اخبار آرشیوی

به گزارش خبرنگار «نسیم» این منتقد سینما اظهار داشت: -سینما شدت و قوت داشته و مساله مشروعیت سینما پا برجاست که آیا سینما را میخواهیم یا خیر؟ آیا سینما قابل قبول است یا خیر که از ابتدای انقلاب وجود داشته و دو سال پس از ابتدای انقلاب به نظم رسید -از ابتدای انقلاب و در اولین جشنوره فیلم فجر شاهد حضور فیلمسازان شاهد حضور فیلمسازان با فیلم های صادقانه بودیم و خیلی از افرادی که اکنون در سینما خدمت می‌کنند از آن دسته افرادند که در دهه شصت شکل گرفت -به نظرم همه سینمایی ها و مسئولان کشور با وجود سینما موافقند ولی به نظر می‌اید که یک نیروی مرموزی معتقد است که نباید سینما داشته باشیم. -بحران های مختلفی در سینما وجود دارد که یکی از آنها بحران تفکر است که مربوط به جامعه فرهنگی ایران است و این واقعیتی است که سینمای ما به دلیل وابستگی به فرهنگ خودی و بهره گرفتن از سرزمین خود دچار ضعف ساختاری و مطالعه ای است و این باعث دیگر بحران ها از جمله اصناف شده است . -بخش دیگر بحران،‌بحران اقتصادی است که در پی بروز بحران عظیم مالی و سیاسی به وجود آمده است چون ساز و کار مدیریتی دقیقی در سینما تعریف نشده است . -حتی در ساختار دولت نیز دچار عدم هماهنگی مسئولین فرهنگی هستیم که هر کدام نوای خود را می‌نوازند. -بحران دیگر در سینما،‌بحران اظهار نظر افراد غیرمتخصص است. -یک نماینده مجلس درباره یک فیلم اظهار نظر می‌کند و تحلیل هم ارائه می‌کند در حالیکه فیلم را اصولاً‌ندیده است. -گروه‌های مختلفی بنابر گمانشان، خود را وارث انقلاب و شهدا می‌دانند. -عده‌ای از اهالی سینما وقتی بیکار می‌شوند اظهار نظرهای غیرکارشناسی علیه سینما می‌کنند. -ما باید بدانیم که تعریف ما از سینما در نظام دینی است یا مارکسیستی؟ -سینما عقب است و عقب نگه داشته شده و بانیان این عقب ماندگی باید پاسخگو باشند. -دیدن فیلم‌های برخی جوان‌های امروز من را نگران می‌کند،‌فیلم‌هایی که بسیار تلخ،‌بی‌عقیده،‌ظاهربین و بیخیال هستند. -ما در سال 100 فیلم می‌سازیم در حالی‌که 100 سالن نمایش بیشتر نداریم. - از نظر جمهوری اسلامی ،‌هنرمند اهل فکر است و می‌تواند آزادانه اظهار نظر کند