اخبار آرشیوی
پایگاه خبری رجانیوز در گزارشی، اخراج "علیرام نورایی" بازیگر "قلادههای طلا" از جمع سینماگران حاضر برای کمک به زلزله آذربایجان را "تداوم تلاش معدودی از سینماگران برای برپایی مککارتیسم نوین در سینمای ایران" توصیف کرد
رجا نیوز نوشت: شاید به یاد داشته باشید که در بحبوحهی فتنهی 88 و بعد از انتشار بیانیهی تعدادی از سینماگران در اعتراض به نتیجهی قانونی انتخابات، شایعهای مبنی بر ممنوعالتصویر و ممنوع الفعالیت شدن امضاکنندگان این نامه در سینما و صداوسیما منتشر گردید که بازتابهای زیادی هم در رسانهها در پی داشت. اما مدت زیادی لازم نبود تا کذب بودن این خبر مشخص شود؛ چرا که تقریباً تمام مهرههای اصلی و طراح این بیانیه، خیلی زود مشغول پروژه های به مراتب عظیمتری نسبت به گذشته شدند؛ تا جایی که افرادی مانند «کمال تبریزی» به مدد بودجهی شهرداری تهران، حتی امکان ساخت فیلمی در هجو عملکرد نظام در سال 88 را هم پیدا کردند؛ هر چند بعدها در یک اتفاق بیسابقه، شهرداری تهران -به عنوان تهیهکنندهی فیلم- پس از بازخوردهای شدیداً منفی مخاطبان بعد از نمایش «خیابانهای آرام» در جشنوارهی فجر، با وجود صدور مجوز نمایش فیلم از سوی وزارت ارشاد، خود دستور توقیف آن را صادر کرد! بدین ترتیب بود که رضا میرکریمی بعد از آن بیانیههای آتشینش، موفق شد تا پرخرجترین فیلم خود -«یه حبه قند» را با بودجهای نزدیک به دو میلیارد تومان بسازد، «کامپوزیا پرتوی»
که رئیس جمهور را در سالن دوازده هزار نفری آزادی «کوچولو» خطاب کرده بود، به عنوان نویسندهی پروژهی عظیم «محمد (ص)» منصوب گردید، «عزت الله انتظامی» -که نامش به عنوان اولین امضا کنندهی این بیانیه درج شده بود- بعد از این ماجرا بارها مورد تقدیر قرار گرفت و حتی خانهی او برای تبدیل شدن به موزه، خریداری گردید و جالبتر از همه اینکه، «رخشان بنیاعتماد» -نویسندهی این بیانیه- برای داوری جشنوارهی دولتی فیلم شهر، از سوی شهرداری تهران دعوت به کار شد! بنابراین خیلی زود شایعهی ممنوع الفعالیت شدن این چهرههای سینمایی به لطیفهای خندهدار تبدیل و به زبالهدانی اخبار دروغین رسانههای سبز منتقل شد. اما با وجود دروغ بودن این شایعه، فضای اختناق این بار به نوع دیگری بر سر سینمای ایران سایه افکند. اختناقی که با انتشار اخباری مربوط به ورود برخی فیلمسازان برای به تصویر کشیدن وقایع فتنهی 88، عیان شد. ماجرا از آن جایی کلید خورد که هر بازیگری برای بازی در فیلم «پایاننامه» انتخاب میشد، از سوی جریانهای افراطی و فاشیستی سینما، شدیداً مورد تهدید قرار میگرفت و در شبکههای اجتماعی موجی از توهینها و تهدیدهای بیسابقه علیه این
بازیگر و خانوادهی او به راه میافتاد. این تهدیدهای تلفنی و حتی حضوری، کار را به جایی رساند که تعدادی از بازیگران این فیلم که تحمل این توهینها را نداشتند، از بازی در آن انصراف دادند. البته در نهایت این موج بیشرمانهی توهینهای رسانهای، کاری از پیش نبرد و «پایاننامه» با وجود تمام کارشکنیها تولید و روانهی اکران شد. در ادامهی این فضای اختناق و دیکتاتوری جریان روشنفکری، نوبت به «قلادههای طلا» رسید. از ابتدای کلید خوردن این فیلم، شیطنتها برای آزار بازیگران آن آغاز شد؛ به نحوی که جریانات فاشیستی سینما حتی از استخدام مزدورانی برای تهدید و مزاحمت هر روزهی این بازیگران هم دریغ نکردند. البته این تلاشها تنها در یک مورد -«مریلا زارعی»- به بار نشست و باعث انصراف این بازیگر از حضور در «قلادههای طلا» شد و در موارد دیگر نتوانست خللی در روند تولید فیلم ایجاد کند. چنان که حضور ستارهای مانند «امین حیایی» در «قلادههای طلا»، حکایت از شکست کامل اقدامات جریانات فاشیستی سینمای ایران داشت. انتشار داستانهای دروغین از ماجرای فیلم و گمانهزنیهای مضحک رسانههای روشنفکری پیرامون داستان «قلادههای طلا» و حتی لو دادن گرهی
اصلی داستان فیلم بعد از پخش در جشنوارهی فیلم فجر، از جملهی دیگر مصداقهای دست و پا زدن جریانات روشنفکری حاکم بر سینما برای ضربه زدن به این فیلم بود که در هیچ یک از این موارد هم با موفقیت روبرو نشد. با این شرایط، بعد از اکران بیسابقهی «قلادههای طلا» در جشنوارهی سیام فجر با حضور قریب به چهار هزار نفر از اهالی رسانه و سپس استقبال فوقالعادهی مردم از «قلادههای طلا» در نوروز 91 و فروش سه و نیم میلیاردی این فیلم، گمان میرفت که این جریان فاشیستی - روشنفکری جواب تلاشهای نافرجام خود را از مردم گرفته باشد و دست از اقدامات مضحک خود بردارد. اما انتشار اخبار مربوط به اخراج «علیرام نورایی» از جمع سینماگران حاضر برای کمک به زلزلهزدگان آذربایجان توسط کمال تبریزی در روزهای اخیر، حکایت از تداوم تلاش جمع معدودی از سینماگران برای ایجاد اختناق و برپایی یک مککارتیسم نوین در سینمای ایران دارد. اخراج «نورایی» توسط «کمال تبریزی»، به وضوح نشان داد که چگونه سناتورهای خانهی سینما مترصد فرصتی هستند تا دستاندرکاران فیلمهای مرتبط به فتنه و سینماگران حامی نظام را با برپایی یک مککارتیسم جدید تنبیه و حتی حکم ممنوعیت فعالیت
آنها را صادر کنند؛ تا جایی که این افراد حتی از تسویه حساب سیاسی در جمع سینماگران حاضر برای کمک به زلزلهزدگان آذربایجان هم ابایی ندارند و مانع از کمک یک بازیگر جوان به هموطنانش به جرم بازی در یک فیلم سیاسی میشوند! آن هم با محوریت کارگردانی که خود در مورد حوادث سال 88 با بودجهی تمام دولتی فیلم ساخته و نظام را به بدترین شکل ممکن مورد انتقاد قرار داده است! جالب آنکه کسانی که در سال 88 بابت حکمهای خیالی ممنوعالکار شدن برخی سینماگران فریاد «وا اختناقا!» سر داده بودند و از آرمانهای سوختهی انقلاب ناله میکردند، حالا بازی یک بازیگر در فیلمی که مطابق عقاید آنها نیست را بهانهای برای ممانعت از کمک او به هموطنان زلزلهزدهاش میکنند و البته احتمالاً در روزهای آینده در میزگردی در یکی از همین رسانههای دولتی، از نبود امنیت شغلی و آزادی فعالیت برای سینماگران سخنرانیها خواهند کرد! حقیقت آن است که با مروری بر حوادث سال 88 و پیامدهای بعد از آن، کاملاً میتوان به رویکرد شفقتآمیز نظام در قبال سینماگران حامی فتنه و در مقابل، رویکرد دیکتاتورمابانهی جریانهای فاشیستی سینما پی برد. چنانکه این رزوها میتوان با اطمینان
اعلام نمود که در صورت تغییر مدیریت سینما به سمت این جریان فاشیستی -که ریشههای آن را میتوان در خانهی منحلهی سینما و سناتورهای بازنشستهی آن جستجو کرد- باید شاهد برپایی جلسات محاکمه به سبک سناتور «مک کارتی» و ممنوعالکار شدن و خانهنشینی سینماگران حامی نظام و ضد فتنه و حتی مرتبطین با آنها باشیم؛ تا جایی که این افراد احتمالاً حق کمک به هموطنان زلزلهزدهی خود را هم نخواهند داشت! با این تفاوت که سناتور «مک کارتی» مرحوم هیچگاه داعیهی حمایت از آزادی بیان و امنیت شغلی سینماگران را نداشت و در عوض، سناتورهای خانهی سینما، همچنان به بیشرمانهترین شکل ممکن از نبود آزادی و امنیت شغلی در سینمای ایران صحبت میکنند!