اخبار آرشیوی

کدخبر: 532229

کارگردان نمایش "کابوس وقتی کاپوچینو تمام می‌شود" در گفتگو با «نسیم»: در نمایش برایم تقابل دراماتیک آدم‌ها مهم بود؛ درعین اینکه تضادهای حاکم در اثر، درام را به وجود می‌آورد/ هیچگاه تماشاگر نمایش را نباید به ناگاه به فضای پیش‌بینی نشده وارد کرد؛ کاری که از آن دوری کردم

میلاد اکبرنژاد که هم‌اکنون این اثر را در حال اجرا روی صحنه مجموعه تئاترشهر دارد، گفت: - در این نمایش برایم تقابل دراماتیک آدم‌ها مهم بود. طراحی لباس با یک هارمونی و هماهنگی و نظم همراه است و با یک جور زیبایی در این شغل مواجه هستیم در حالی که در زندگی زن و شوهری که شخصیت‌های اصلی داستان هستند چنین هماهنگی وجود ندارد و آشفتگی و تنش حاکم است. این تضاد درام را به وجود می آورد. - هیچگاه تماشاگر نمایش را نباید به ناگاه به یک فضای پیش‌بینی نشده وارد کرد. فضای شروع نمایش با موسیقی پرحجمی آغاز می‌شود تا تماشاگر با یک پیش آگاهی روبه رو شود که با نمایش عادی و متعارف روبه رو نیست. بنابراین به صورت شنیداری بخشی از فضای نمایش برای مخاطب بازگو می شود. - "اسفندیار" شخصیت اصلی نمایش "کابوس وقتی کاپوچینو تمام می‌شود" به لحاظ روانی انسان عادی محسوب می‌شود. واقعیت اما این است که آدم‌هایی که طبیعی هستند در برابر شرایط سخت امکان واکنش‌های متفاوتی دارند یعنی آستانه تحملشان تفاوت دارد. اسفندیار تلاش می‌کند خودش را با انواع و اقسام سرگرمی‌ها، آدم‌های دور و اطرافش را مشغول کند اما جایی فشارها فراتر از توان و طاقتش است. - با انتخاب شغل دوم برای اسفندیار می‌خواستم دوگانگی و یا چندگانگی شخصیتش برای مخاطب ملموس باشد؛ از یک سو اسفندیار نگره آرمان خواهانه‌ای دارد و رویاهایی برای خودش متصور است و از سوی دیگر اسفندیار اسیر واقعیت‌های زندگی از جمله مسائل اقتصادی است. نکته طنازانه در انتخاب شغل برای اسفندیار کارمند بانک بودنش است و بانک به عنوان مکان داد و ستد پول محسوب می شود. اما اسفندیار به شدت در تگنای مالی قرار دارد.
ارسال نظر: