اخبار آرشیوی

کدخبر: 582448

نشست نمایش "یادداشت‌های روزانه رویا پردیس" در «نسیم»/۲- بهروزی، کارگردان: امیدوارم حداقل یک سوم پولی که خرج کرده‌ایم، برگردد؛ گرچه اجرا رفتن از همه چیز مهمتر بود/ اینقدر سختی کشیدیم که باور نمی‌کنم اجرا رفته‌ایم/ کاش خط قرمز‌ها مشخص بود تا بدانیم تکلیفمان در تئاتر چیست

ایمان بهروزی، کارگردان نمایش "یادداشت‌های روزانه رویا پردیس" در نشست خبرگزاری «نسیم» این چنین گفت: ** از سال 84 تا به الان به دنبال اجرای این اثر بودیم - ما در سال ۸۴ روی این متن شروع به کار کردیم که با همین عوامل بود. عوامل اصلی نسبت به آن زمان هیچ فرقی نکرده است، تنها تغییراتی در طراحی صحنه و لباس و عوامل اجرایی شکل گرفت. - در سال ۸۵ قرار بود اجرا داشته باشیم که ۵ روز تا اجرای عموم مانده بود اما مسئول سالن کار را دیدند و روز بعد از مرکز با من تماس گرفتند و گفتند نمایش شما برای اجرا در این سالن مناسب نیست. به همین دلیل کار از برنامه خارج شد. ** اجرا برای ما مهم‌تر از پول بود - با این که من فارغ التحصیل سینما هستم، ولی به واسطه امین بهروزی وارد تئا‌تر شدم و در نمایش «برو گمشو عزیزم» که سال ۸۱ کار کرد، دستیار او بودم. - حمایت خاصی نداشتیم و بیشتر به خاطر خودمان و علاقه‌مان کار کردیم. به طوری که بازیگر نمایش -خانم احمدی- برای بازی در این کار از آلمان به ایران آمد، با اینکه در آن زمان هنوز هم اجرا صد درصدی نبود. - ما تنها امیدواریم به میزان فروش در این شب‌ها؛ البته با توجه به اینکه یک هفته دیر‌تر شروع کردیم و تعداد اجرای محدودی داریم، امیدواریم حداقل یک سوم پولی که خرج کرده‌ایم، برگردد. البته برای ما پول آن مهم نیست و تنها می‌خواستیم اجرا برویم، چون درست است که برای این اجرای عموم وقفه زیادی افتاد، ولی ما بار‌ها و بار‌ها برای سالن‌های مختلف تلاش کردیم تا بتوانیم کار را روی صحنه ببریم. - با اینکه امروز کار روی صحنه است، هنوز هم گاهی باور نمی‌کنیم. چون همیشه نه شنیده‌ایم و به در بسته خورده‌ایم. اما واقعیتش این است که من به این متن خیلی علاقه داشتم و دوست داشتم حتما اجرای عموم داشته باشیم و فکر می‌کنم این علاقه به قدری محکم بود که بالاخره توانستیم. - البته مشکلات تئا‌تر تنها مختص گروه ما نیست، این مشکلی است که همه گروه‌های تئاتری امروز دارند. مثل خیلی از کارهایی که بعضی گروه‌های تئاتری کار می‌کنند، اما هیچ وقت نمی‌توانند اجرای عموم داشته باشند و کسی هم از این موضوع باخبر نمی‌شود. حالا که کار ما به اجرا رسیده است، ما کانال ارتباطی داریم و می‌توانیم حرف بزنیم، اگر اینطور نبود، کار ما هم در سکوت می‌ماند. ** نمایش انزوای تهرانی‌ها را نشان می‌دهد - در متن اصرار زیادی داریم که اتفاقات در تهران می‌افتند و اشارات مستقیم و غیر مستقیم برای آن وجود دارد. به نوعی جامعه تهرانی که به شکلی درگیر انزوا و تنهایی شده‌اند. - در شکل ظاهری نمایش تنها دو شخصیت را می‌بینیم اما کاراکترهای دیگری در بطن نمایش نیز حضور دارند که از آن‌ها صحبت می‌شود. دفترچه‌هایی که خاطراتشان را می‌خوانیم و به نوعی در ذهن تماشاگر افراد دیگری را شکل می‌دهیم که آن‌ها هم درگیر تنهایی هستند. جمعی از آدم‌های مختلف داریم که دو نفر به شکل مشخص نشان می‌دهیم. - نمایش با مخاطب ارتباط برقرار کرده و بازخورد خوبی را دیده‌ایم. با اینکه گروه زمان کمی برای تمرین داشته است و درگیری‌های اجرایی هم زیاد بوده است. ** وقتی یک متن روی صحنه اجرا نشود مثل دسته‌ای کاغذ روی میز خانه است -کاش خط قرمز‌ها در ممیزی مشخص بود تا بدانیم در چه محدوده‌ای می‌توانیم حرکت کنیم. هنوز ما نمی‌دانیم چه چیزهایی ممکن است مشکل داشته باشند که نتیجه این اتفاق به خود سانسوری نویسنده و کارگردان می‌انجامد. - خود سانسوری در همه جا به وجود می‌آید و به جای اینکه فرد به خلق یک اثر هنری فکر کند، دائما نگران برداشت‌ها و تعابیر اشتباه می‌شود. - درست است که نمایشنامه به خودی خود یک اثر هنری تلقی می‌شود، اما وقتی یک متن روی صحنه اجرا نشود، دسته‌ای کاغذ روی میز خانه است.
ارسال نظر: