اخبار آرشیوی
امیرعلی جوادیان، عکاس دفاع مقدس در گفتگوی تفصیلی با «نسیم»: عکسها سندی است که میتواند به آگاهسازی نسلهای بعدی درباره دفاع مقدس کمک کند/ فتح خرمشهر یک حادثه تاریخی بود اما هنوز بعد از گذشت ۳۰ سال قدر این پیروزی را نمیدانیم
امیرعلی جوادیان، عکاس دفاع مقدس در گفتگوی تفصیلی با «نسیم» به نکات زیر اشار ه کرد: -بیشتر من را به عنوان عکاس دفاع مقدس می شناسند، و خدا را شاکرم که در یک برحه ای که کشور اشغال شد توانستم در آن دوران باشم و خدمت کنم. -در عملیات بیت المقدس که منجر به فتح خرمشهر بود حضور داشتم؛ فتح خرمشهر یک حادثه تاریخی بود بعد از گذشت 30 سال اما هنوز قدر این پیروزی را نمی دانیم. -دشمن تصور اینکه ما بتوانیم خرمشهر را پس بگیریم نداشت، حدود 1 ماه قبل از عملیات بیت المقدس در لحظات مختلف در کنار رزمندگان بودم انقدر تجهیزات داشتند و همه جا را مین گزاری کرده بودند و خودشان هم فکر نمیکردند که شهر را از دست بدهند، بر روی دیوارها نوشته بودند "ما آمدیم بمانیم" و این نشان دهنده این است که فکر نمی کردند که شهر را پس بگیریم. -این اولین جنگ در تاریخ ایران است که حتی یک وجب از خاک مان را از دست ندادیم. -خوشحالم توانستم عکس هایی را بگیرم که در تاریخ این کشور ثبت شود البته همیشه می گویم که این عکس ها برای من نیست بلکه برای همه مردم ایران است وقتی نسل های بعدی می خواهند بدانند که در آن هشت سال چه اتفاقی افتاده است این عکس ها سندی است که می
تواند به آنها کمک کند. -در جریان 8 سال جنگ دو نوع نگاه متفاوت عکاسی داشتیم یک نوع عکاسی جنگ بود که کشتار و خرابی و اینها را در عکس هایشان نشان می دادند؛ یعنی تجهیزات جنگی، تانک، نفربر و زره بر ولی من و امثال من نسلی بودیم که عکاسی دفاع مقدس را دنبال می کردیم و بیشتر به ارزش های معنوی، محتوایی و اعتقادی جنگ توجه می کردیم برای ما تانک و تجهیزات جنگی خیلی مهم نبودند شاید در کادرمان قرار می گرفتند اما منظور ما فقط به آنها نبود. -جنگ 8 ساله ما ویژگی هایی داشت که با جنگ های دیگر متفاوت می شد؛ جنگ در همه دنیا یک سن خاصی دارد یعنی کسانی که شرکت می کنند یک رده سنی هستند اما در جنگ ما سنوات سنی متفاوتی داشتیم، ازجوان بسیجی 14 ساله تا پیرمرد در جنگ ما حضور داشتند. -یک ویژگی دیگر و منحصربه فرد ما این بود که از خود گذشتگی در آن موج میزد و داوطلبانه بود. -یک عشق و معنویت و روحیه خاصی در جبهه ها حاکم بود و من به عنوان کسی که آن صحنه ها را ثبت کردم تاسف می خورم که آن معنویت، ایثار و از خود گذشتی این جور مهجور مانده است و فقط در ایام خاص یاد آدم های آن دوره می افتیم؛ مثلا خیلی شده است که در 3 خرداد یاد من بیافتند تجلیلی کنند
و بعد دوباره تا سال اینده یادشان بیافتد که افرادی این چنین هم وجود داشتند البته این شامل حال همه کسانی می شود که در جنگ بودند. -این خاطره ها و دست آوردها که هر سال می گوییم آخرش چه می شود؟ زمانی خوب است که از این خاطرات استفاده شود؛ ملتی قهرمان و پیروز است که از تجربیات گذشته استفاده کند و به نسل های بعدی منتقل کند. - ازخودگذشتگی که در زمان جنگ وجود داشت به هیچ وجه به اقتصاد، فرهنگ و سیاست ما وارد نشده است. -در جنگ ما افراد به درجه و مقام کاری نداشتند از هم پیشی می گرفتند تا به روی مین بروند تا برادرشان بتواند پیشروی کند، بعد از 30 سال شما ببینید که این روحیه معنوی اصلا در جامعه وجود ندارد، این سبقت گرفتن ها از هم برای دست آوردن پست ها و ریاست ها شان ملتی است که خرمشهر را ازاد کرده همه این مسائل باعث تاسف است. -وقتی می بینم این معنویت انقدر افول کرده است واقعا دلم می سوزد برای همه ان بچه هایی که با فداکاری جانشان را بر کف دستانشان گذاشتند، متاسفانه روحیه دفاع مقدس ما به پشت جبهه ها منتقل نشد و جوان 20 ساله الان هیچ دیدی نسبت به آن سال ها نداردٰ ما یک گوهر فوق العاده معنوی در کشورمان داریم که قدرش را نمی
دانیم. -کاش مسئولان ما کمی به خودشان می آمدند و می دیدند که ذخایری دارند و قدرش را نمی دانند به نظر م آن دنیا خداوند ما را به خاطر گناهانممان مجازات نمی کند بلکه به خاطر نعمت هایی که به ما داده و ما قدرش را نمی دانیم مجازات می شویم. -من به عنوان هنرمند ترکش خورده جنگ خجالت می کشم در خیابان جمهوری راه بروم چون پر است از برندهای خارجی! یعنی ما دنیا را متحیر کردیم با جنگ 8 ساله مان یا خرمشهر را فتح کردیم که خیابان هایمان پر از محصولات خارجی باشد، یعنی دست آوردهای ما بعد از 30 انقلاب این است. -فروش یکی از این شرکت های خارجی در خیابان جمهوری 1000 میلیار بود و فروش شرکت ایرانی 52 میلیارد! تولید ملی ما ضربه خورده است ، آیا فرهنگ بسیجی این است بایددر رفتارهایمان بازنگری کنیم . -ما با رشادت های سربازمان در جنگ توانستیم فاو را بگیریم که همه دنیا متحیر شد، ما در جنگ کارهایی انجام دادیم که با وجود همه کشورهایی که پشت عراق بودند و از آنها حمایت می کردند، در روز فتح خرمشهر ما 19 هزار اسیر گرفتیم چیزی که قابل درک نیست برای کسانی که امروز مدیر شدند و آن موقع کودک بودند. -از خودگذشتگی ها را فراموش کردیم، در روزهای خاص یاد
بسیج قهرمان می کنیم و از تجلیل شان می کنیم و بعد دوباره فراموش شان می کنیم باید در رفتارهایمان بازنگری کنیم در جنگ همه با هم یکی بودند ارتشی و سپاهی و بسیجی فرقی نداشت، مقام و درجه مهم نبود. -من هنرمند نسل انقلاب مثل ماهی شب عید شدم از حداقل امکانات دولتی محروم مانده ام بخش فرهنگی مملکت چه کاری برای ما کرده است، اینها حرف همه هم نسلان من است - در فتح خرمشهر با کاظم اخوان، حسین حیدری و سعید صادقی بودیم تقریبا همه عکاسانی که از خبرگزاری های مختلف رفته بودیم با هم در همه عملیات ها حاضر می شدیم. -کاظم اخوان با جنگ های نامنظم و شهید چمران وارد میدان جنگ شده بود و بعد به پیشنهاد شهید چمران بود عکاسی را شروع کرد و عکس های خوبی هم از جنگ دارد هیچ عکاسی به اندازه من با او نزدیک نبود و همیشه با هم بودیم اطلاعات نظامی قوی داشت از سوت خمپاره ها همه چیز را می فهمید از شلیک ها مسافت را تشخیص می داد. یادم می اید سرهنگی که به چکمه سرخ در کردستان معروف بود و بسیار کار کشته بود جلسه ای داشتیم اما وقتی با او صحبت می کردیم متوجه شدیم اطلاعات کاظم اخوان از او بیشتر بود -هیچ عکاسی به اندازه من عکس اسیر در منطقه ندارد عکس اسیر
معنایش این است که ما در لحظه ای که اسیر شدند عکس گرفتیم و این یعنی ما همیشه در صحنه بودیم و در جاهایی بودیم که برگشتمان غیر ممکن بود، در والفجر 1 ترکش خوردم اما دوباره به جبهه برگشتم. -باید به فکر فرهنگ معنوی کشور باشیم شما یک مقایسه ای بین ورزش و فرهنگ داشته باشید چقدر امکانات یک ورزشکار با من هنرمند متفاوت است، تمام مدال های ورزشی که وارد کشور می شوند از بودجه دولتی پول می گیرند اما فرهنگ هیچ جایی از این بودجه را ندارد من کلی مدال از جشنواره های مختلف دنیا گرفتم ولی در کشورمان هیچ اهمیتی نمی دهند. -در عرصه فرهنگ وقتی مشهور می شوی از سیستم دولتی محروم می شوی همه چیز پارتی بازی است، تمام بچه هایی که جبهه بودند اگر اعتراض کنند حرف های خوبی نمی شنوند باید بدوند تا حق شان را بگیرند. -متولیان فرهنگی باید کاملا فرهنگی باشد اما هر دفعه با تغییر ادم ها ما باید دوباره خودمان را برای ادم جدید توضیح دهیم ما برای فرهنگ جانمان را به خاطر انداختیم اما الان کسانی متولی فرهنگ هستند که در باندها و جناح ها هستند و فرهنگ برایشان مهم نیست. -موثرترین عکس ها را از فتح خرمشهر گرفتم اما الان از انها استفاده می شود بدون اینکه حق
رایتی به من داده شود در موزه دفاع مقدس عکس من را بزرگ کردند و زدند تا عنوان کنیم که باید چیزی برای عکس بگیریم می گویند برای خدا رفتی. -عکسی را در فتح خرمشهر گرفتم که یک نماز دسته جمعی است و همیشه برایم بهترین عکس بوده است و خاطره اش هیچ گاه از ذهنم بیرون نمی رود و بارها و بارها از این تصویر نقاشی کشیده اند و در جاهای مختلف استفاده شده است.