازه‌ای که بلدی حرف بزنی حرفی برای گفتن داری. - اینکه فیلمنامه و مضمون دینی است، هیچ ربطی به من منتقد ندارد، این مهم است که فرم گرفته باشد و از طریق این فرم محتوا تولید می‌شود و وقتی فرم محتوا ایجاد کرد فرم و محتوا یکی می‌شوند و قابل انفکاک نیست. - هر فیلمسازی جهان‌بینی شرقی یا غربی و ... دارد، این جهان‌بینی در نقد وجود دارد و من آن را در خودم حذف نمی‌کنم و واکنش‌های خودم را سانسور نمی‌کنم و این یعنی سلیقه و بدانید فرم یادگرفتنی نیست، زندگی کردنی است! - فیلم «جدایی نادر از سیمین» از لحاظ فرم بد است، متوسط بد است و از یک جهت بهتر از فیلمفارسی‌های این روزهاست. - اما از یک لحاظ «جدایی نادر از سیمین» از فیلمفارسی بدتر است و آن اینکه فیلمفارسی‌ها امروزی ادعایی ندارند و می‌خواهند تو را بخندانند اما فیلمی که می‌گوید مهمترین مسئله اخلاقی را دارد صحبت می‌کند و از پس آن بر نمی‌آید خیلی بد است چرا که ادعای عجیب و غریبی دارد. - در ابتدای فیلم «جدایی نادر از سیمین» همه قاضی هستند، در این سکانس علت جدایی سیمین و دلیل مخالفت نادر عنوان می‌شود و قاضی می‌پرسد چرا؟ که سیمین جواب می‌دهد که چون نمی‌خواهد دخترش در این فضای دروغ زندگی کند و قاضی می‌گوید که شوخی می‌کنید و بروید. - این دادگاه و دادگاه پایانی فیلم نمایشی است، دادگاه پایانی نمایشی‌تر است چرا که دختر در دادگاه می‌آید و اگر در همان اول می‌آمد، فیلم تمام شده بود. - «جدایی نادر از سیمین» هم در واقعیت و هم در ساختار خود منطقی ندارد، فیلمنامه با دو حفره اساسی روبه‌روست یکبار جایی که صحنه تصادف را نمی‌بینیم و اگر می‌دیدم فیلم لو می‌رفت و نمی‌توانست جلو برود و دوم اینکه دختر پول را می‌بیند اما چیزی نمی‌گوید. - «جدایی نادر از سیمین» هیچ تعلیقی ندارد، تعلیق ارائه همه داده‌ها به بیننده است و نه ندادن آنها! ندادن داده‌ها دلهره می‌آورد که در لحظه تمام می‌شود و این در حالی است که تعلیق یک کار بالنسبه فلسفی است. - «جدایی نادر از سیمین» شخصیت ندارد و شخصیت‌مدار نیست. ما باید نادر را بشناسیم در حالی که تعدادی کنش از او می‌بینیم، کارمند بانک است، ته‌ریش می‌گذارد و اصولی است، دعوا می‌کند و از 200 تومانش نمی‌گذرد اما با زن چادری به ظاهر مسلمان کاملا غیراصولی برخورد می‌کند. رابطه نادر با پدر نیز دکوراتیو است، این مسئله در صحنه حمام دیده می‌شود در حالی که برعکس آن را می‌توانید در مصیبت پدر و پسر در فیلم Crash ببینید. -رابطه راضیه با پدر بیمار غیرانسانی است.اینکه این زن چادری است و حاضر نیست روی قرآن دست بگذارد موجب فریب خوردن داوران دوره 29 فجر شد، در حالی که این زن به ظاهر مسلمان و شوهرش مثل روشنفکرهاست - جواب اخلاق انسان مدرن این است که برای بقا دروغ می‌گوید و این سخن ماقبل سوفسطایی است و فیلم ادعا می‌کند می‌شود دروغ گفت و همه ما ناظریم و مجازیم. - فیلم بر اساس دروغ استوار است، آیا حتی اگر بگوییم در واقعیت بیشتر از این دروغ وجود دارد، باید به فیلم بارک‌الله گفت؟ اما فیلم باید مستقل از واقعیت و فیلمساز و متکی به خود باشد اما آدم‌های «جدایی نادر از سیمین» ساخته نشده‌اند. - حرف نهایی فیلم مهاجرت است، چرا با جرأت از مهاجرت صحبت نمی‌کنیم؟! خود و خانواده‌مان می‌رویم خارج بعد می‌بینیم بد شده است برمی‌گردیم و 500 میلیون می‌گیریم و سر آقایان کلاه می‌گذاریم؟ - در خارج کسی نمی‌داند که این فیلم در فجر جایزه گرفته است و آن را فیلمی اپوزیسیونی می‌دانند که ایران را اگزوتیک و مدرن معرفی می‌کند که با معرفی اگزوتیک قبادی و مخملباف متفاوت است. - فیلم «جدایی نادر از سیمین» در خدمت تحریم سینمایی ایران است، - اینکه اگر اسکار به این فیلم بدهند به معنی سیگنال مثبت آنهاست شوخی است. - جشنواره‌های جهانی از دو ـ سه دهه پیش سیاسی است، تمایل زیبایی‌شناسی این جشنواره‌ها کمتر است تا وجه سیاسی آنها و منتقدان صاحبان سبک کمترین تاثیر را در آنها دارند و بیشتر مدیران سیاسی و بساز بفروش این جشنواره‌ها را اداره می‌کنند. - فیلم «بچه‌های آسمان» در اسکار به یک فیلم ضعیف‌تر باخت، دلیل این باخت پایان‌بندی سیاسی فیلم «بنینی» بود. -در اسکار امسال «جدایی نادر از سیمین» رقیبی ندارد و ممکن است برگزار کنندگان شیطنت کرده و جایزه را مشترکا به «جدایی نادر از سیمین» و فیلم اسرائیلی بدهند و با این‌کار چند نشان را زده‌اند.