اخبار آرشیوی
انجمنهای هنرمندان مجسمهساز، هنرمندان نقاش و هنرمندان سفالگر در بیانیهای، ضروریات سیاستگذاریهای عرصه هنری را یادآور شدند/"تأثیر هنر بر اجتماع و محبوبیت هنرمندان نزد مردم ناشی از پیوند سرشتی هنر با لحظات زندگی مردم است"
به گزارش «نسیم»، متن کامل این بیانیه به شرح زیر است: «کاندیداهای محترم ریاست جمهوری در مناظرههای خود، به ارائه نظریاتشان در باب مباحث فرهنگی و هنری پرداختند. نظریات رئیس جمهور آینده در باب این مباحث مسلما در سیاستهای رسمی و هنری و در تحولات مباحث هنر و جامعه هنری در سالیان حساس پیش رو نقش پررنگی خواهد داشت. انجمنهای هنری با توجه به این تأثیر و با توجه به نظریات ارائه شده کاندیداهای محترم، خود را موظف به تصریح مواردی مرتبط با نظریات ذکر شده میدانند: 1- هنر نیازمند توجه جدیتر میباشد در جوامع امروز نقش هنر هر روز وسیعتر میشود. هنر امروز در تمامی ارکان زندگی نفوذ کرده است و چنان با جریان زندگی روزمره گره خورده است که نگاه ما حتی برای لحظهای بر چیزی نمیافتد که مهر هنر بر آن نخورده باشد. گاهی فراموش میکنیم اشیای پیرامون، محیط مصنوع، امر تبلیغات، بستهبندیها ... و حتی تصاویر تلویزیونی را هنرمندان باز طراحی کردهاند. تأثیر هنر بر اجتماع و محبوبیت هنرمندان نزد مردم ناشی از پیوند سرشتی هنر با لحظات زندگی مردم است. هنر امروز نه تنها به بیان احساسات و تبلور و تصریح عواطف نوین میپردازد، بلکه در شکلگیری سبک
زندگی، منظر روابط انسانی، نحوه نگرش و شیوه ارزیابی آحاد جامعه نقش وسیعی به عهده دارد لذا نیازمند توجه همه جانبهتر به امر هنر هستیم. ایجاد بسترها و مجاری رشد هنر، بالا بردن ظرفیت آموزشی آن، شکوفایی و رونق اقتصادی آن از مهمترین اولویتهای سیاستگذاری و رویکرد دولت به امر هنر میباشد. 2- رشد هنر نیازمند فضای دمکراتیک است. اشکال و شیوههای تولید آثار هنری ابعادی به وسعت زندگی عاطفی و احساسی جامعه دارد و چون حیات اجتماعی متنوع، پر مایه و متناقض است. تولید اثر هنری ناشی از تجربه زیسته و منحصر به فرد هنرمند و مبین احساسات واقعی او در این غنا و تنوع زندگی است بدین ترتیب آثار هنرمند تبلور عاطفی جامعه و دوران تاریخی خود است اما با بیان فردی و منحصر به فرد او. به همین علت اگر تولید اثر هنری به صورت سفارشی و کنترل شده و در چارچوبهای پیش ساخته صورت گیرد فاقد کیفیت منحصر به فرد و توان ناشی از آن است. تجارب متعدد گذشته نشان داده است سرزندگی،بدعت و نومایگی هنر در شیوههای مهندسی اجتماعی امر هنر، نقصان مییابد. بالعکس هنر نیازمند گسترش محدوده گسترش مضامین و شیوههای آن است نه کنترل و محدودیت، در جهان معاصر نمیتوان
شهروندان را از آشنایی با اشکال متنوع و متضاد هنر باز داشت. لذا ابزار کنترل مستقیم، سانسور، حذف و جهتدهی همگی اعمال فضای امنیتی به امر هنر است که مهمترین جنبه هنر یعنی جنبه اقناعی آن را زایل خواهد ساخت. 3- موقعیت اجتماعی هر هنری، تناسب آن با سایر عرصههای هنری و فرهنگی و تحولات در زمینه زندگی اجتماعی در رقابت با سایر عرصههای فرهنگی و بر اساس نیازهای درون رشد آن صورت میپذیرد. لذا سیاستگذاری، برنامهریزیهای کلان، تبیین زمینه رشد آن بایستی به وسیله اهل فن آن صورت پذیرد. بایستی نه تنها هنرمندان را در سیاستگذاری هنر سهیم کرد بلکه سیاستگذاری آن را به خود هنرمندان سپرد. 4- هنر همیشه و به وضوح در تحلیل نهایی امری سیاسی بوده است اما تعهد هنرمند به جریان سیاسی یا دولتی بایستی از طریق تجربه زیسته هنرمند رخ دهد و با احساسات و ارزیابی او همسو باشد. همه هنرمندان به هنر سیاسی نمیپردازند و همه هنرمندان سیاسی نیز نمیتوانند و نباید به هنر رسمی و دولتی بپردازند. کاهش هنر به هنر دولتی، زایل کردن توانهای عرصه هنر و فرهنگ است نه خدمت به آن. بدون رشد و شکوفایی هنری، رشد فرهنگی و اجتماعی جوامع معاصر دچار نقصان خواهد شد.
عرصههای رشد دانش و تخصص مبتنی بر دانش، عرصه رشد کمی جوامع بشری است. برای رشد کیفی بایستی عرصه فرهنگ و به خصوص هنر فعال شود. هنر جامعه ایرانی برای رسیدن به جایگاه متناسب با وظایف کنونی و آتی خود، هنوز راه دراز و دشواری در پیش رو دارد. بایستی عرصه اجتماعی آن وسیع گردد، آزادی بیشتر برای رشد همه جانبه داشته باشد. سیاستگذاری هنر به وسیله اهل هنر صورت پذیرد. تشکلها و انجمنهای هنری تقویت گردند و نگاهی عادلانهتر نسبت به رابطه عرصه هنر و سیاست به وجود آید تا محملهای تحول مطلوب هنر شکل گیرد.»