اخبار آرشیوی
نشست عوامل نمایش 'اینجا کجاست؟' در خبرگزاری «نسیم»/۳- شیوا مسعودی: در تئاتر امروز تنها اگر ایده خوبی ببینم، قبول مسئولیت میکنم/ باید جا بیندازیم که تئاترعروسکی تنها برای کودکان نیست؛ این دستور نیست که دیکته شود بلکه باید نمایشها اجرا شوند تا در بطن جامعه رشد کند
شیوا مسعودی، کارگردان نمایش "اینجا کجاست؟" در نشست عوامل این نمایش در خبرگزاری «نسیم» چنین گفت: ** ایده خیلی خوب، مرا ترغیب به قبول کردن مسئولیت میکند - دوری از صحنه نمایش به دلیل مشغلههای درسی خودم بود. از طرفی سال 88 کار قبلی را با همان عوامل در لهستان روی صحنه بردیم. همچنین من فکر نمیکنم که مدام باید کارهای پشت سر انجام داد. مخصوصا در شرایط سخت امروز، اگر ایده خوبی وجود داشته باشد، حاضر به قبول مسئولیت میشوم و افرادی را درگیر کار میکنم. ** ایده اولیه از فرودگاه آمد - ایده اولیه زمانی شکل گرفت که من و خانم ثمینی در دانشکده با هم حرف میزدیم؛ وقتی صحبت فرودگاه شد، خانم ثمینی(نویسنده نمایش) گفت من ایدهای دارم و بعد از مکث کوتاهی گفت: "میتونی ریل درست کنی؟" با توضیحات اولیه ای که داد از ایده آن خیلی خوشم آمد و گفتم: "آره می تونم!" که این آره خیلی سختی بود. ** «اعظم» تردید دارد - شخصیت «اعظم» دلایل کوچک و بی اهمیتی را بیان میکند که با عنوان شدنشان تازه میفهمیم خیلی هم کوچک و بی اهمیت نیستند و تردید در مهاجرت اتفاق میافتد که البته این تردید همیشه دو سو دارد. بخشی داشته های ما و نگاه انتقادی است که وجود
دارد و بخش دیگر همان چیزهایی است که همیشه دوست داریم وجود داشته باشد. تردید نقطه وسط این دو بخش است. ** نمایشی که با حرکت ریل و اشیاء روی آن شکل گرفت - صحنه این نمایش به دلیل داشتن ریل در و اشیایی که روی آن حمل میشوند، این امکان را دارد که از اشیای مختلفی استفاده کنیم و در صحبتهای آخری که با خانم ثمینی داشتیم، به این نتیجه رسیدیم که بعضی شبها اشیا را هم تغییر دهیم. - ماهیت کار و عناصری که روی ریل وجود دارند، مربوط به گذشته شخصیت نمایش هستند و قابلیت آن را دارند که تغییراتی را در آنها به وجود بیاوریم. - بیشتر اشیایی که در نمایش میبینیم در متن بودند و تنها چیزی که من اضافه کردم، تعداد عبور آنها بود. در متن هر کدام از شیها تنها یک بار و در جایگاه رئالیستی خودش از روی ریل رد میشود؛ یعنی درست همان جایی که بازیگر از آن سخن میگوید. اما من نظم ثانویه برایشی در نظر گرفتم و به این فکر کردم اگر همین شی بخواهد دوباره رد شود، از کجا عبور خواهد کرد. البته در بعضی قسمتها کمی دورتر از چیزی است که انتظار داریم. - حرکتهای ریل هم خود خواسته بوده که به نظرم رسید تغییر جهت ریل در نمایش، وقتی اثر غیر واقعی در حال تکمیل
است، میتواند جذابیت بیشتری داشته باشد و از سیر یکنواخت در یک کار مونولوگ جلوگیری کند. ** وجود دوربینها باعث دیدهای متفاوت نسبت به نمایش شدهاند - با اینکه معتقدم هر کاری بازخورد مخصوص خودش را دارد ولی ما با استفاده از دوربینهای مدار بسته، بار انیمیشن کار را بالا بردیم و این امکان را برای مخاطب فراهم کردیم که از زاویه دیگری نیز اجرا را ببیند. - با اینکه کار سختی بود و هزینهها را بالاتر میبرد با این حال خواستم انجامش دهم و در بعضی لحظهها با همین دوربینها روی موضوع خاصی تاکید کنیم. ** حمایتها و دستمزدها؛ مثل همیشه پر دردسر - متن نمایش در اولین بازخوانی رد شد، اما با پیگیری و بازنویسیها توانستیم کار را برای اجرا حاضر کنیم. فکر میکنم وجود خورده روایتها باعث جذابیت متن میشود و ایده های مختلفی را بیان میکند. - با اینکه افرادی که در بازخوانی اولیه نمایش را دیدند، بدون ریل اجرا را در حد یک نمایشنامه خوانی نگاه کردند و معتقد بودند؛ حتما باید پول گروه داده شود و نمایش را با ریل ببینند. در نهایت دکور روی صحنه را با هزینه شخصی حاضر کردیم. ** نمایشهای عروسکی باید در ایران جا بیفتد - معضلی است که در بیشتر
کشورهای دنیا وجود دارد و به نوعی در دوره گذار هستند این است که بتوانند ثابت کنند تئاتر عروسکی تها برای کودکان نیست. حتی در کشوری مانند لهستان که پیشتار تئاتر عروسکی در دنیا است این مشکل وجود دارد. این دوره گذار است و باید بگذرد تا این بستر اصلی برای نمایش عروسکی به وجود آید. - البته وابستگی عروسک به کودک گریزناپذیر است؛ گرچه تئاتر عروسکی قابلیتهای خیلی گسترده تری دارد. من معتقدم در شکل جدید تئاتر امروز نامگذاری تئاتر و تئاتر عروسکی از بین میرود؛ چون مدیاها در کنار هم قرار گرفتهاند، عروسک ابزار است، مثل پرده، سایه و برای عمیقتر شدن کار میتوان از آن استفاده کرد. خطگذاری بین این انواع از بین رفته است. - نکته دیگری که میتواند کمک کند وجود یک سالن اختصاصی برای تئاتر عروسکی است که در یک مدت زمان طولانی مردم به تماشای تئاتر عروسکی بنشینند که برای بزرگسال هم هست. - این دستور نیست که به هر فرد دیکته شود، بلکه باید نمایشها اجرا شوند تا کم کم و در بطن جامعه رشد کند و مورد اهمیت قرار گیرد.