اخبار آرشیوی
نشست نمایش "یادداشتهای روزانه رویا پردیس" در «نسیم»/۱- بهروزی، نویسنده: هفت سال زمان برای اجرا گذاشتیم؛ هرجا رفتیم به در بسته خوردیم/ برخی نمایشنامه هم ندارند اما سالنشان از قبل رزرو شده/ عدالتی در تئاتر نیست؛ سیستم حاکم، بسیار غم انگیزتر از چیزی است که میبینیم
امین بهروزی، نویسنده نمایش "یادداشتهای روزانه رویا پردیس" که این روزها در خانه هنرمندان روی صحنه رفته، طی نشستی در خبرگزاری «نسیم»، به شرایط اجرای این اثر و البته مشکلات گروههای جوان در عرصه هنرهای نمایشی پرداخت: ** به صورت اجرای عمومی، مدتها کار نداشتهایم - گروه تئاتری «اتفاق» دو قسمت دارد که بخشی از آن در دوران دانشجویی شکل گرفت و شامل بچههای ورودی سال ۷۶ دانشکده هنرهای زیبا میشدیم. این گروه شامل آقای فرهاد تفرشی و خانم نازنین احمدی هم میشد. با این گروه تا پایان دوره لیسانس، ۱۲ نمایش کار کردیم. بعد از دوره دانشگاهی هم ادامه دادیم و با همین گروه نمایش «برو گمشو عزیزم» را کار کردیم که هم در جشنواره فجر و هم در سال 85 اجرای عمومی داشتیم. بعد از آن مدتی کار نکردیم، میخواستیم اما نشد تا به این نماش رسیدیم. - به صورت اجرای عمومی مدتها کار نداشتهایم. شاید تک اجراهایی بوده و یا در جشنوارههایی حضور داشتیم، اما اجرای عمومی نبوده است. ** هشت سال از متن گذشته اما تغییرات گریزناپذیر است - متن تغییراتی داشته اما هسته و متن اصلی آن عوض نشده، ما اصرار داشتیم که همه چیز به روز باشد. البته چیزی که مسلم است این
است که سلیقه و نگاه آدم تغییر میکند. از طرفی دوست داشتیم نمایش در شرایط روز جامعه جریان داشته باشد، به همین دلیل باید تغییراتی را ایجاد میکردیم. - موضوع، آغاز و پایان هیچ تغییری نکرده است. البته دو صحنه کوتاه به نمایش اضافه شده است. ** تنهایی آدمها ایده اولیه نمایش بود - فکر میکنم ایده از جایی شروع شد که یکی از دوستان من در خارج از کشور با آگهی برخورد کرده بود که عنوان "به یک دوست جهت رفتن به سینما نیازمندیم"، روی آن نوشته شده بود. این موضوع برای من جالب رسید و درگیر این قضیه بودم که هرکدام از ما جزیره تنهایی هستیم، حداقل در ایرانی که ما زندگی میکنیم، شاید همه ما نه، ولی تعداد زیادی این شرایط را دارند. به این فکر کردم که ما در ایران هیچ وقت این کار را انجام نمیدهیم و برای اینکه کسی ما را همراهی کند از آگهی استفاده نمیکنیم. اما خودمان با افراد غریبه حرف میزنیم و درد دل میکنیم. شاید بتوان گفت از کسانی که ممکن است بیشتر از هرکسی راز ما را بدانند، راننده تاکسیها هستند، چون ما با خیال راحت و بدون دغدغه با آنها حرف میزنیم، احساس امنیت میکنیم، با توجه به اینکه هر فرد در میان جمعیت به دنبال زندگی خودش
میرود. - به این فکر کردم چطور میشود دو آدم غریبه تنها کنار هم در جایی قرار بگیرند، برای چند دقیقه همین تنهایی را با هم به اشتراک بگذارند، حالا چند خورده قصه دیگری هم در این میان بود. ** از ایده خیلی عجیب و غریب، به داستان ساده و روان میرسم - البته ایده اولیه که در ذهنم شکل گرفت، خیلی سورئال بود، اما همیشه اینطور هستم که از ایدههای خیلی عجیب و غریب به داستانهای ساده و روان میرسم. - چیزی که برای من دغدغهای است در جامعه ایران، نگاه جنسیتی است که وجود دارد، نگاه عمومی که به قرار گرفتن دو غیر همجنس به عنوان یک موقعیت خطرناک نگاه میکند. خواستم بگویم اینطور نیست و فکر میکنم نگاه بسیار اخلاقی است. ** تئاتر ایران شرایط غمانگیزی دارد - سیستم کلی که بر تئاتر ایران حاکم است، بسیار غم انگیزتر از چیزی است که ما فکر میکنیم. اگر کل مجموعه خانه هنرمندان نبود، شاید هنوز هم بچههای گروه در تلاش این بودند که بتوانند سالنی برای اجرا پیدا کنند. این به شکلی است که شاید هیچ وقت یک گروه نفهمد چرا کارش اجازه اجرا پیدا نمیکند، در حالی که باز هم نمیفهمد چرا بعضی از نمایشها به تناوب و پشت سر هم اجرا میروند. - اگر همه
اجراهایمان را بدون بلیط مهمان روی صحنه ببریم که البته غیرممکن است، و با توجه به اینکه دیر شروع کردیم و خیلی امکان تبلیغات نداشتیم، اگر همه را هم بفروشیم، باز هم نمیتوانیم هزینه خودمان را کامل دربیاوریم، چه برسد به دستمزد دادن. - وضعیت تئاتر کشور غم انگیز است، بچههایی که همین حالا با ما همکاری میکنند، خودشان از فارغ التحصیلان این رشته هستند و برای تئاتر کار میکنند. ** ۷ سال زمان برای این اجرا، گذاشتیم - گاهی فکر میکنم کسانی که در این مسیر ناامید شدهاند و همه چیز را رها کردهاند، کار درست تری انجام داده اند، شاید هنوز ما به آن نقطه نرسیدهایم. یک جایی هست که میایستی و به شرایط خودت نگاه میکنی و میپرسی، من اینجا چه کاری انجام میدهم؟ من کمترین فرد در خلق این نمایش بودم، یعنی تنها متنی را نوشتم و فقط گاهی پیشنهادهایی دادم. - شما به این فکر کنید که چه مقدار انرژی باید صرف یک نمایش شود و سالها طول بکشد، به شکلی که ۷ سال طول بکشد تا تنها یک نمایش را بتوانی روی صحنه اجرا کنی. این درحالی در کشور اتفاق میافتد که بعضی حتی هنوز یک نمایشنامه کامل ندارند، اما نوبت اجرای سال بعدشان با قرار داد بسته شده است.
- ما موفق شدیم بدون تبلیغات، بدون داشتن سوپر استار و در سالنی که با وجود خوب بودن، مانند تئاتر شهر و ایرانشهر در جذب مخاطب عادی موفق نیست، ولی ما به هر حال موفق شدیم مخاطب خوبی داشته باشیم. ** می پرسند بازیگر سوپراستار داری یا نه؟ همین! - من مشکلی با حضور سوپر استار در تئاتر ندارم، حتی میتواند باعث رونق تئاتر شود. من در تئاتر شهر برای نمایشنامه دیگری که میخواستم روی صحنه ببرم، در ابتدا نپرسیدند متن چطور هست، بلکه از بازیگران کار پرسیدند. این اتفاق افتاده، آمدن این هنرمندان هیچ بد نیست، اما اگر شرط اجرا گرفتن حضور سوپراستارها باشد، خوب نیست. الان خود من به جایی رسیدهام که از ارتباطات خودم در سینما استفاده کنم و سوپراستارها را برای اجرا گرفتن وارد کار خودم کنم. ** مخاطب ما باید حوصله خرج کند - قطعا هر کاری که بر روی صحنه میرود، ممکن است مخاطب ناراضی هم داشته باشد و کار ما هم از این قاعده مستثنی نیست. مخاطبی که شکل خاصی از نمایش را دوست داشته باشد، نمایشی که به موسیقی و حرکتهای فیزیکال وابسته باشد. - خودمان هم میدانیم که مخاطب نمایش ما باید حوصله داشته باشد، ما حوصلهای را میخواهیم که کمتر در مخاطب
بیحوصله امروز که به کمدیها و موسیقیها و شوخیهای خوب و بد عادت کرده است. ** عدالتی در تئاتر نمیبینم و آدمها بر اساس تواناییهایشان دیده نمیشوند - عدم عدالت در تقسیم امکانات موجود در ایران بسیار زیاد است، برخی گروهها در سال چند اجرا دارند، البته بحث من این نیست که بزرگان تئاتر کار نکنند؛ با حفظ جایگاه همین گروهها، فکر میکنم باید شرایطی باشد که همه از امکانات استفاده کنند. ما هنوز نمیدانیم روز طلایی که تئاتر شهر در سال آینده پر نیست، چه زمانی است چون هر روز هم که به مجموعه سر بزنیم، امسال پر است، اما ناگهان یک روز سال بعد هم پر میشود. - به مدیر وقت مرکز هنرهای نمایشی گفتم، من کسی که در جشنواره تئاتر فجر بودم، دستیاری کردم، بازیگری کردم، جایزه گرفتم و شما با من آشنایی دارید، نمیتوانم اجرا بگیریم؛ پس آنهایی که تازه وارد هستند، باید برای اجرای عموم چه کنند؟ که فکر میکنم آنها هم هیچ فرقی با من نمیکنند. - البته در این برخی گروههایی هستند که به شکلی اجرا میگیرند که ما انگشت به دهان میمانیم. میدانیم آدمها بر اساس تواناییهایشان دیده نمیشوند.