اخبار آرشیوی
آیتالله مصباح یزدی: برخی از توکلهای اشتباه ناشی از بیعرضگی افراد برای برطرف کردن حوائج است/ اگر کسی در زندگی به خداوند توکل عمیق داشته باشد، هیچ وقت از هیچ مشکلی آزرده خاطر و مایوس نمیشود و عزت خود را از دست نمیدهد
به گزارش «نسیم»، رئیس موسسه امام خمینی(ره)، شب گذشته در درس اخلاق هفتگی خود در دفتر مقام معظم رهبری در قم، با اشاره به تاثیرگذاری توکل در زندگی انسان، اظهارداشت: خداوند در قرآن و بزرگان در سیره خویش به خصایص و ویژگی های متوکلان اشاره کرده اند و حقیقت نیز آن است که توکل به سادگی حاصل نمی شود و هر کسی نمی تواند خود را متوکل بداند. امام علی(ع) فرمودند توکل اصلی آن است که تلاش کنیم و اگر به روزی رسیدیم، از آن به دیگران هم ببخشیم واگر به روزی نرسیدیم، شکر کنیم؛ انسان برگزیده و باکرامت آن است که در هنگام فقر هم شاکر باشد. اگر کسی به خدا سوظن داشته باشد، هیچ وقت نمی تواند با طیب خاطر به بذل مال بپردازد و به دیگران کمک کند؛ زیرا همیشه در هراس است که نکند از مالش کم شده و دیگر جای آن پر نشود، ولی کسی که به خدا ایمان و اعتماد دارد، می بخشد و مطمئن است که خدا فردا هم روزی اش را خواهد داد. عده ای خود را اهل توکل می دانند، اما برای زندگی هیچ تلاشی نمی کنند و از مردم می خواهند که به آنها کمک نمایند، غافل از این که از مبنا، اشتباه می کنند؛ زیرا توکل یک حالت قلبی است، نه یک عمل خارجی؛ عمل خارجی نشانه توکل انسان نیست. برخی
از توکل های اشتباه ناشی از بی عرضگی برخی افراد برای برطرف کردن حوائج است و می گویند "خداوند روزی ما را خواهد داد" و به همین بهانه از زیر بار مسئولیت ها شانه خالی می کنند؛ مساله اصلی در مبادی شناختی است. توکل مراتبی دارد و هر کس به حسب معرفت خود از این خرمن برداشت می کند؛ توکل یک کشاورز ساده و توکل یک سیاستمدار و مرد جنگی بسیار پیچیده است؛ باید این مساله حل شود که وظیفه انسان در این شرایط چیست. نکته اول آن است که هر کس وظیفه ای دارد که در حیطه آن نسبت به خداوند مسئول است؛ ولی باید در نظر داشت که اگر توکل انسان به جای خدا، به اسباب باشد، این توکل به مخلوق خداست؛ توکل گر واقعی کسی است که اسباب را نبیند، بلکه اسباب گردان را بنگرد. فرق توکل کننده واقعی با دروغین، در اعتماد به خداست؛ البته لازمه توکل ترک اسباب نیست، بلکه آن که باید به او اعتماد بیشتری کرد خداست، نه وسیله و اسباب. مساله اعتماد به نفس یک جنبه سلبی و یک جنبه ایجابی دارد؛ جنبه سلبی از آن جهت که ما را به غیر از خویش بی نیاز می کند، مطلوب است و ازحیث ایجابی نیز از آن جهت که ما را به شناخت قدرت های درونی خود وا می دارد نیز مطلوب است، ولی وقتی که چیزی در
مقابل خدا قرار گرفت غیر مطلوب و ضد دین می شود؛ زیرا هیچ وقت نباید چیزی را در مقابل قدرت خداوند مقایسه کرد.