اخبار آرشیوی
نشست سینمای انقلاب اسلامی/۲- منوچهر محمدی: تاکنون در سینما حرکتی که همشأن انقلاب اسلامی باشد صورت نگرفته؛ نه خودم و نه دیگران هم نتوانستهایم اثری بسازیم/ برخی آثار نامش را یدک کشیدهاند اما هیچ نسبتی با انقلاب و دین نداشتند/ برنامهریزی در سینمای پس از انقلاب صورت نگرفت
به گزارش «نسیم»، در ادامه نشست، این تهیه کننده سینما با بیان اینکه بحث سینمای انقلاب اسلامی گسترده است، عنوان کرد: - سقوط سینمای ایران حدود 3 سال قبل از پیروزی انقلاب اسلامی صورت گرفت. سقوط سینمای ایران ربطی به انقلاب اسلامی ندارد و سیر نزولی سینما پیش از انقلاب آغاز می شود و اسناد و مدارکی در معاونت سینمایی دیدم که حاکی از احساس خطر سینماگران در آن دوران بود. - بخشی از این مساله بر می گردد به ذات سینما و این که اگر بخواهیم چیزی را تکرار کنیم خود به خود نوعی وازدگی ایجاد می کند. سینمای ایران در پیش از انقلاب اسلامی، سینمای کپی برداری بود و آن هم کپی دست دوم از روی کشورهای هند و مصر که با اخلاق و عرف جامعه مغایرت جدی داشته اند. - با پیروزی انقلاب اسلامی طبیعی بود که مردم مایل نبودند آن شکل از سینما ادامه پیدا کند و پرداختن به سینمایی که انقلابی و دینی باشد در دستور کار قرار گرفت و البته این در دستور کار قرار گرفتن به صورت بخش نامه دولتی نبود بلکه خود اهالی هنر و مردم به طور خودجوش این امر را پی گیری کردند و در کنار آن نسلی به وجود آمد که بلافاصله وارد جنگ تحمیلی شد و شرایطی به وجود آمد که بخشی از آن روحیات به
دفاع مقدس بپردازد. - تا به حال در سینمای کشور حرکتی که هم شان و طراز انقلاب اسلامی باشد صورت نگرفته است. خودم تا به حال نتوانسته ام اثری بسازم که بدون عیب و نقص معرف سینمای انقلاب اسلامی باشد و فکر می کنم دیگران هم تا به حال چنین اثری تولید نکرده اند. - البته برخی آثار طی این سال ها تولید شد که خیلی نام انقلاب اسلامی را یدک می کشیدند اما هیچ نسبتی با انقلاب و دین نداشتند. - برنامه ریزی درست و همه جانبه ایی در حوزه سینمای پس از انقلاب صورت نگرفت و تغییر مدیران و سلیقه ها نیز باعث شد سینماگران در مصادیق دچار مشکل شوند و جبر مسائل اقتصادی که در سال های پس از پیروزی انقلاب اسلامی شاهدش بودیم باعث شد برخی سینماگران به این فکر بیفتند که با برخی تغییرات به سراغ سینمای قبل از انقلاب اسلامی بروند و از سد ممیزی رد شوند. - من فکر می کنم سینمای ما سینمای توصیف است و سینمای تاثیر نیست. سوالی در اینجا مطرح می کنم که آیا این مساله ریشه در مبانی فرهنگی و اعتقادی ما دارد که زبان توصیف است. آن چیزی که در سینمای غرب آمده است این است که سینما را تا حد زیادی فرموله کرده است. سینمای غرب سعی کرده است که بخشی از قواعد سینما را جهت
نیاز به تاثیر فرموله کند. - در سینمای غرب بحث ایجاد قهرمان وجود دارد. مثلا شخصیتی مثل مرد عنکبوتی را طراحی می کنند که حتی نوه من ترجیح می دهد چیزی را که هدیه می گیرد یا می خرد آرم مرد عنکبوتی روی آن باشد. - آیا سینمای ما اجازه می دهد که سینمای تاثیر باشد؟ آیا مبانی نظری آن حل شده است. سوال این است که ما در سینمای ایران قهرمان به آن معنا نداشتیم البته اگر بخواهیم از سینمای تاثیرگذار بعد از انقلاب یاد کنیم آژانس شیشه ای یکی از آن ها ست. - ما به تاثیر کلی و عمومی سینمای ایران توجه داریم. فیلم هایی که به فردیت آدم ها اهمیت می دهند. باید بخشی از سینما که به عنوان سرگرمی مردم است را بپذیریم زیرا بخشی از اوقات مردم باید با تفریح پر شود و باید تقسیم بندی برای این تفریح صورت بگیرد و مدیران باید راه ها را هموار کنند.