اخبار آرشیوی
نشست "سینما، دین و معنویتگرایی، روحانی"/۳- حجتالاسلام قائممقامی: هنر بعنوان رکن اصلی زمانه باید در حوزه علمیه مطرح شود؛ سینما هم از دین باید سخن خوب را یاد بگیرد/ عصر، عصر شوخی با روحانیت نیست؛ نفس ورود اشکال ندارد اما اگر بلد نبودید وارد نشوید+ گزارش کامل
به گزارش خبرنگار «نسیم»، این استاد حوزه و دانشگاه در مشروح گفتههای خود در این نشست تأکید کرد: - سینما و دین دو چیز هستند که همدیگر را طلب میکنند. هر چند رسانه محصول دنیای غرب است اما اینگونه نیست که در ذات آن مهر نفسانیت زده شده باشد. ما اعتقاد نداریم که این جریان نفسانی نیست که بعد نفسانی از آن جدا نمیشود. - معتقدم اقتضای ذاتی آن، گفتن سخن حق است. رسانه پیامی است و اگر قرار است پیام باشد پیام حق است. - اگر قرار باشد سینما بماند راهی جز این ندارد که با دین بماند و این تنها خواسته جامعه ما نیست. سینما اگر نخواهد حقایق شیعه را نسان دهد خود به خود حذف میشود. - اسلام پدیدههایی را که اساسا و ذاتا مورد نهی است قبول نمیکند اما پدیدهایی چون سینما را میپذیرد دین هم به پدیده سینما نیاز دارد. دین بخصوص در موضوع تبلیغ به سینما نیاز دارد. دنیای آینده دنیای تبلیغ است و ما برای ابلاغ حق زبان گویایی را پیدا کردیم. من از سالهای خیلی پیش معتقدم که هنر بویژه سینما به عنوان رکن اصلی موضوع زمانه ما باید در متن حوزه علمیه ما مطرح شود. - سینما هم از دین باید سخن خوب را یاد بگیرد و هم نحوه گفتن این سخن را. سخت افزاری آن
نیز با سینماگران خواهد بود. - ما روحانیت خودمان را ظاهر کردهایم. بعد از انقلاب خود را در معرض قرار دادهایم و خوفی هم از این موضوع نداریم که وارد رسانه شویم. فرقه های باطل نمیخواهند وارد باطل شوند مثل بهائیت که حضور دارد اما حاضر نیست خود را در رسانه نشاند دهد؛ این از تناقضات باطل است. - ما هرگز ندیدهایم راجع به آنان فیلم بسازیم اما تشیع اینگونه نیست و روحانیت ابایی ندارد از دیده شدن. حضور روحانی در سینما را نباید ساده گرفت و یک سوژه باشد در کنار سوژههای دیگر. مقداری اتفاق افتاده اما اندک است. - سینما بخاطر انقلاب با شخصیت و باهویت شده است اما حضور روحانی در این سینما با نواقص بسیاری روبرو است. چندسال پیش کسی فیلمی درباره روحانیت ساخت که اسم بسیار بدی هم داشت. من خودم میدانم که هیچ کدام از عوامل این فیلم، قصد اهانت به روحانیت را نداشتند و میخواستند خدمتی هم بکنند اما در کمال تأسف خروجی کار اهانت مسلم به روحانیت بود. بطوریکه بعد از آن فیلم به من هم اهانت شد. این نشان میدهد که رسانه چه تأثیر عظیمی دارد و این فیلم نتیجه عدم شناخت بود حتی نتیجه عدم شناخت رسانه. - عصر، عصر شوخی با روحانیت نیست؛ روحانی ما
خردمند، عاقل و آزاده است و آزادگی یک روحانی را باید ببینیم. هیچکس را به آزادگی روحانیت ندیدم. - انتظار میرود که دقت، احتیاط و هوشمندی بسیاری در نمایش روحانیت در سینما نشان داده شود و حتی از خود غربیها یاد بگیریم که چقدر ایدئولوژی خود را زیبا بیان میکنند. هرچند این دقت نباید به وسواس تبدیل شود. - نفس ورود به روحانیت اشکال ندارد اما رمز و راز و شرایط دارد. اگر بلد نبودید وارد نشوید. - یکی از راههای ارتباط روحانیت با سینما مشاوره است. هنرمند باید حادثه زمان را درک کند؛ باید این حوادث را از روحانیون سوال کرد و اینکه باید از کجا وارد شد و چه کاری را نباید انجام داد. سخن عصر ما این است شما یک قدسی میبینید که بواسطه انقلاب ظاهر شده. تقدس قرآن و امامت با انقلاب و روحانیت گسترش پیدا کرده و ظاهر شده است. - صرف زمانی ما این است که ظلمت و سیاهی در جهان نقادی شود. بجای اینکه مثل غرب خیالبافی کنیم؛ طرف واقعیتها برویم. نمیگوئیم بدیها را نگوید اما واقعیتهای تاریخ را هم بگوئید. - بیشتر به این سمت بروید که چه اتفاقی افتاده و روحانیت چه نقشی در آن داشتهاند. روحانیون به محضی که عمامه پیغمبر(ص) را بر سرگذاشت، مقدس شده
و باید به آن احترام گذاشت بویژه وقتی که بالاتر میرود تا زمانی که در مقام نائب امام زمان(عج) قرار میگیرد. - چرا تقدس آنان را به جهان نشان ندهیم و دیگران را دعوت نکنیم به آموختن فرهنگ ما؟ نمیخواهیم حساسیت و وسواس شکل گیرد. در حدی که این موضوع ترک شود حتی اگر نفسی هم هست باید کار شود.