اخبار آرشیوی
محمدحسین رجبی دوانی: انقلاب اسلامی اتمام حجتی قبل از ظهور حضرت حجت(عج) با مردم جهان بود تا با یک رهبر الهی و حکومت مبتنی بر دین آشنا شوند/ بسیاری از حوادثی که در صدر اسلام به وقوع پیوست، پس از انقلاب اسلامی نیز واقع شد ولی به دلیل هوشیاری مردم از حیث نتایج متفاوت بود
به گزارش «نسیم»، این کارشناس و تحلیلگر تاریخ اسلام در پنجمین جلسه از سلسله درس گفتارهای "تمام شدگی مدرنیته و ناتمامی صیرورت انقلاب اسلامی" که در پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات اجتماعی جهاد دانشگاهی برگزار می شد گفت: - ظهور پیامبر اکرم(ص) در موقعیتی بود که جهان آن روز در یک وضعیت خاصی به سر می برد. در آن روزگار، ظلم و تباهی به حد بالای خود رسیده بود. دو قدرت بزرگ آن زمان یعنی امپراتوری روم و پادشاهی ایران (ساسانیان)، مهمترین مراکز اقتصادی و فرهنگی و تاریخی زمان بودند. البته چین و هند نیز در آن زمان وجود داشتند. - اقبال به انوشیروان تا حدی بود کسی که او را در داستانها به عدالتگستری میشناخت برای اینکه بتواند بر این وضع فائق آید کشتار وسیعی به راه انداخت و هزاران نفر از مزدکیان را کشت. در امپراتوری روم نیز کلیسای مسیحیت بر سایر گروهها و نحلههای کوچک مسیحی سخت میگرفت. در هر دوی این حکومتها نیز نظام کاستی و طبقاتی شدیدی وجود داشت. - پیامبر اکرم(ص) و اسلام در این شرایط ظهور کردند. شرایطی که جهان نیازمند یک تکان شدید فرهنگی بود. پیامبر نیز دعوت خود را در ابتدا با ارسال نامه به این دو حکومت بزرگ شروع کرد
هرچند آنها از دعوت پیامبر سر باز زدند. البته بعد از پیامبر، حاکمان اسلامی مجدداً این دعوت را عرضه کردند که ایرانیان نیز به سرعت تحت تأثیر آن قرار گرفتند و به اسلام گرویدند. در امپراتوری روم هم بسیاری از مناطق تحت پوشش در آفریقا و آسیا تحت تأثیر اسلام قرار گرفت و مسلمان شدند و امپراتوری روم هم فقط به همان منطقه اروپایی محدود شد. - انقلاب اسلامی نیز در شرایطی ظهور کرد که شبیه انقلاب اسلامی پیامبر(ص) بود. در دوران شروع نهضت انقلاب اسلامی نیز بیدینی محض وجود داشت. ابرقدرتهای شرق و غرب مبلغ بیدینی بودند. درست است که در ظاهر خود را طرفدار مسیحیت و یهودیت نشان میدادند اما از حیث کارکرد و اقداماتی که انجام دادند، چنین موضوعی برداشت نمیشود. - انقلاب اسلامی در حقیقت جلوهای از انقلاب پیامبر بود. برای همین هم بود که امام(ره) در دوران اول انقلاب، به قول و فعل پیامبر استناد زیادی میکرد که نامه امام به گورباچف یعنی یکی از دو ابرقدرت بزرگ جهان خود، یکی از همین استنادها است. - رژیم شاهنشاهی، تاریخ کشور را از قمری به شمسی تغییر داد، میخواست زبان ما را هم تغییر دهد، تعطیلی روز جمعه را میخواست مانند کشورهای اروپایی به
یکشنبه تغییر دهد، جشن هنر شیراز را برگزار کرد که این مراسم به قدری مبتذل بود که سفیر وقت انگلیس در ایران گفت اگر این جشن در انگلستان برگزار میشد، مردم تا چندین روز به خیابانها ریخته و شهر را به آشوب میکشاندند. اما انقلاب اسلامی موجب شد که هویت دینی ایرانیان همچنان ادامه یابد. - در قیام امام حسین(ع) ایستادگی در برابر ظلم زمان را شاهدیم. تکلیف برای حفظ اسلام و اعتقادات دینی ایجاب میکرد که امام حتی جان خود را در این راه بدهد. بسیاری از مردم به امام حسین(ع) میگفتند به سمت کوفه نروید، آنها نگران جان امام بودند در حالی که امام دنبال ادای تکلیف بود حتی اگر جانش را هم در این راه بدهد. - نتیجه ظاهری قیام امام حسین(ع) آن بود که گفته شود ایشان شکست خوردهاند اما گذشت زمان نشان داد که پیروز واقعی میدان امام حسین(ع) بودهاند. چرا که امام به هدفی که میخواست برسد، یعنی زنده نگه داشتن اسلام رسیده بود. امام با قیام خود این تفکر غلط را در جهان اسلام شکست که نباید در مقابل حکومت جور ایستاد. به همین علت است که پس از ایشان قیامهای دیگری علیه حکومت جور شکل گرفت. - انقلاب اسلامی ایران هم از این زاویه شبیه قیام امام حسین(ع)
است. در دوران امام خمینی (ره) نیز حکومت جوری وجود داشت که امام در برابر آن به پا خواست. حتی اگر مردم ایران با امام خمینی (ره) همراهی نمی کردند باز هم امام کار خودش را به تنهایی انجام می داد. - هر حکومت حقی نیازمند حداقل دو مؤلفه اساسی است: یکی رهبری الهی و دوم پشتوانه مردمی. حضرت امیر(ع) به این دلیل نتوانست بعد از پیامبر(ص)، حکومت تشکیل دهند که پشتوانه مردمی نداشتند. اما امام خمینی (ره) وقتی انقلاب خود را شروع کرد مردم به سمت او رفتند و لذا بر ایشان تکلیف شد که حکومت جور را ساقط کرده و حکومت الهی تشکیل دهند. بنابراین نقش مردم در انقلاب، نقش اساسی است. درست است که مردم به رهبر الهی، «مشروعیت» نمی دهند اما اگر مردم نباشند اساساً نمیتوان تشکیل حکومت الهی بود. - جنگی شبیه جنگ جمل و فتنههای دوران حکومت حضرت امیر(ع) در دوران انقلاب ما هم رخ داد. منتها چون مردم بصیر بودند آن نتایج به بار نیامد. حضرت امیر(ع) در جنگ جمل و فتنهها پیروز شدند اما پایگاه مردمی حضرت پس از آن به دلیل بیبصیرتی مردم سست شد در حالی که در انقلاب ایران بر عکس، فتنه ها موجب استحکام پایه های حکومت شد. آن هم به دلیل حضور مردم و بصیرت آنها. -
انقلاب اسلامی ایران نیازمند آن است که اهل فکر و اندیشه همواره در صحنه حاضر باشند و از آن دفاع کنند. دشمنان انقلاب خوف آن دارند که اگر این انقلاب پا بگیرد و جهانی شود، میتواند تمدن نوین اسلامی را به وجود آورده و در نتیجه تمدن غربی را کنار بزند. - با همه ابزارهایی که غرب در دست دارد درصدد جلوگیری از صدور انقلاب اسلامی هستند. هر چند انقلاب اسلامی کار خودش را کرد و بیداری اسلامی که امروزه مشاهده میکنیم از نتایج آن است. بنابراین اقدامات غرب در برابر ایران همه از روی درماندگی و بیچارگی است. غرب خودش را در برابر اسلام باخته است.