اخبار آرشیوی

به گزارش خبرنگار «نسیم» این استاد دانشگاه در دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران افزود: - بحث مدرنیته از حدود 30، 40 سال پیش در ایران آغاز شده است، حرف جدیدی در این باره باقی نمانده است و معتقدم ظرف 10 سال آینده این موضوع دیگر از دستور کار محققان و اندیشمندان خارج می شود. نباید سرنوشت خودمان را با بحث های جهانی گره بزنیم. - رضاخان می خواست دولت و مدرن را در کشور بنا کند، اما همان اشتباه امیرکبیر را کرد و دست علوم تجربی را باز گذاشت و علوم انسانی در انزوا قرار داشت. علوم تجربی مود سؤال قرار نمی گرفت و با حدث و شدت به کار خود ادامه می داد اما علوم انسانی همواره با سؤال مواجه بود. - رضاخان برای اینکه برای پادشاهی خودش هویت درست کند دست به تاریخ سازی زد. - در دهه 20 افکار چپ در ایران رسوخ پیدا کرد و دست به تأسیس دانشگاه زد که سعی داشت اندیشه های جامعه شناسان بزرگ در ایران تدریس شود. - در دوران رضا شاه 2 جنبش به فعالیت می پرداختند که هدف هر دو بازگشت به خویشتن بود، یک گروه در صدر حکومتی بودند مانند نصر و نراقی و گروه دیگر در جامعه حضور داشتند مانند آل احمد و شریعتی. - آل احمد دستگاه فکری ساخت که با اتکا به فرهنگ سنتی بتواند جلوی قدرت بایستد. شریعتی هم توانست از الهیات شیعی کمک بگیرد و با افکار چپ سازگاری ایجاد کند تا بتواند در برابر قدرت بایستد. این دو جریان کاکلا معارض بودند که اصلا مورد کاوش قرار نگرفت. - کسانی که در قرن نوزدهم به نقد مدرنیته پرداختند بیشتر رمان نویس بودند تا فیلسوف. تنها فیلسوف منتقد مدرنیته کیرکگارد بود. مثلا داستان های داستایوفسکی پاسخی به دیدگاه های کانت است. - دانش جدید، دانشی است که نظام بزرگ فلسفی قادر به پاسخگویی آن نیست. باید دستگاه منظم نظر به واقعیت هم معطوف شود. - دنیای مدرن دنیای پلشتی است. هیچ کس نیست که معتقد نباشد این دنیا و زندگی سخت نیست. دنیای مدرن نیازمند نقادی بسیار شدیدی است. - دنیای مدرن نیازمند نقادی بسیار شدیدی است. واقعیت دنیای مدرن دچار تناقض و پر از شکاف و تناقض است و با هیچ دستگاهی هم اصلاح نمیشود. کاری که پوپر می خواست انجام دهد. این ورطه ای است در آن افتاده ایم و نتوانستیم از آن بیرون بیائیم.