اخبار آرشیوی

کدخبر: 551587

نشست عوامل نمایش "اینجا کجاست؟" در خبرگزاری «نسیم»/۱- نغمه ثمینی: جرقه نمایش را، سفرها زدند اما حرفم فراتر از مهاجرت است/ من وفادار به قصه‌های ایرانی‌ام ولی برای اجرا باید از هزار مانع پرید؛ این تبری بر پیکره نمایش ایرانی است/ حلش نکنیم؛ نیروی جوان زود از تئاتر دلسرد می‌شود

نغمه ثمینی، نویسنده نمایشنامه "اینجا کجاست؟" در نشست عوامل این نمایش در خبرگزاری «نسیم» به توضیحاتی در باره این نمایشنامه پرداخت و گفت: ** از "پرواز صفر به زمین نشست رسید" تا در نهایت "اینجا کجاست؟" - فرایند پیدا کردن اسم برای نمایشنامه گاهی خیلی سخت و گاهی بسیار آسان است. گاهی نام نمایشنامه از هم آن اول معلوم است و می‌دانی چیز دیگری نمی‌تواند باشد. مثلا برای من در نمایشنامه «شکلک» این اتفاق افتاد و مطمئن بودم نام آن هرگز تغییر نخواهد کرد. حتی راستش پیش از نوشتن نمایشنامه می‌دانستم نامش شکلک خواهد بود. - اما در این نمایشنامه، هر چه زمان گذشت و تمرین‌ها کامل و کامل‌تر شد دیدم آن نام ِ اولیه جوابگو نیست. در تمرین‌ها و بداهه‌گویی‌ها ایده «اینجا کجاست» شکل گرفت. به نوعی عبارتی بود که شخصیت به آن اشاره می‌کند. عبارتی که در عین سادگی می‌تواند در متن به مفهوم مهمی اشاره کند. ** جرقه نمایش را، سفرها زدند - جرقه نمایش همان ایده مهاجرت است چون در سال 90 که این نمایش را نوشتم برای خودم من امکان مهاجرت پیش آمد اما به دلیل فوت پدرم برگشتم و پس از آن باید به سرعت می‌رفتم ژاپن چون بورسیه تحقیقی داشتم. - در همین رفت وآمدهای طولانی و بی پایان بود که زمان زیادی را در فرودگاه گذراندم و باعث شد که به نظرم برسد اینجا مکان خوبی برای اتفاق افتادن داستان‌هایی است. جدا از آن که خودم هم سخت با ایده مهاجرت درگیر شده بودم از خودم می‌پرسیدم دلالیل ماندن چیست و دلایل رفتن چیست. در همین دوران بسیاری از دوستان و همکارانم هم مهاجرت کردند. - کنار ریل چمدان‌ها فکر کردم این موقعیت در ذات خود حاوی درام است. آدم نمی‌داند چمدانش می‌رسد یا نه و بی چمدان آدم در سرزمین غریب غرییه تر است. چون همان چمدان ِ کوچک و اشیایی که از آن توست خودش دلگرمی است و احساس می‌کنی دست کم بخشی از تو و تاریخچه‌ات را همراه داری. این "الان میاد الان نمیادها" کنار ریل جالب بود! چمدان حس مسافری را دارد که همراه خودمان در راه بوده و حالا رسیده است. ** انسان جهان سومی متعلق به کجاست؟ - لایه‌های مختلفی در نمایش وجود دارد، مهاجرت تنها یک موضوع است، اما این نمایش به دلایل مهاجرت اشاره می‌کند، در عین حال قصد دارد حوادثی که بر سر مهاجر می‌گذرد را نیز بیان کند. - در واقع حرف این نمایشنامه خیلی بیشتر از یک مهاجرت صرف است، و به دلایلی برمی گردد. سوال "کجایی هستی؟" در واقع سوال همیشگی انسان جهان سومی است که به فکر مهاجرت می‌افتد. انگار او متعلق به هیچ کجا نیست و هر جایی که باشد، غریبه است. - ساختار متن برایم تجربه‌ی تازه‌ای بود. من سخت به داستان علاقمند و وابسته‌ام. این نمایشنامه یک خط تعلیق خیلی کلی دارد : آیا چمدان می‌آید یا نه. البته پر از خرده داستان‌ها است که قرار است هرکدام یاد آور بخشی از تاریخچه «اعظم عظیمی»، شخصیت اصلی نمایشنامه باشد. ** متن نمایشی که اجرا شده، دو سال در ارشاد منتظر است - «خانه» هنور در ارشاد باقی مانده است و نمی‌تواند چاپ شود. البته خود من هم دلیل آن را نمی‌دانم. این متنی است که پیش از این اجرا رفته است و هیچ مشکلی نداشته؛ حالا دو سال است که برای مجوز چاپ در ارشاد مانده است. امیدوارم در دوران جدید وضعیت این کتاب روشن شود. - وقتی کتابی بدون جواب در ارشاد معطل می‌ماند، نویسنده در وضعیتی غیر انسانی قرار می‌گیرد. دست و دلش سخت به کار می‌رود. اما به هر حال فکر می‌کنیم حالا ما این دوران را طی کرده‌ایم و کم هم ننوشته‌ایم. ** وضعیت نمایشنامه در ایران به کدام سو؟ - خیلی‌ها از روی ناچاری به سمت متن خارجی می‌روند چون متن‌های خارجی خیلی راحت‌تر مجوز می‌گیرند. اما متن ایرانی اینطور نیست و باید از هزار تویی سخت بگذرد. این تبری بر پیکره نمایش ایرانی است. - من در هفته چند بار با نمایشنامه نویسان جوانی روبرو می‌شوم که می‌گویند حوصله‌شان از این وضع سر رفته و می‌خواهند بروند دنبال یک کار دیگر. این خیلی غمبار است. نمایشنامه نویس ِحرفه ای به هر حال جای خودش را دارد اما نیروی ِ جوان ممکن است زود دلسرد شود. ** ما متعلق به همین جائیم - نمایشنامه نویسان ایرانی متعلق به همین مملکت هستند، و بخش مهمی از پیکره فرهنگی جامعه محسوب می‌شوند، فکر می‌کنم یکی از شریف‌ترین و کم توقع ترین بخش‌ها. - بدون اعتماد متقابل هیچ کاری پیش نمی‌رود. هدف یا تخریب فرهنگ است که آن چه از سر گذراندیم دقیقا در همین مسیر بود یا ارتقای ِ فرهنگ که فکر می‌کنم در این صورت باید ساز و کار و راهکارها را به کل تغییر داد.
ارسال نظر: