اخبار آرشیوی

به گزارش «نسیم»، این مرجع تقلید در ادامه سلسله مباحث تفسیری خود در مدرسه حجتیه با اشاره به تفاوت شعر با وحی گفت: - شعر غالبا در سه قلمرو است اول فسق و فجور و مسایل جنسی دوم حماسه و مسایل نظامی و سوم مدح و تعریف از اشخاص که اساس و ماده این اشعار تخیل است و هر چه قوه تخیل شاعر بیشتر باشد شعرش بهتر است. - درون ما به شعر تخیل است ولی قرآن بیان واقعیات است و مثلا می‌فرماید:« لَوْ کَانَ فِیهِمَا آلِهَةٌ إِلَّا اللَّهُ لَفَسَدَتَا » و «لا تقتل النفس التی حرم الله الا بالحق». - زهیربن قین قصیده‌ای درباره پیامبر‌(ص) خواند و ایشان به او هدیه دادند و امیرالمومنین‌(ع) و اهل‌بیت‌(ع) هم شعرهایی دارند که در برخی کتاب‌ها موجود است. - چون شعر اصالت ندارد و شعرا غالبا دنبال دریافت هدیه هستند و همچنین به آنچه می‌گویند عمل نمی‌کنند مورد ذم قرآن قرار گرفته‌اند اما شاعرانی که ایمان دارند و عمل صالح انجام می‌دهند مورد تایید قرآن هستند. - قرآن مخالف و ضد ادبیات و شعر نیست و اشعاری که متکی بر حقایق باشد ممدوح است مثل قصیده فرزدق در وصف کمالات امام سجاد‌(ع). -کسانی که اهل ادب، شعر و ذوق هستند نباید با قرآن قهر کنند چون قرآن هر شعری را مذمت نمی‌کند بلکه اشعار بی‌هدف را مذمت می‌کند. - حمیری، قصیده‌ای با محتوای عالی سرود و امام صادق‌(ع) فرمودند پرده‌ای بکشید تا زن‌ها هم این شعر را بشنوند. - اگر شعر هدفمند باشد و شاعر به شعر خود عمل کند ارزشمند است و قیمت دارد و ائمه‌(ع) هم به چنین شعرایی صله می‌دادند. - شنیدن آیات قرآن از زبان پیامبر‌(ص) بالاترین لذت و جاذبه برای مشرکان بود لذا شب‌ها به صورت مخفیانه به نماز شب و مناجات پیامبر‌(ص) گوش می‌دادند. - گاهی پیامبر(ص) با خواندن چند آیه، رییس یک قبیله را مسلمان می‌کرد الان هم اگر کسی با زبان عرب آشنا باشد همان جاذبه را احساس خواهد کرد. - مشرکان، تهمت می‌زدند که قرآن شعر است و علت جاذبه آن به خاطر شعر بودن است که خداوند در سوره یاسین پاسخ داده است « وَمَا عَلَّمْنَاهُ الشِّعْرَ وَمَا یَنبَغِی لَهُ إِنْ هُوَ إِلَّا ذِکْرٌ وَقُرْآنٌ مُّبِینٌ »