اخبار آرشیوی

کدخبر: 336895

ابراهیم فیاض: مقالات ISI معیار صلاحیت علمی شده‌اند و اساتید دانشگاه با نوشتن چند صفحه مقاله، امتیازات بادکنکی می‌گیرند؛ در سینما هم همین گونه است/ معتقدم یک جشنواره باید هویت خودش را داشته باشد؛ جشنواره فیلم فجر به فیلمی جایزه می‌دهد که جایزه خرس طلایی برلین را هم می‌برد

به گزارش «نسیم»، فیاض در بخش‌های دیگری از گفتگوی خود با ماهنامه "مدیریت ارتباطات" افزود: - در جشنواره فجر پارسال، فیلم یه حبه قند میرکریمی که فیلمی ایرانی است را رد می‌کنند، فیلمی که به نظر من باید شاخص جشنواره فجر باشد و در عوض به فیلمی که آمریکایی‌پسند و اسکارپسند است رأی می‌دهند. فاتحه این جشنواره را باید خواند. - آقای فرهادی خیلی زود تمام خواهد شد. مثل همین گلشیفته فراهانی که اول کلی برایش به‌به و چه‌چه کردند و دیدیم در نهایت به ابتذال کشیده شد. نمونه دیگرش مخملباف، الان کجاست؟ حتی تارکوفسکی هم وقتی از روسیه کمونیستی به غرب رفت تمام شد. کار غرب همین است آدم‌ها را مصرف می‌کند و دور می‌اندازد. تصور کنید همین گلشیفته فراهانی اگر اینجا مانده بود و فیلم بازی می‌کرد چقدر می‌توانست موفق باشد. - هنگامی که بنده و آقای جعفری جوزانی داور جشنواره بودیم به دنبال شاخص و معیار می‌گشتیم و آن را هم در ایرانی‌بودن یک فیلم جست‌وجو می‌کردیم. در نهایت هم فیلم آقای حاتمی‌کیا (به رنگ ارغوان) را انتخاب کردیم. حتی خود آقای حاتمی‌کیا نیز باورش نمی‌شد که فیلمش رأی بیاورد و وقتی نتایج مشخص شد همه متعجب شدند. رهبری نیز گفت من برای اولین بار است که از جشنواره راضی شدم. در حالی که به رنگ ارغوان فیلمی انتقادی بود. - اینکه شما می‌گویید چرا سینمای ما ضعیف است دلیلش این است: تا زمانی‌که معیارها و شاخص‌ها اسکار و جشنواره کن و سینمای هالیوود باشد، وضعیت همین است. - برخلاف برخی از کشورها نظیر هند که به سینمای بومی خود بها می‌دهند در ایران کار برعکس است. جشنواره فجر جهانی ما به فیلمی رأی می‌دهد که خانواده‌های آمریکایی‌ حاضر نیستند به تماشای آن بروند. همان‌طور که می‌دانید فیلم جدایی نادر از سیمین در آمریکا درجه +13 می‌گیرد و اگر تنها اندکی حاوی مسائل جنسی نیز بود درجه +18 می‌گرفت. - "جدایی نادر از سیمین" رئالیسم سیاهی است که فحش می‌دهد و این را آمریکا استفاده می‌کند و به مانند پتکی بر سر ایران می‌کوبد. یعنی یک فیلم به شدت ضد ایرانی و به شدت ضد فرهنگ ما و این‌ قبیل فیلم‌ها را می‌شود با کارهای شاملو و اخوان ثالث در ادبیات و فیلم‌های کیارستمی در سینما مقایسه کرد. هر چه سیاه‌تر، پیشرفته‌تر و این ساختار سینمای ماست. - شما این فیلم‌ها را بگذارید کنار فیلم مادر علی حاتمی یا فیلم یه حبه قند میرکریمی و حتی فیلم فارسی‌های قبل از انقلاب، این فیلم‌ها داستان ما ایرانی‌هاست. ما هنوز نتوانستیم به این نقطه برسیم که کی هستیم؟ و در سینمای ایران به کجا می‌خواهیم برسیم؟ فیلم آوانگارد هم دردی از ما دوا نمی‌کند. مردم می‌خواهند خودشان را در آینه سینما ببینند. در رمان می‌خواهند خودشان را ببینند، مثل دا و در سینما یه حبه قند.
ارسال نظر: