اخبار آرشیوی

حجت‌الاسلام عبد‌الحسین خسروپناه در نشست "گفتگوی ادیان و بحران انسان معاصر" که امروز در مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران برگزار شد، اظهار داشت: - انسان معاصر، گرفتار بحران‌های متعددی از جمله بحران محیط‌ زیست، جنگ و بحران خانواده است و ریشه همه بحران‌ها، «بحران از خود بیگانگی» است. - انسان امروز باید تمام ظرفیت‌های امروز به حل این بحران‌ها بپردازد که در غیر این صورت، این بحران‌ها هستند که انسان را منحل می‌کنند. - یکی از ظرفیت‌های امروز، گفت‌وگوی بین ادیان است که می‌تواند نقش مؤثری در حل این بحران‌ها داشته باشد، البته به شرطی که این ظرفیت مهم و ارزشنمد، اسیر سیاست‌‌بازی و معلول بحران از خود بیگانگی نشود. - مقصود بنده از «الیناسیون»، از خود بیگانگی در روان‌شناسی و روان پزشکی نیست که به بیماری‌های روانی اشاره دارد. مقصودم این است که انسان در عین حال که به خود معرفت دارد و خود را تا حدی می‌شناسد؛ گاهی از حقیقت خود فاصله می‌گیرد و با خود بیگانه می‌شود. - همه ادیان الهی از دو ساحتی بودن انسان یعنی جسم و روح سخن گفته‌اند و حقیقت انسان را به روحش دانسته‌اند. - گاهی انسان در موقیعت بهره‌گیری از قدرت انتخابگری خویش به کلی از ساحت اصلی وجود خود یعنی روح انسان غافل گشته و تنها و تنها به تدبیر و اصلاح و تقویت جنبه غیر اصیل خود یعنی جسم خود می‌پردازد و تنها به دنبال فراهم آوردن لذت‌های حیوانی خود است. - داستان «از خود بیگانگی» و خود فراموشی تنها با توجه به روح و حقیقت اصیل پایان نمی‌یابد. پرداختن به روح و جان، گاهی سطحی است. نگاه سطحی آن است که انسان به جنبه اصیل خود یعنی روح، به عنوان موجودی مستقل بنگرد و در تقویت آن بکوشد و از حقیقت جنبه حقیقی خویش یعنی حق تعالی غفلت کند. روح انسان، محصول تجلی خاص الهی و جلوه‌ای از حقیقت مطلق هستی یعنی حق‌تعالی است. - نقش ادیان و گفت‌وگوی ادیان در زدودن بحران از خودبیگانگی - که ما در همه بحران‌های انسان معاصر است - آشکار می‌شود. عالمان و متفکران و فیلسوفان دین برای زدودن این بحران، باید به خودشناسی و خداشناسی اهمیت ویژه‌ای بدهند. - جهل به حقیقت انسان، یکی از این عوامل خودبیگانگی انسان است. دلبستگی‌های زودگذر دنیوی که تحمیل دنیای مدرن است و با تعبیر قرآن متاع اندکی است؛‌ عامل بسیار مهم از خودبیگانگی است. - عالمان و فیلسوفان دین در گفت‌وگوی بین ادیان، علاوه بر بیان عوامل از خودبیگانگی، باید به بیان پیامدهای آن به ویژه احساس حقارت و خودباختگی، آلودگی‌های اخلاقی، نابودی نظام خانواده، بحران محیط زیست، استعمارگری و استعمارپذیری، زندگی پر از اضطراب و دلهره، ناامیدی و غیره بپردازند.