اخبار آرشیوی

کدخبر: 533784

هادی مرزبان: جوانان، هنوز حرمت تئاتر را نشناخته‌اند؛ نباید فکر کنند اگر کسی سنش بالا رفت، سنگواره شده است/ جوانان جلوی تئاترشهر را نگاه کنید؛ سیگار جزء لاینفک زندگی هنری‌شان است بعد چنان ابرو بالا می‌اندازند که گویی چندکار بزرگ انجام داده‌اند اما می‌بینیم که چقدر خالی هستند

به گزارش «نسیم»، این کارگردان تئاتر از عدم احترام مناسب جوانان نسبت به پیشکسوتان تئاتر گلایه کرد و به سایت صحنه گفت: - گویا امروزه قداست تئاتر در میان ما و خصوصا نسل جدید از بین رفته است و آنطور که باید، حرمت تئاتر را نشناخته‌ایم. - تجربه اندوزی لازمه‌ کار هنرمند تئاتر است. من برخلاف دوستانی که فکر می‌کنند اگر ما ده‌ها کتاب بخوانیم یا دانشگاه برویم دیگر کار تمام است می‌گویم نه! تئاتر هم مانند جراحی است. اگر یک جراح صد بار کتاب‌هایش را بخواند و با نحوه عمل جراحی در تئوری آشنا باشد تا زمانی که کارد جراحی دست نگیرد و جراحی نکند نمی‌توانیم بگوییم جراح قابلی است. باید به قول دوستان اول ببینیم چند نفر را کشته که الان ادعای جراح بودن دارد؟ اشکال ما این جا است که شغل و هنر تئاتر را شوخی گرفته‌ایم. - استعداد برای ورود به این حرفه، لازم اما ناکافی است. اغلب کسانی که وارد حرفه‌ی بازیگری می‌شوند شروع کارشان ادا در آوردن در یک مهمانی بوده، سایرین هم خوششان آمده و به این فرد تلقین کرده‌اند که تو چه هنرپیشه خوبی هستی. او هم باور می‌کند هنرپیشه خوبی است. - در هر رشته‌ هنری اولین کسی که متوجه می‌شود که در آن رشته توانایی دارد یا نه، خود فرد است مانند موسیقی، کسی که می‌خواهد ساز بزند وقتی ساز دست می‌گیرد متوجه می‌شود توانایی‌اش را دارد یا نه؛ اما تئاتر تنها هنری است که فرد، آخرین نفر است که متوجه می‌شود که به جایی نخواهد رسید. زیرا وقتی می‌رود روی صحنه تازه از واکنش سایرین می‌فهمد که هنرپیشه بدی است. - گاهی به نظر می‌رسد به عصمت و هویت تئاتر تجاوز می‌شود. باید هر کس که وارد حرفه‌ تئاتر می‌شود، عظمت این ابر هنر را باور کند. من روزی که از دانشکده فارغ‌التحصیل شدم در سالن سنگلج اگر یک نقش کوچک به من می‌دادند که بخواهم از این طرف سالن بروم آن طرف انگار دنیا را به من داده بودند. - متاسفانه امروزه جوان‌ها وقتی می‌روند دانشکده، فکر می‌کنند باید اول از همه کارگردانی کنند. وقتی هم که شروع می‌کنند از بروک و ایبسن و برشت پایین‌تر نمی‌آیند و اصلا کس دیگر را قبول ندارند. - اگر جلوی همین تئاتر شهر را نگاه کنید جوان‌ها نشسته‌اند اول از همه سیگار جزء لاینفک زندگی هنری‌شان است. بعد چنان ابرو بالا می‌اندازند که گویی تا حالا چند کار بزرگ و تاثیر گذار انجام داده‌اند اما وقتی با ایشان حرف می‌زنیم می‌بینیم که چقدر خالی هستند. - این‌ها اشکالی ندارد بالاخره جوان هستند و جویای نام اما من به عنوان نصیحت می‌گویم ما در کنار هم کامل می‌شویم. من هم خیلی وقت‌ها چیزهایی را نمی‌دانم که از همین قشر جوان یاد می‌گیرم،‌اشکالی ندارد. - من همیشه می‌گویم ما تئاتری‌ها از یک خانواده هستیم و همه سنگ تئاتر را به سینه می‌زنیم چرا فکر می‌کنیم باید یکنفر را خارج کنیم تا جایی برای خود پیدا شود؟ این‌ها است که تئاتر ما را به زوال می‌کشاند و آفت تئاتر ما است. ما باید همدیگر را باور کنیم و بدانیم که با در کنار هم قرار گرفتن هم دیگر را کامل می‌کنیم و تئاتر را ارتقاء می‌دهیم. - جوان‌ها نباید فکر کنند اگر کسی سن‌اش بالا رفت دیگر سنگواره شده و ارزشی ندارد. در صورتی که بدون شک، پیشکسوتان سرمایه‌های تئاتر هستند که نباید به سادگی از کنار آن‌ها گذشت. از طرف دیگر به جای اینکه رو در روی هم از کار هم تعریف کنیم و پشت سر از کار هم بگویی کنیم باز هم می‌گویم همدیگر را باور کنیم.
ارسال نظر: