اخبار آرشیوی

کدخبر: 467810

جمشید مشایخی: اگر در بازیگری متکی بر جسم و چهره باشیم عاقبتی نخواهیم داشت/ "ستاره‌ام، کاربلدم" و این حرف‌ها را اصلا قبول ندارم/ سینمای هنری و مخاطب خاص را نمی‌پذیرم/ نمی‌توانم پز این را بدهم که سال‌ها جلو دوربین بوده‌ام، اینها حرف است؛ با ادعا به جایی نمی‌رسیم

این بازیگر پیشکوست سینما در ادامه به "سوره سینما" گفت: - اگر در بازیگری متکی بر جسم و چهره باشیم عاقبتی نخواهیم داشت اما اگر در پی پرورش روح بازیگری باشیم این روح روز به روز تکامل خواهد یافت و زیباتر خواهد شد. خانم فاطمه معتمدآریا که من احترام زیادی برای او قائلم چهره‌ای معمولی دارد اما وقتی هنرنمایی می‌کند از یاد رفتنی نیست. - هنر بازیگر است که او را زیبا می‌کند. زمان تصویربرداری سریالی یک دختر جوان به من گفت: آقای مشایخی به اعتقاد من زیباترین مرد دنیا آقای الهی قمشه‌ای است، این دختر اسیر دانش، فهم و شعور این مرد شده بود. -گاهی می‌بینید فلان بازیگر هیچ چهره خاصی ندارد اما وقتی بازی می‌کند برای شما جذاب است. .البته من نمی‌گویم هر کس که خوشگل است بازیگر نیست، چرا که اصلا این حرف غلط است. منظور این است که هر کس خوشگل است فکر نکند بازیگر است. زیبایی آن فرد هنر خداست باید ببیند هنر خودش چیست. - بازی روی صحنه تئاتر با سینما و تلویزیون تفاوت زیادی دارد. شما در تئاتر با دست اشاره می‌کنید ولی در سینما با چشم. من الان در سینما هم گاهی خواهش می‌کنم تمرین بیشتری انجام دهیم. ستاره‌ام، کاربلدم و این حرف‌هارا اصلا قبول ندارم - سینمای ایران پتانسیل جهانی شدن را حتما دارد. بچه‌های ایرانی ثابت کرده‌اند که در هر رشته‌ای نبوغ دارند. در همه زمینه‌ها اعم از علم، هنر، صنعت و .... حالا اینکه چرا سینما چنین نشده نمی‌خواهم بحث سیاسی کنم. سینمای بین‌الملل و آمریکا دست گروه خاصی است. اما در همان آمریکا فیلمی از ایران می‌رود و جایزه می‌گیرد. شوخی نیست. - می‌گویم کاری که برای جنبه هنری آن تلاش شده و کیفیت داشته باشد مطمئنا مخاطب خواهد داشت و جذاب خواهد بود. من سینمای مخاطب خاص را قبول ندارم. سینمای هنری و غیره. دلیل هم دارم. شما شنیده‌اید کسی از اشعار حضرت حافظ خوشش نیاید؟ ممکن است آن غزل را خوب نفهمم ولی لذت می‌برم. و به اندازه فهمم برداشتی از آن خواهم داشت. دیوان حافظ بزرگترین اثر هنری است. همه آدم‌ها نسبت به دانش و بینش خود با آن ارتباط برقرار می‌کنند. یک فیلم هم اگر با ارزش‌های هنری ساخه شده باشد هر آدمی با هر جور تفکری با آن ارتباط برقرار می‌کند. اثر هنری خاص وجود ندارد. ذات هنر جذاب است. - فیلمساز باید با فراغ بال طوری ضعف اجتماعی را نشان دهد که مخاطب از دروغ متنفر شود. وقتی که تیغ سانسور لحظه به لحظه تیزتر می‌شود هنرمند چطور کار کند. مسئولان به فکر موقعیت خودشان هستند نه به فکر هنر. نمی‌دانند که هیچ هنرمندی به مملکت و ملت خودش خیانت نمی‌کند. اگر انتقاد می‌کند در جهت پیشرفت است. نباید دروغ گفت و تصور کرد در یک مدینه فاضله زندگی می‌کنیم. - به همین دلیل بیشتر فیلم‌ها خیلی آبکی و پیش‌پاافتاده هستند. بزرگان و متخصصان سینما بیکارند. بزرگان منظورم پیرها نیست. منظورم کاربلدهاست. چه جوان چه پیر. همیشه گفته‌ام که جوانان باید از ما جلوتر باشند. اگر نباشند بدا به حال ما. جوانی که من از او چیز یاد بگیرم معلم من است و لذت می‌برم چیزی از او یاد بگیرم. وقتی او کاری می‌کند که تازگی دارد من را به فکر می‌اندازد. بنده نمی‌توانم پز این را بدهم که سال‌ها جلو دوربین بوده‌ام. اینها حرف است. با ادعا به جایی نمی‌رسیم.
ارسال نظر: