اخبار آرشیوی
آیتالله مظاهری: وای به حال افرادی که برای تأمین دنیای دیگران و برای به قدرت رساندن آنان، با گناهان بزرگی مثل تهمت، اهانت و تخریب شخصیت رقبا، خود را جهنّمی میکنند/ رستگاری کسی که شخصیت دیگران را تخریب کند محال است
به گزارش «نسیم»، رئیس حوزه علمیه اصفهان در درس اخلاق هفتگی خود در مسجد حکیم اصفهان گفت: - ماههای رجب، شعبان و رمضان بهار تهذیب نفس و مقدّمۀ ظهور نور خداوند متعال در دل آدمیان است اهل معرفت، پس از طیّ مدارج عرفانی و منازل اوّلیۀ سیر و سلوک، ماه رجب را به تهذیب نفس و خودسازی اختصاص میدهند و پس از ریشهکن کردن رذائل و صفات ناپسند اخلاقی، با صفای دل، وارد ماه شعبان شده و در فرصت بینظیر ماه شعبان، فضائل نیکوی انسانی و فضائل حسنۀ اخلاقی را در دل خود جایگزین رذائل میکنند. - انسان در اثر تهذیب نفس و خودسازی در دو ماه رجب و شعبان و پس از گذار از منازل عرفانی تخلیه و تحلیه، میتواند در ماه مبارک رمضان به منزل تجلیه برسد و در آن مقام، نظارهگر نور خداوند در دل خویش باشد و قدرت حقیقی تشخیص حق از باطل را به دست آورد. - ریشهکن کردن یا دستکم سرکوب کردن رذائل اخلاقی و نیز مزیّن کردن دل به فضائل نیکوی اخلاقی برای رسیدن به منزل تجلیه، ضروری است، اگر انسان بتواند در دو ماه رجب و شعبان، رذائلی همچون حسادت، خودخواهی، دنیاگرایی، ریاستطلبی، کینهتوزی و هواپرستی را از دل خود ریشهکن یا سرکوب کند و پس از آن، دل خویش را به
فضائل ارزشمندی نظیر دیگرخواهی، ایثار، گذشت، صداقت و سخاوت، بیاراید، آنگاه در ماه مبارک رمضان، با نور خداوند راههای سلامتی، سعادت و رستگاری فراروی او گشوده میشود و در نهایت، خداوند تعالی بر دل او حکومت خواهد کرد و با حکومت خداوند بر دل او، همواره در صراط مستقیم و مسیر هدایت، باقی خواهد ماند. - مسلمانان در ماه رجب که زمان ابراز بندگی است، باید با عمل به دستورات قرآن کریم و پیروی از اهل بیت«سلاماللهعلیهم» از زیر پرچم و سلطۀ شیطان خارج شده، روح و قلب خود را به حاکمیّت خداوند سبحان بسپارند تا از گزند سقوط و انحراف و فریب شیاطین انسی و جنّی در امان باشند. - ماه رجب و به خصوص لیلةالرّغائب بهانهای برای رغبت مؤمنان جهت نیل به مقام آدمیّت است؛ رغبت به خودسازی، رغبت به آدم شدن و رغبت به عبادت و رسیدن به مقام عبودیّت، در ماه رجب با کنار نهادن خودیّت و حرکت به سوی خدواند متعال حاصل میشود. - فاصلۀ بین انسان و خداوند یک قدم بیش نیست و اگر کسی بتواند روی نفس امّاره پا بگذارد و یک قدم به سوی خداوند سبحان حرکت کند، در قدم دوّم به خداوند تعالی خواهد رسید، به شرط آنکه توجّه، هوشیاری و مراقبت لازم را داشته باشد. - اعتکاف،
سنّت پیامبراکرم«صلیاللهعلیه وآله وسلّم»، ائمّۀطاهرین«سلاماللهعلیهم» و بزرگان دین است و در تعالی روح و پیشرفت معنوی انسان تأثیر بهسزا دارد؛ امّا جوانان عزیزی که معتکف میشوند، باید به جنبۀ باطنی و اسرار درونی این عبادت ارزشمند نیز توجّه کنند و در سه روز اعتکاف با تمرین تقوا و با استمرار در اجتناب از گناهان، به مبارزه با صفات رذیله بپردازند و پس از اتمام اعتکاف، ملکۀ تقوا و نیز ملکۀ فضائل اخلاقی که در دل خود بارور کردهاند را به عنوان سوغات و رهآورد اعتکاف به جامعه و در بین خانودهها و دوستان خود ببرند. - اعتکاف همراه با معصیت، برکات آن عبادت ارزشمند را به طور کلّی محو میسازد. بنابراین معتکفین عزیز باید توجّه داشته باشند که از گناه و به خصوص در شرایط حسّاس فعلی، از غیبت، تهمت، اهانت و شایعه، پرهیز جدّی داشته باشند، وگرنه اعتکاف و روزهداری آنان ارزش معنوی نخواهد داشت. *تبلیغات کاندیداها در حد متعارف باشد - اصل انتخابات در جمهوری اسلامی ایران امری لازم و مفید و مطلوب است همانطور که بارها گفته شده، تبلیغات انتخابات، اولاً باید صادقانه و در حدّ متعارف باشد و ثانیاً معرّفی یک نامزد نباید با نفی دیگران و
تخریب دیگر نامزدها همراه شود. *تبلیغات مبالغهآمیز با جمهوری اسلامی سازگار نیست - انتخاباتی که با تبلیغات مبالغهآمیز و دروغ گفتن کاندیداها یا حامیان آنان، ارائۀ وعدههای غیرعملی، اسراف در تبلیغات و استفاده از تشریفات و تجمّلات و به خصوص تخریب دیگر نامزدها و اهانت، تهمت و شایعهسازی، همراه باشد، نه تنها انتخابات اسلامی و موردپسند دین اسلام نیست، بلکه با تنزّه جمهوری اسلامی نیز سازگاری ندارد. - مردم باید آگاه باشند که غفلت نسبت به گناه و بیتوجّهی نسبت به اهمیّت و آثار سوء گناهان بزرگی همچون غیبت، تهمت، اهانت و شایعه در این ایّام، موجب محرومیّت آنان از برکات و آثار بیبدیل ماه رجب میشود و در این ماه ارزشمند به جای خودسازی و آدمسازی، محکوم به شیطانسازی و تبعیّت از شیاطین انسی و جنّی میشوند که عاقبتی به جز جهنّم و عذاب سخت قیامت نخواهد داشت. - حامیان نامزدها صرفاً حقّ تبلیغ متعارف و تعریف صادقانه از کاندیدای مورد نظر خود را دارند، وای به حال افرادی که برای تأمین دنیای دیگران و برای به قدرت رساندن آنان، با گناهان بزرگی مثل تهمت، اهانت و تخریب شخصیّت رقبا، خود را جهنّمی میکنند. - علاوه بر آیات قرآن کریم،
امام حسین«سلاماللهعلیه» در روایتی میفرمایند: اگر کسی بخواهد از راه گناه به مقصود خود برسد، نه تنها در رسیدن به مطلوب موفق نمیشود، بلکه دوان دوان به سوی ضدّ آن پیش خواهد رفت. - بر اساس روایت نورانی امام حسین«سلاماللهعلیه» که به تجربه نیز کراراً اثبات شده است، اگر کاندیداهای ریاست جمهوری یا حامیان آنان، برای پیروزی در انتخابات، آلوده به گناه شوند و به خصوص اگر در تبلیغات خود، راه مذموم دروغ، خیانت، تخریب شخصیّت، اهانت و تهمت به دیگران را در پیش گیرند، حتماً به هدف نهایی و نتیجۀ مطلوب خود نخواهند رسید. - اگرچه ممکن است برخی نامزدها با توسّل به گناه و معصیت، رأی بیاورند و به ظاهر پیروز انتخابات شوند، امّا مهم آن است که گناه آنان، موجب بیبرکتی کار آنان خواهد شد و از سمت و مسئولیتی که دارند نمیتوانند نتیجهگیری و بهرهگیری لازم را به خصوص جهت خدمترسانی به مردم داشته باشند و این حقیقت، علاوه بر سوء عاقبت خودشان، برای جمهوری اسلامی و مردم نیز خسارات جبرانناپذیری به همراه خواهد داشت. - از همۀ نامزدها، حامیان آنان و به خصوص از همۀ مردم تقاضا دارم در ماه رجب که ماه عبادت و خودسازی است، مراقب کردار و گفتار خود
باشند و نسبت به گناهانی نظیر غیبت، تهمت و اهانت، مواظبت کامل داشته باشند و اگر هم در این شرایط حسّاس، گناهی از آنان سر زد، تقاضا دارم گناه خود را توجیه نکنند و جلوۀ دینی و مذهبی به گناه خود ندهند که این خطای بزرگ، آنان را در سراشیبی سقوط و انحراف میاندازد که نجات از آن بسیار سخت است. - جرج جرداق مسیحی در کتاب خود راجع به شهادت امیرالمؤمنین«سلاماللهعلیه» مینویسد: انسان به جایگاهی میرسد که ولیّ خدا را در خانۀ خدا، برای تقرّب به خدا میکشد. - متأسّفانه در قضایای سیاسی بسیار مشاهده میشود که افراد ناآگاه یا مغرض، برای رضای خدا تهمت میزنند، اهانت میکنند، دروغ میگویند و از غیبت دیگران نهتنها لذّت میبرند، بلکه آن را یک واجب شرعی میشمارند و علیرغم اطلاع از عظمت گناه آبروریزی و تخریب شخصیّت دیگران، گناه خود را توجیه میکنند و به عنوان از صحنه خارج کردن رقیب، به گناهان بزرگ خود، توجیه و جلوۀ دینی میدهند. ولی باید بدانند که سقوط آنان حتمی و سعادت و رستگاری آنان در حدّ محال است.