اخبار آرشیوی

کدخبر: 382302

سعید مستغاثی، منتقد: سینمای پس از انقلاب نتوانسته آنچنان که باید در جهت آرما‌ن‌های انقلاب اسلامی حرکت کند/ در سینمایی که نگاهش متکی به باورها و علوم انسانی غرب باشد، نباید توقع فیلم‌هایی با موضوعاتی چون مهدویت و جنگ نرم را داشت/ باید تفکر حاکم بر سینما را تغییر دهیم

ایکنا نوشت: سعید مستغاثی، برنامه‌ساز تلویزیون و منتقد سینما با بیان مطلب فوق اظهار کرد: - معتقدم سینمای پس از انقلاب نتوانسته آنچنان که باید در جهت آرما‌ن‌های انقلاب اسلامی حرکت کند، البته در این میان جرقه‌هایی زده شده، اما هیچگاه این جرقه‌ها نتوانسته جریان ساز باشد، بنابراین میبینیم اعتقادات مردم، هویت ملی و آرمان‌های انقلاب در این سینما جایی ندارند. - اساسا سینما با هدف و انگیزه‌های دیگری وارد کشورمان شد، چراکه وارد کنندگان این هنر به کشورمان هدف اصلیشان این بود که فرهنگ دینی مردم را از بین برند. افرادی که عمدتا فراماسون بودند و تمام دغدغه‌شان اسلام زدایی از این کشور بود. - وضعیت پیش آمده، کلیت سینمای قبل از انقلاب را شکل میداد و پس از انقلاب هم تنها خاکستری از سینمای گذشته به ارث رسید. متاسفانه مدیران سینمایی نیز تصور کردند چون انقلابی در کشور رخ داده، سینما هم قادر است با همان شکل و ظاهر گذشته در خدمت باورها و اعتقادات مردم قرار بگیرد. - شهید آوینی معتقد بود که درسی که قبل از انقلاب در اختیار سینما بود تا به واسطه آن اسلام زدایی در جامعه صورت گیرد، همان دروس در دست مسئولان سینمایی بعد از انقلاب باقی ماند، حتی جالب‌تر اینکه میخواستند با همان درس‌ها مفاهیم انقلابی را در جامعه اشاعه دهند. - فیلمسازانی چون؛ ابراهیم حاتمی کیا، کمال تبریزی و ... که هر کدام با آثار خود قدم‌هایی خوبی در اشاعه مضامین انقلاب برداشته‌اند، این دسته آثار تنها جرقه‌هایی بودند که هیچگاه به جریان تبدیل نشدند. در ضمن باید دید که در سینمای موجود، فیلمسازی چون «ابراهیم حاتمی کیا» از کجا به کجا رسیده است. آیا حاتمی کیا «دیده بان» یا «مهاجر» را میتوان با حاتمی کیا «دعوت» و «گزارش یک جشن» مقایسه کرد. - معتقدم کاری چون «گزارش یک جشن» علاوه بر اینکه ضعف ساختاری بسیاری همچون آثار دهه 50 دارد با اهداف و آرمان‌های انقلاب هم همخوانی ندارد. این وضعیت را هم میتوان در خصوص فیلمسازانی چون «کمال تبریزی» هم مشاهده کرد که از فیلمی چون «عبور» به «خیابان‌های آرام» میرسد. این مثال را میتوان در خصوص فیلمسازانی چون بهروز افخمی یا مجیدی نیز زد. هر چند مجید مجیدی نسبت به فیلمسازان هم دوره خود کمتر دچار این تزلزل شده است. - به وجود آمدن چنین وضعیتی در سینما تقصیر فیلمسازانی که از آن نام بردیم، نیست، بلکه این فضای کلی سینماست که فیلمساز را هم همراه خود میکند. در حقیقت باید گفت که ایراد از مظروف نیست، بلکه این ظرف است که باید مورد ارزیابی قرار گیرد، بنابراین تا زمانی که ظرف درست نشود نباید توقع داشت که مظروف کاری همسو با آرمان‌های انقلاب از خود بروز دهد. - سینما اگر میتوانست بر پایه علوم انسانی اسلامی شکل گیرد، مطمئن باشید میتوانست نیروهای مختلفی را با دیدگاه‌های متفاوتی به خود جذب کند، اما این سینما که ما شاهد آن هستیم متکی به علوم غربی است که متاسفانه سبب میشود نیروهای متعهد هم جذب آن تفکر شوند، پس در این فضا نباید توقع فیلم‌هایی با موضوعاتی چون مهدویت، جنگ نرم، شهدا و ... را داشت. - باید ما تفکر حاکم بر سینما را که هنر را تنها برای هنر میخواهد تغییر دهیم. سپس در پی این باشیم که هنر را در خدمت دین و مضامین انقلاب قرار دهیم برای رسیدن به این خواسته نیز مراکز دینی، دانشگاه‌ها و حوزه‌های علمیه میتوانند یاری رسان سینما باشند.
ارسال نظر: