اخبار آرشیوی
سالروز میلاد عملدار کربلا/۸- محسن میرباقری، استاد اخلاق در گفتگو با «نسیم»: بسیاری از معارف را میتوان در مورد شاخصههای حضرت عباس(ع) از زیارتنامه ایشان درک کرد/ برای حضرت عباس (ع) در کربلا خودش و خواستههایش مطرح نبود و تنها در صدد خیرخواهی برای دین رسولالله بود
محسن میرباقری در ادامه به «نسیم» گفت: - وجود مقدس قمر بنیهاشم در ماجرای کربلا و حماسه عاشورا شاید در جمع اصحاب، بزرگترین جایگاه و شاخصه را حضرت داشتند؛ همچنان که حضرت زین العابدین(ع) فرمودند: «همه شهداء بر عباس(ع) غبطه می خورند». مقام منیع حضرت را می توان در زیارت هایی که برای وجود مقدس حضرت بیان شده، یافت؛ گاه برخی از معارف را نمی توان در روایات یافت و اهل بیت برای بیان برخی از معارف از قالب دعا و زیارت استفاده می کردند. - همان گونه که بیان شد هر فضیلتی برای ائمه با نگاه توحیدی همراه است مانند: کسانی که در محبت خدا ذوب هستند؛ کسانی که معادن حکمت خدا هستند و... . زیارت جامعه کبیره را می توان یک دوره کامل معرفت شناسی نسبت به ائمه دانست. همچنین در زیارت حضرت عباس(ع) معارفی نهفته است که با بررسی آن می توان به شناختی عمیق نسبت به ایشان نائل شد. - در فراز اول زیارت نامه آمده است: «السَّلامُ عَلَیْکَ یَا أَبَا الْفَضْلِ الْعَبَّاسَ ابْنَ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ السَّلامُ عَلَیْکَ یَا ابْنَ سَیِّدِ الْوَصِیِّینَ»؛ سلام بر تو اى ابا الفضل العباس فرزند امیر مؤمنان،سلام بر تو اى فرزند سید الوصیین «أَشْهَدُ لَقَدْ
نَصَحْتَ لِلَّهِ وَ لِرَسُولِهِ وَ لِأَخِیکَ»؛ من شهادت می دهم که تو خیر خواهی کردی برای خداوند و رسولش و برادرت. نصیحت در زبان فارسی به معنای پند و اندرز به کار می رود، اما تمام معنای نصیحت اندرز نیست و پند دادن یکی از جلوههای خیرخواهی(نصیحت) است. نصیحت در قرآن و روایات نیز به کار برده شده است. چناچه در احادیث آمده است یکی از سه چیزی که انسان مومن در آن خیانت نمی کند خیرخواهی برای امام مؤمنین است. - در زیارت نامه حضرت ابالفضل العباس(ع) آمده است: من شهادت می دهم که تو برای خدا و برای رسول خدا خیرخواهی کردی؛ کسانی که در عمق وجودشان قصد دارند که خودشان را مطرح کنند، نمی توانند برای خدا کاری کنند. - نکته بسیار مهم آن است که زمانی که حضرت عباس در کربلا در دامان حضرت اباعبدالله قرار گرفت خودش و خواستههای وی مطرح نبود و تنها در صدد خیرخواهی برای دین رسول الله بود. - قرآن در سوره احقاف به دو جریان اشاره می کند یکی از خود امام حسین(ع) و اصحاب ایشان که در مقامات بهشت ساکن هستند و دیگری ماجرای قیام عبدالله بن زبیر و اصحابش که هم زمان با امام حسین(ع) بر علیه بنی امیه قیام کردند و قرآن می فرماید آنها جهنمی هستند؛ چرا
که خیرخواهی برای خدا نبوده بلکه برای کسب قدرت یا کینه بوده است. - مصداق خیرخواهی حضرت ابالفضل(ع) «لَقَدْ نَصَحْتَ لِلَّهِ وَ لِرَسُولِهِ وَ لِأَخِیکَ»، در شب عاشورا زمانی که برای وی توسط شمر امان نامه آورده شد نیز مشاهده می شود زمانی که امان نامه را رد کردند و خطاب به شمر فرمود:«خدا تو و امان نامه ات را لعنت کند». - در فراز دیگر زیارت نامه حضرت عباس(ع) آمده است: «فَنِعْمَ الْأَخُ الْمُوَاسِی» چه برادری خوب و چه مواساتی زیبا دررابطه با امام حسین(ع) انجام دادی. مواسی به معنای هم دردی و مشکل کسی را مشکل خود دانستن است. مواسات با برادران دینی یکی از دستورات اسلام است که یعنی با آنها هم درد بودن؛ مشکل و غم آنان را مشکل خود دانستن. - در فراز بعدی زیارت حضرت آمده است:«فَنِعْمَ الصَّابِرُ الْمُجَاهِدُ الْمُحَامِی النَّاصِرُ وَ الْأَخُ الدَّافِعُ عَنْ أَخِیهِ»؛ پس چه نیکو صبرکننده،جهادگر حامى،یارىدهنده و برادر دفاعکننده از برادرش بودى. - در کربلا هم مشاهده می کنیم تا زمانی که حضرت عباس(ع) زنده بودند و به شهادت نرسیده بودند خیمه ها پا برجا بود و برنامه امام حسین(ع) محکم بود، اما زمانی که حضرت به شهادت رسیدند؛ امام
حسین(ع) در وصف ایشان فرمودند:« الا انکسر ظهری و انقطع رجائی»؛ الان کمر من شکست و امید من نا امید شد. «الْمُجِیبُ إِلَى طَاعَةِ رَبِّهِ»؛ تو برادری بودی که برادرت را اجابت کردی در اطاعت از پروردگارش. این زیارت به نحو کامل در مفاتیح الجنان شیخ عباس قمی نیز آمده است. در حدیث دیگری از امام صادق (ع) در وصف حضرت عباس(ع) آمده است:« خداوند دو بال در بهشت به حضرت عباس(ع) می دهد که به وسیله آن همراه با فرشتگان پرواز می کند.» همچنین همه شهداء در روز قیامت به مقام حضرت عباس غبطه می خوردند. - در احادیث دیگر آمده است که حضرت جعفر ابن ابی طالب نیز پسر عموی پیامبر (ص) که در جنگ مؤته شهید شدند و دو دست ایشان قطع شد نیز خداوند به وی دو بال در بهشت عطا می کند؛ اما گویی تلویحا بیان می شود که حضرت ابالفضل (ع) مقامی بالاتر از حضرت جعفر بن ابی طالب دارند. چناچه خود امام حسین(ع) نیز در شب عاشورا فرمودند: «من هیچ اصحابی بهتر از اصحاب خودم ندیدم و هیچ اهل بیتی را بهتر از اهل بیت خویش ندیدم.» ما نیز باید به زندگی اولیای خدا دقت کنیم که آن ها مفتون دنیا نشدند و پست و مقام هرگز چشم این بزرگان را نگرفت، پاکباخته خدا بودند و در راه محبت
خدا با دقت و بدون هیچ چشم داشتی فداکاری میکردند.