اخبار آرشیوی
نشست خبرگزاری «نسیم» با عوامل نمایش "پسران آفتاب"/۳- فرزین صابونی: کاری که میفروشد را زیر سوال نمیبرم اما نباید گیشه معیار ارزشگذاری تئاتر باشد/ از در و دیوار تئاتر امروز، منتقد میبارد؛ بازار نقد آشفته شده است/ با تماشاگرها برخورد نمیکنم چون برخی مخاطبان انرژی مرا میگیرند
فرزین صابونی، بازیگر نمایش "پسران آفتاب" در نشست خبرگزاری «نسیم» که با حضور عوامل این اثر نمایشی، برگزار شد گفت: ** نقشم را از کلیشه های همیشگی، دور کردم - نقش "ال لوئیس" لازم داشت که پیر باشد. با اینکه پیش از این هم اتفاق افتاده بود که نقش پیرمرد را بازی کنم، ولی میخواستم از همه مدلهای پیشین فاصله بگیرم. برای رسیدن به این نقش صحبتهای آقای صفری بسیار موثر بود و خیلی در شکل اجرایی این پیرمرد کمک کرد. - مهمترین قسمت قضیه، ظاهر آن بود که البته تنها بخشی از آن به بازیگری بر میگردد، بخشی از آن هم به طراحی گریم و لباس بستگی دارد که هر دوی آنها فوق العاده بود و کمک زیادی به من به عنوان بازیگر کرد. - فرمی که در این نمایش برای بازی انتخاب کردم هم از عوامل موثر در شکل گیری نقش است. معمولا پیرمردها برای ما به شکلی هستند که یا باید خیلی دست و پاهایش بلرزد یا صدای خیلی پیری داشته باشند که من از این موضوعات فرار کردم. نه لرزش آن چنانی و نه گویش خیلی پیری به آن دادم. من از حربههایی استفاده کردم تا لازم نباشد چیز زیادی به پیرمرد اضافه کنم. بلکه سعی کردم چیزهایی را هم از این شخصیت بگیرم. سعی کردم قوز را حذف کنم،
البته عصا باعث میشد گاهی قوز داشته باشم. حتی در نوع نشستن نمیخواستم خیلی مچاله بشینم. - قصه و فرم دیالوگها و نوع نمایش آدم را به سمت همان پیرمردی که لازم است، سوق میدهد. ** میگویند تماشاگر با لبخند از سالن بیرون میرود - یکی از عادتهای من این است که خیلی با تماشاگرها برخورد نمیکنم. به خاطر تجربههای بدی است که از این موضوع داشتم. بعضی از مخاطبها از آدم انرژی میگیرند، بعضی مدل تعریف کردنها هم به همین شکل هستند. - اما دوستانم وکسانی که در هر صورت با آنها ارتباط داشتهام بعد از دیدن نمایش حالشان خوب بوده است. همچنین کسانی که هرروز در تئاترشهر با تماشاچیان سروکار دارند، میگویند که تماشاگران با لبخند از سالن خارج میشدهاند. ** اگر تماشاگر اذیت شده، تقصیر ما نبوده است - فکر میکنم تنها چیزی که تماشاگر را اذیت میکند، ساعت اجرا است که دست ما هم نبود. قاعده کلی مجموعه تئاترشهر این است که یا تئاترها باید پیش از افطار تمام شوند یا پس از افطار شروع شوند. چون زمان نمایش ما هم کم نبود، نمیتوانستیم ریسک کنیم و نمایش را پیش از افطار بگذاریم. البته بحث ترافیک مرکز شهر و طرح ترافیک هم وجود داشت.
تماشاگرهایی بودند که از دیر شروع شدن نمایش ابراز ناراحتی کردند. بالطبع نمایشی که دیر شروع میشود، دیر هم تمام میشود و برای رفت وآمد مشکل دارند، اما در واقع این موضوع تقصیر ما نبود. - در قالب فیلمی که براساس همین نمایشنامه ساخته شده بود، بخشی که کاراتر خودم حضور داشت را به صورت یکی دو سکانس نگاه کردم تا طرح کلی از شخصیتی که بازی میکنم، داشته باشم. اگر همین حالا نسخهای را که «والتر ماتئو» بازی کرده، بینید مشخص است که ظاهر شخصیتی ال لوییس در این نمایش به آن سمت رفته است. ** از فضای نقد درست دور شدهایم؛ دیگر خیلی نقد خوب نمیبینیم - به خاطر زیاد بودن تریبون، منتقدین زیادی را میبینیم که همه حرف میزنند و نظر میدهند. در گذشته این طور نبود، منتقدین کمی وجود داشتند که حرفهایشان را همه میخواندند و برایشان مهم بود. امروز نمیدانیم یک نقد را باید بخوانیم یا نه. - چندروز قبل مطلبی میخواندم که به بررسی نقدهایی که امروزه وجود دارد، پرداخته بود و میگفت، بعضی نقدها هستند که قصه کار را تعریف میکنند، برخی هم بدون پایه و اساس به تعریف میپردازند یا ایرادهایی میگیرند. - من احساس میکنم منتقدین از فضای نقد درست
دور شدهاند و امروزه خیلی نقد خوب نمیبینیم. در قدیم نقدها به قدری تاثیر گذار بودند که گاهی باعث تغییراتی در روند یک اجرا میشدند و کارگردان تنها به خاطر نقد به خصوصی، چیزهایی را عوض میکردند. - بازار نقد آشفته شده است و آدم نمیداند باید به این حرفها گوش کند یا نه. فکر میکنم نقد سلیقهای شده است و بر اساس دید شخصی خودشان مینویسند. - هر کسی نمیتواند نام خودش را منتقد بگذارد. اینها به تئاتر آسیب میزند. یکی از آسیبهایی که به تئاتر زده شده است، نبود نقد خوب است. ** کاری که میفروشد را زیر سوال نمیبرم اما گیشه دلیل خوب بودنش نیست - این روزها صرفا بر اساس گیشه یک کار، آن را میسنجند و اثر را ارزش گذاری میکنند. این خطایی است که به شدت به تئاتر آسیب میزند. - کاری که به هر دلیلی خوب فروخته، نمایندهای از یک اجرای خوب میشود وکارهایی بعد از آن به وجود میآید که کپی شدهای آن کار هستند یا شبیه به آن یا با همان ژانر اما بهتر باشد. این خودش تئاتر را به سمتی سوق میدهد که از درست بودن فاصله میگیرد. البته این قضیه اشتباه نیست و نمیخواهم کاری که میفروشد را زیر سوال ببرم، بلکه میگویم فروش، نباید معیار
سنجش یک اثر قرار بگیرد.