اخبار آرشیوی

کدخبر: 425777

نشست نقد و بررسی فیلم "یه حبه قند"/ ۱- مسعود فراستی: این فیلم در واقع پیشکش به خانواده‌ها و سنت ایرانیان خارج کشور است نه ایرانیان داخل/ فیلم مطلقا ساختار ملی ندارد/ خیلی از فیلم‌های ما تکنیک حداقلی دارند و فقط احساس آنی به ما منتقل می‌کنند

به گزارش خبرنگار «نسیم» جلسه نمایش و نقد و بررسی فیلم سینمایی "یه حبه قند" ساخته رضا میرکریمی عصر امروز با حضور مسعود فراستی، منتقد، ناصر هاشم زاده، فیلمنامه‌نویس و اصغر همت بازیگر این فیلم در مجتمع فرهنگی 13 آبان برگزار شد. مسعود فراستی، مدرس و منتقد سینما با بیان این مطلب افزود: - این فیلم یکی از مهم‌ترین فیلم‌های سی سال اخیر و پرچم التقاط سنت و مدرنیته است یعنی هواداران مدرنیته سطحی و سنت‌گرایان بی‌هویت همگی طرفداران این فیلم هستند. - این فیلم در واقع پیشکش به خانواده‌ها و نیز سنت ایرانیان خارج کشور است. - از لحاظ ساختاری فیلم ساختار ملی مطلقا ندارد و علیرغم ادعاهایی که دارد، یک ساختار حلزونی و تو در تو دارد و همه افراد این فیلم آشنا هستند. - دوربین روی دست که برون‌گراست ربطی به فرهنگ شرقی و ایرانی ندارد. - د این فیلم دوربین کاملا گیج و لرزان است و اثر فاقد میزانسن است. چیدمان سفره کاملا غیرایرانی است چون هر کسی هرجا که دلش می‌خواهد می‌نشیند. - موسیقی فیلم یک پالس فرنگی است که از جای دیگری اخذ شده است. - کل فیلم از لحاظ ساختاری روی هواست و اسلوموشن آن یک مونگولیسم تصویری است. - نقد فیلم سخت‌گیری نیست بلکه برای ایجاد تعادل است. - اگر حرف منتقد درست و علمی باشد چاره می‌سازد. -دوربین روی دست فقط برای مستند جنگی با معنا است و راهش روشی است که آوینی در روایت فتح بهترین استفاده را از آن کرده است. - این فیلم خسته از انقلاب و فعالیت‌های انقلابی و خسته از کار و تولید است. همه در فیلم بیکار و بی‌عار هستند و کسی همّ و غمی ندارد و زندگی، رقص و آواز و لپ‌تاپ شده است. در حالی که معنای زندگی کار و تولید است. - متاسفانه حوزه هنری این فیلم را یک فیلم ارزشی معرفی می‌کند. - سنت در این فیلم خشک و توهین‌آمیز است. - تنها کسی که در فیلم نماز می‌خواند یک زن است که مورد تمسخر دختری است. - این فیلم دلالی، بی‌هویتی و بیکارگی را تبلیغ می‌کند. - اینکه فیلمساز جرات ندارد روبروی من بنشیند مشکل فیلمساز است نه من. - من اولین کسی بودم که از فیلم "کودک و سرباز" این کارگردان دفاع کردم و اولین کسی هم هستم که از "یه حبه قند" انتقاد کرد. من با شخص کاری ندارم و اثر را نقد می‌کنم. - نقد، سوژه است نه ابژه. منتقدی که فیلم را ابژه نگاه کند، روابط عمومی فیلم است نه منتقد. - هیچ کدام از افراد در فیلم هویت شخصیتی ندارند و فیلمساز متوجه نیست تا فرد فرد افراد را نشناسیم اثری به صورت آلبوم خانوادگی حاصل نمی‌شود. - من سه بار فیلم را دیدم ولی شخصیت‌ها را هنوز نفهمیده‌ام. - در عالم کثرت هیچ معنا و مفهومی بدون فرم منتقل نمی‌شود. - هرآنچه که ما می‌بینیم چیزی نیست که فرم دارد. خیلی از فیلم‌های ما تکنیک حداقلی دارند و احساس آنی به ما منتقل می‌کنند.
ارسال نظر: