اخبار آرشیوی

کدخبر: 516756

حجت‌الاسلام احمد فربهی، استاد دانشگاه: فلسفه وجودی علوم انسانی رساندن انسان از سرشت خلقت به بافت شخصیتی الهی است/ طبق روایت نبوی سرشت انسان‌ها یکسان است و عامل تفاوت‌ها، تربیت آنها است

به گزارش «نسیم»، این استاد دانشگاه در نشست "فطرت، مبدا تحول در علوم انسانی" از مجموعه نشست های ایام اندیشه انقلاب اسلامی، که در دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران برگزار شد افزود: - سه واژۀ «طینت، فطرت، صبغت»، تنها «فطرت» را در مفاهیم دینی، صرفاً الهی است؛ در بین این واژه ها تنها فطرت است که در مفاهیم دینی تنها معنی الهی دارد. اما در مفهوم شناسی دو واژه دیگر، هم بعد الهی آن مدنظر است و هم ابعاد غیر الهی. «صبغت» ناظر به بافت شخصیتی انسان است. افراد در رشد شخصیتیشان، هم می توانند رنگ الهی به خود بگیرند و هم رنگ غیر الهی. اینجاست که علاوه بر صبغۀ الله، صبغۀ غیر الهی هم موجودیت پیدا می کند. در این حالت باید بین نوع آفرینش و بافت شخصیت تفاوت قائل شویم. نوع آفرینش در همه انسانها الهی است اما بافت شخصیتی که انسان پیدا می کنند متفاوت است. برخی سرشتشان رشد یافتۀ همان فطرت است که در اینصورت به اعتبار اینکه هر آنچه در سرشت و آفرینششان بوده و گرایش الهی داشته، رشد پیدا کرده و بافت شخصیتی الهی بروز و ظهور پیدا کرده است. - ما باید ببینیم علوم انسانی چه چیز را موضوع گزارش خود از انسان قرار داده است. اینها آمده اند بافت شخصیت انسان را موضوع گزارش خودشان قرار داده اند. خب این بافت شخصیت انسانی می تواند فطرت در آن شکوفا نشده باشد و یا منحرف شده باشد. این چیزی که الان می گوییم بافت شخصیتی معلوم نیست بافت شخصیتی الهی باشد. زیرا صبغت می توان الهی و یا تحریف شده باشد. لذا اگر بافت شخصیتی انسان موضوع گزارش علوم باشد، این بدان معناست که یک منبع خطاپذیر را موضوع گزارش خود قرار داده اند. مثلا در بحثهای جامعه شناسی، می آیند یک انسان اجتماعی را با همه تحریفات و انحرافاتش موضوع قرار می دهند و بعد می آیند درباره انسان نسخه می پیچند! نسخه ای بر اساس بافت شخصیتی انسان، نه سرشت و حقیقت آدمی. بلکه براساس آن چیزی که فعلیت پیدا کرده است نسخه می پیچند؛ فعلیتی که می تواند تحریف شده یا شکوفانشده باشد.
ارسال نظر: