اخبار آرشیوی
محمد رجبی دوانی، در مراسم رونمایی از کتاب "دولتمرد چهارم"/۲- در تفکر "سیدحسین نصر"، انقلاب و تضاد و تقابل با امپریالیسم و استکبار جایی ندارد/ راه نصر و افکار او فقط به درد مطالعه میخورد و چندان کارایی در عرصه زندگی فردی و اجتماعی انسانها ندارد
به گزارش خبرنگار «نسیم»، وی در ادامه این نشست که در "پاتوق کتاب" برگزار شد افزود: - در سالهای 48-50 دانشجوی فلسفه بودم و سیدحسین نصر استادم بود که با او در ارتباط بودم این رابطه تا سال 52 ادامه داشت که من دستگیر شدم و دیگر رابطه ای با او نداشتم. - نصر در آن دوران به عنوان استادی مذهبی شناخته می شد زیرا کمتر استاد و حتی دانشجویی در آن جو سنگین وجود داشت که به مسجد بیاید و نماز بخواند اما من می دیدم که نصر به مسجد دانشگاه می آمد و نماز می خواند به همین دلیل مورد علاقه دانشجویان مذهبی واقع شده بود و در بین غیرمذهبی ها نیز به همین دلیل منفور بود. - او خواجه نصیرالدین طوسی را الگوی خود می دانست که توانست به دربار هلاکوخان مغول نفوذ کند و راه را برای فعالیت عالمان و گسترش تشیع باز کند از علامه مجلسی هم تعریف می کرد که با نزدیک شدن به شاه سلطان حسین توانست بحارالانوار را به وجود آورد. این دیدگاه سیدحسین نصر به گونه ای بود که حتی به ابن سینا انتقاد می کرد که چرا نزد سلطان محمود غزنوی نمی ماند و از دست آن حاکم ظالم فرار می کرد! - این طرز فکر، اندیشه غالب مذهبی های آن دوره همانند اعضای انجمن حجتیه و دبیرستان علوی بود
که معتقد بودند باید به دربار نزدیک شوند و از طریق رابطه با حکومت آرام آرام به ترویج افکار خود بپردازند. - نصر پس از دورانی که استاد دانشگاه بود به ریاست دانشگاه آریامهر رسید، سپس با حمایت فرح دیب انجمن شاهنشاهی فلسفه را تاسیس کرد و به چاپ کتاب های فلسفه اسلامی اقدام کرد که به نوعی ترویج اسلام گرایی فرهنگی، هنری و تمدنی جدای از بعد سیاسی آن بود. - بعد از ورود به دربار پهلوی، سیدحسین نصر به کلی از سیاست و جامعه متدینین فاصله گرفت و همانند انجمن حجتیه مبارزه سیاسی را سم مهلکی برای کشور می دانست. - دکتر حسن صدوق، نماینده وقت ایران در یونسکو روزی برای من تعریف می کرد که یکبار از نصر درباره امام خمینی(ره) سوال کردم و پرسیدم آیا ایشان را قبول دارید یا خیر؟ نصر به من جواب من به آیت الله خمینی ارادت دارم و از ایشان استفاده کرده ام اما حل مسائل کشور پیچیده تر از آن است که ایشان فکر می کند. - او نسبت به اهل سنت بینشی که ما داریم را ندارد، به خاطر دارم می گفت "عمر" را شخصیت کمی در تاریخ اسلام نبینید زیرا "عمر و امام علی(ع) دو وجه متفاوت از اسلام هستند. عمر نماینده شریعت خشک و تنها بود و امام علی(ع) نماینده شریعت مبتنی
بر طریقت. - یکی دیگر از افکار نصر این است که حقیقت ادیان که گرایش به خدای واحد است تضادی با اسلام ندارد و این ادیان شامل همه دین های زنده دنیا می شود حتی اگر این دین ها بودیسم و شینتو و ... باشد. - نصر با هر کس که با یکی از "ایسم" ها رابطه نداشت احساس قرابت می کرد و می گفت اساسی ترین سد در برابر دین و سنت تفکر مدرنیته است که اگر این حجاب را کنار بزنیم امکان گفتگو بین ادیان وجود دارد. - نصر هیچ تضادی بین متفکران مسلمان نمی دید و همه را علیرغم تضادهایشان یکی می دید و می گفت همه اینا درد دین دارند به نحوی ملاصدرا را تفسیر می کرد که حتی با ابن سینا و سهروردی همخوانی داشته باشد. - وقتی از او می پرسیدیم منظور از سنتی که می گویید چیست؟ می گفت سنت آن چیزی است که تبدیل پذیر نیست و ثابت است مثلا ازدواج که اصل آن سنت است و در همه جوامع از ازل وجود داشته است اما شکل آن در جوامع مختلف متغیر است و آداب را تشکیل می دهد. - او می گفت انسان از آنجا که انسان است مسلمان است زیرا اسلام بیانگر فطرت الهی انسان است. - موضع نصر در برابر انقلاب اسلامی، موضعی مثبت نبود بلکه کاملا با آن مخالف بود. - نصر بعد از انقلاب دچار نوعی دوگانگی
شد، از طرفی در کتاب "در جستجوی امر قدسی" امام خمینی(ره) را به عنوان یک عارف مجاهد می داند که البته این تنها سخن مثبت وی درباره جهاد است اما در عمل می بینیم رفتار سیاسی او کاملا در خلاف جهت انقلاب اسلامی و در نقطه مقابل آن است. - از مشی سیدحسین نصر دستورالعملی برای زندگی فردی، اجتماعی و مبارزه انسان بیرون نمی آید و هیچگاه استکبار با این اندیشه ها از دشمنی کوتاه نخواهد آمد زیرا در غرب می بینیم که حتی بی آزارترین مسلمان ها تحت فشار قرار دارند.