اخبار آرشیوی

کدخبر: 562659

نشست عوامل نمایش "رابینسون کروزوئه" در خبرگزاری «نسیم»/۱- نیک‌آبادی: معتقد به بازآفرینی آثار مهم ادبیات دنیا در تئاتر هستم/ نویسنده ما در اقتباس تبحر دارد گرچه روند نگارش درحالت نرمالی نبود/ کمدی‌ رفتاری جز سخیف‌ترین نوع طنز است؛ اجازه ندادم این کار کمدی رفتاری شود

میلاد نیک آبادی، کارگردان "رابینسون کروزوئه" که این اثر نمایشی را این روزها در مجموعه تئاترشهر روی صحنه دارد، با حضور در نشست خبرگزاری «نسیم»، گفت: - معتقد به بازآفرینی و بازسازی از آثار مهم ادبیات دنیا هستم. این علاقه شخصی من است و دوست دارم آثاری را که پیش از این خوانده‌ام و برایم لذت بخش بوده‌اند را اگر امکان تبدیل به تئاتر را داشته باشند، با بازآفرینی روی صحنه بیاورم. - "رابینسون کروزوئه" از داستان‌ها و رمان‌های مشهور و مورد علاقه خود من بوده که مدت‌ها به آن فکر می‌کردم. مدتی روی طرح‌های مختلف کار می‌کردیم که یکی از آن‌ها کریستف کلمب بود اما بین طرح‌هایی که مطرح شد با آقای نعیمی تصمیم گرفتیم "رابینسون کروزوئه" را برای اجرا آماده کنیم. -آقای نعیمی(نویسنده) در امر اقتباس تبحر دارند و با تجربه هم هستند و نوشتن طرح اولیه را شروع کردند. ** رابینسون، تنها بود و فقط مونولوگ داشت - در طرح اولیه رابینسون نمایش ما تنها بود و در 7 صحنه مونولوگ می‌گفت. در ابتدای کار قصد داشتم رابینسون را با 3 بازیگر کار کنم که هرسه آن‌ها نیز رابینسون باشند. یکی فیزیک، یکی صدا و بیان، یکی هم احساس و درونیات. با پیش رفتن قضیه و شروع تمرینات، با این نوع کار کردن به نتیجه نمی‌رسیدم. - در ابتدا می‌خواستم کارگاهی پیش برویم و در طول تمرین، اطلاعات زیادی به بازیگر نمی‌دادم تا خودشان و ذهنشان فعال شود و بتوانند همه چیز را در کار کشف کنند. ** در روند تمرین شکل مونولوگ را شکستیم - تنها چیزی را که من خیلی خوب می‌دانستم این بود که این نمایش به هیچ وجه شکل مونولوگ نیست؛ حتی اگر یک نفر هم بخواهد بازی کند نمی‌تواند مونولوگ باشد و باید اتفاقی در آن بیفتد. پس 4 نفر به گروه اضافه شدند و در روند تمرین شکل مونولوگ را شکستیم و با کشف لحظاتی و کنش هایی در آن، روند مونولوگ از بین رفت و بین بازیگران پخش شد. - در زمانی که تمرین می‌کردیم، آقای نعیمی درگیر نمایش «درخشش در ساعت مقرر» بودند. به همین دلیل روند نگارش این نمایشنامه در حالت نرمال و خوبی نبود. نیاز اینگونه تمرین کردن، این است که نویسنده نیز سر صحنه باشد و براساس لحظه و اتودها متنی را بنویسد. ما مجبور بودیم گاهی چیزهایی را خودمان بنویسیم که بعد آقای نعیمی تغییرات را روی آن‌ها انجام می‌دادند. - برای جشنواره، دوبار این نمایش را در بازبینی اجرا کردیم که دو شکل متفاوت بود. در بازبینی اول نمایش دیگری بود. در بازبینی دوم تغییرات زیادی کرد که البته به اجرای جشنواره نزدیک‌تر بود. درواقع سه یا چهار نمایش را اجرا کردیم. ** مواجه با ناشناخته‌ها، می‌تواند لحظات طنز داشته باشد - معتقدم، بهترین شکل طنز و کمدی، در شکل موقعیت آن است. کمدی‌های رفتاری معمولا جز سخیف‌ترین و دم دستی‌ترین نوع طنز هستند که من همیشه سعی کردم در این کار اجازه ندهم کمدی رفتاری باشد. - موقعیت رابینسون در کلیت و علارغم تمام تنهایی‌ها و تراژیک بودن کلیت قصه، می‌تواند رویه طنز هم داشته باشد؛ چون ما با یک پدیده ناشناخته روبرو هستیم. رابینسون از یک دنیای دیگر وارد جهان ناشناخته ای شده که همان جزیره است. کشف کردن این ناشناختگی و تبدیل این ناشناختگی به شناختگی روندی را طی می‌کند که این روند می‌تواند لحضات کمدی داشته باشد. - فکر کردم پدیده های ناشناخته می‌توانند لحظه‌های کمدی داشته باشند اما روی این کمدی حساسیت زیادی داشتم و نمی‌خواستم لوده و لوس باشد. سعی کردم لحظات کمیک و اتفاقاتی که باعث کمدی می‌شود را پیدا کنم و با مهندسی کردن آن‌ها این لحضات را کنار هم قرار دهم. ** اگر اتفاقی افتاده، زحمت شبانه روزی اعضای گروه بود - یکی از اعضای گروه چند بار تغییر کرد و فکر می‌کنم این تغییرات به خاطر این به وجود می‌آمد که افراد قبلی از جنس و رنگ، دیگر اعضا نبود. وقتی گروه دور هم جمع شد، تمرینات شکل جدی‌تری به خودش گرفت و کار به سرانجام رسید. - من اعتقاد دارم وقتی صحبت از کار کارگاهی می‌شود، تعدادی با هم وارد کارگاه می‌شوند و یک کار را تولید می‌کنند. اتفاق افتاده است که کاری به 15 بازیگر نیاز داشته، ما 10 بازیگر داشتیم ولی با همان تعداد بازیگر کار را انجام داده‌ایم. ** همه اتفاق‌ها در صحنه رخ می‌دهد - خروج یک بازیگر از صحنه و ورود یک فرد جدید، بالانس انرژی را به هم می‌ریزد و باعث ایجاد فضا جدیدی می‌شود و بازیگرها باید فرد جدید با انرژی جدید را بپذیرند. تا حدودی هم این اعتقاد را دوست دارم، چون معتقدم کار باید گروهی انجام شود، چون اگر بازیگر "جمعه" جدید می‌شد، باید از نیمه کار اضافه می‌شد و این تمام الگوهای من را بهم می‌زد. - بعد از ورود "جمعه" مسیر شخصیت "رابینسون" تغییر می‌کند و دیگر تنها نیست انتقال مفهوم و زبان بین آن‌ها صورت می‌گیرد. ناخودآگاه درونیات رابینسون آرام آرام کمرنگ می‌شود. نمی‌خواستم مونولوگ داشته باشیم، به همین دلیل درونیات رابینسون به داستان اضافه ‌شد اما با ورود "جمعه"، دیگر رابینسون تنها نیست و می‌توانند با یکدیگر دیالوگ داشته باشند. ** حرکات را مهندسی می‌کنم - چیزی که در طراحی حرکات برای من خیلی مهم بوده، سعی می‌کنم حرکات را مهندسی کنم، از شلختگی بیزار هستم، البته این به معنی این نیست که خلاقیت را از بازیگر بگیرم، با ایجاد یک فضای جدید، حرکات را مهندسی می‌کنم. - آقای سعید تهرانی(نوازنده گروه و ...) متخصص بادی درامینگ یعنی ایجاد ریتم با حرکات پا و دست و بدن هستند. با آقای تهرانی صحبت کردیم ما هیچ پیش زمینه و حرکت مشخصی نداشتیم من مطمئن بودم با توجه به فضای نمایش این حرکات را لازم دارم اما نمی‌دانستم کجا. - آقای تهرانی تمرین‌ها را با بچه‌ها شروع کردند، بعد در نمایش از آن‌ها استفاده کردیم. **‌ قرار بود روی کشتی به صحنه برویم - طراحی صحنه ما با طراحی حرکت هماهنگ است. روز اول طرح یک کشتی را داشتم که متاسفانه با اندازه‌هایی که ما داشتیم، کشتی نسبت به سالنی که در جشنواره اجرا داشتیم خیلی بزرگ بود. حرکاتی که من می‌خواستم داشته باشیم خیلی سخت و دست و پاگیر بود. همان روز تصمیم گرفتم کشتی ساخته شده را به چهار مکعب تبدیل کنم که در طول ساخت امکاناتی را اضافه کردم تا به شکل امروزی در آمد. - همیشه سعی می‌کنم از مختصرترین و جزئی‌ترین چیزها به شکل کاربردی استفاده کنم.
ارسال نظر: