اخبار آرشیوی
رحیمپور ازغدی: آنچه برای ما اصل است شناخت و معرفت حضرت رضا(ع) و عمل به آنچه که از امام معصوم میآموزیم، است/ صرفا خادم بودن یا تدفین در جوار امام معصوم (ع) به افزایش معرفت و شناخت کمک نمیکند/ بخشش گناهان با دفن شدن در جوار امام معصوم (ع) اتفاق نمیافتد
به گزارش «نسیم»، این استاد دانشگاه در همایش باران از برنامههای جشنواره رحمت در فرهنگسرای زیارت مشهد اظهار کرد: یکی از فواید رحمت این است که انسان به خلق کمک میکند، مصداق جامعه سازی اسلامی و سبک زندگی دینی است. - گسترش فرهنگ زیارت، خدمت بسیار بزرگی است آن که اصل است شناخت و معرفت حضرت رضا (ع) است و عمل به آنچه که از امام معصوم میآموزیم، خادم بودن یا تدفین در جوار امام معصوم (ع) به افزایش معرفت و شناخت صرفا کمک نمیکند و بخشش گناهان با دفن شدن در جوار امام معصوم (ع) اتفاق نمیافتد. - آنچه که باید از اهلبیت (ع) باید یاد بگیریم، محبت اهلبیت (ع) است و به آنچه که از امام معصوم (ع) یاد میگیریم عمل کنیم، محبت اهل بیت (ع) ما را نجات خواهد داد. - رحمت به خلق ادعا نیست و باید خودش را در خدمت به خلق نشان دهد، از دیدگاه امام رضا (ع) عقلانیت دو شاخص دارد ؛ شاخصه اول رابطه انسان با خدا و شاخصه دوم رابطه انسان با مردم است و با بررسی این دو رابطه میتوان به میزان عقلانیت افراد و جوامع پی برد. - امام رضا (ع) تأکید میکنند انسان قبل از انجام هر کاری و یا بیان هر سخنی، خودش را در جایگاه طرف مقابل بگذارد و به عبارتی کاری
را انجام دهد که دوست دارد دیگران با او انجام دهند. - حضرت علی(ع) تأکید داشتند انسان رابطۀ دوستی و دشمنی خود را بر اساس اعتقادات و نه بر اساس منافع تنظیم کند، این رابطه سبب ایجاد محبّت، وحدت واقعی و همبستگی اجتماعی در جامعه میشود و ما این همبستگی و گذشت را در دوران صدر اسلام و یا انقلاب اسلامی و هشت سال دفاع مقدس شاهد بودیم؛ آنجا که افراد با از خودگذشتگی ساعتها زیر بمباران شیمیایی دشمن فعالیت میکردند و حتی ماسکهای خود را به سایر رزمندگان و مردم میدادند. - طبق روایات و سیرۀ زندگی پیامبر(ص) و ائمه اطهار(ع) این محبت و کمک به هم نوع باید شامل تمام انسانها با هر دین و آیین و اعتقادی شود و بین آنها تبعیضی قائل نشویم. البته نوع دیگری از محبّت به معنای دلدادگی و همراهی فکری و عملی با افراد وجود دارد که در این نوع محبّت باید به نوع اعتقادات و ارزشهای فرد توجه کرد به گونهای که پیامبر(ص) در این مورد میفرمایند: «مبادا دشمنان خدا را دوست داشته باشید و یا عشقتان را نصیب کسانی کنید که ولایت خدا را قبول ندارند؛ هرکس گروهی را دوست داشته باشد در قیامت با آنها محشور میشود.» - غربیها و غربگراها که از موضع غیر اسلامی
به مسئله محبّت و هم بستگی اجتماعی نگاه میکنند به بن بست رسیدهاند؛ آنها از یک طرف مردم را به سکولاریسم، اصالت ماده، فرد محوری، منافع خود و ... دعوت میکنند و از طرف دیگر محبّت را مطرح میکنند؛ محبّتی که در ارزشهایی چون فداکاری، ایثار، گذشت، انفاق، کمک به دیگران و ... بروز و ظهور مییابد و طبیعی است که این دو مقوله هیچ همخوانی با هم ندارند و به لحاظ نظری محبّت معنایی ندارد. - اسلام تناقض بین خود و دیگری را از بین برده است، از نظر اسلام لازم نیست شما بین خود و دیگران یکی را انتخاب کنید؛ انسان باید حقوق شرعی خود مانند امنیت، مسکن، خورد و خوراک، لذتهای حلال و ... را در حد لازم و طبیعی رعایت کند و این اسمش خودخواهی نیست. - برخی "خود اصلی" انسان یعنی روح او را با "خود فرعی" یعنی جسم انسان اشتباه می گیرند و در نتیجه رسیدگی به جسم انسان را هدف قرار میدهند و برخی دیگر مانند مرتاضها با آسیب رساندن به جسم خود در صدد دور کردن گناه و لذتهای دنیایی از خود بر میآیند در حالیکه گناه از درون انسان نشئت میگیرد. - با این وجود محبّتی که در غرب مطرح میشود به معنای محبّت واقعی نیست؛ آن ها در این رابطه بررسی میکنند که از
این محبّت چه سود و منفعتی نصیبشان میشود در واقع به محبّت به خودشان فکر میکنند. - در این رابطه هنگامی که طرف مقابل دیگر سود و منفعتی برای انسان ندارد این محبّت بدون توجه به وظیفه و حقوق انسانی به پایان میرسد؛ همچنین ممکن است شخص دیگری که سود و منفعت بیشتری میرساند جایگزین شخص قبلی در این رابطه به اصطلاح محبت آمیز شود. - متفکران و نظریهپردازان قوی اما مادی گری غربی سالها است که چگونگی ایجاد محبّت، همبستگی اجتماعی و کاهش جرایم و ناهنجاریها را بررسی میکنند اما به نتیجهای نرسیدهاند و در این زمینه با طرح نظریات متنوع و متناقض، نتیجه را به موضوعاتی رجوع میدهند که غیر قابل تحقق هستند. البته هدف آنها از ایجاد همبستگی و محبّت در جامعه اصلاح انسانها نیست بلکه به دنبال راهی هستند تا جامعۀ مادی در برابر قانون تمکین کرده و اختلالات و بینظمیها کاهش پیدا کند. - اصلاح از درون انسان ایجاد میشود نه از بیرون و با جبر، نظارت، فشار و قانون، آنها سعی کردند در کنار طرح مسائل گوناگون، سنبل سازی اجتماعی را نیز به عنوان راهی برای ایجاد محبّت و همبستگی مطرح کنند اما این راه نیز تأثیری نداشت زیرا نمادهای اجتماعی، ریشهای
عمیق ندارند.