اخبار آرشیوی
نشست نمایش "یادداشتهای روزانه رویا پردیس" در «نسیم»/۳- تفرشی، بازیگر: در اجراها، کسی را ندیدم که ناراضی باشد/ عضو انجمن بازیگران خانه تئاتر هستم ولی در این سالها بیکاری، کسی نپرسید چطور زندگی میکنید/ میخواهم بازیگری را ادامه دهم به شرطی که هشت سال معطل نمانم
فرهاد تفرشی، بازیگر نمایش "یادداشت های روزانه رویا پردیس" نیز در ادامه برپایی این نشست در خبرگزاری «نسیم»، در توضیحاتی افزود:: ** کم کم از اجرای این نمایش، ناامید میشدیم - فکر می کنم هنوز جای شکر دارد که این موقعیت برای پیش آمد تا بتوانیم این نمایش را در خانه هنرمندان ایران اجرا کنیم. چون ما تقریبا داشتیم از اجرا این متن در هر سالن دیگری نا امید می شدیم. - متن را خواندم که مربوط به هشت سال قبل می شد، به نظرم شخصیت مرد داستان و موقعیتی که در آن قرار داشت، خیلی جذاب بود. دو نفر انسان تنها کنار هم خیلی اتفاقی قرار می گیرند، هردو هم به شکلی آسیب دیده هستند و زخمه هایی را با خود هم می کنند. - در داستان می بینیم که این زخمه ها را با هم به اشتراک می گذارند. در این شرایط یک فضای کاملا انسانی بین آن ها شکل می گیرد. یک جور نوع دوستی و درد دل انسانی به وجود می آید که شاید دیگر آن دو نفر یکدیگر را نبینند. اما همه اینها باعث می شود یک موقعیت منحصر بفرد شکل بگیرد و همین منحصر بفردها باعث می شود متن جذاب به نظر برسد. ** هشت سال قبل هم از این نمایش، استقبال شد - البته من یادم هست که همان هشت سال قبل، دو اجرا در دانشکده
سینما تئاتر داشتیم که استقبال خوبی هم از کار شد. البته در این سال ها هم من و هم خانم احمدی تغییراتی کردیم که طبیعی است چون انسان تغییر می کند. البته متن هم به فراخور این روزها عوض شد و نمایش نسبت به چیزی که در آن زمان بود، متفاوت است. گرچه هسته آن و منحصر بفرد بودن آدم ها همچنان باقی است. - شخصیت های منحصر بفرد در شرایطی قرار می گیرند که برای یک لحظه با هم ارتباط برقرار می کنند و فضایی انسانی را می سازند و این ارتباط جرقه ای است در میان تاریکی، البته می دانیم که پس از آن باز هم تاریکی ادامه پیدا می کند. - شاید در ابعاد اجتماعی هیچ اتفاقی برای دو شخصیت نیفتد، آسیب های اجتماعی همچنان برای آن ها باقی می ماند، اما آن ها برای لحظاتی در آرامش هستند که شاید تا آخر عمرشان آن را فراموش نکنند. لحظه هایی کاملا انسانی فارغ از نگاه جنسیتی فکر می کنم برای آن آدم ها ماندگار می شود. - فکر میکنم این نمایشنامه درد پنهانی را که در جامعه وجود دارد، منتشر می کند. در واقع در متن به این اشاره نمی شود که پس از این باید چه کاری انجام دهیم که آدم ها تنها نباشند، اما فقط در لحظاتی توانستند در کنار یکدیگر آرامش را تجربه کنند. ** در شب
هایی که اجرایی داشتیم، کسی را ندیدم که ناراضی باشد - البته کار ما به شکلی است که لحظات ناب بین دو شخصیت شکل نمی گیرد مگر اینکه دو بازیگر بتوانند این لحظات را بسازند، یعنی من و خانم احمدی به عنوان دو بازیگر کار، باید دقیقا همان شخصیت نقش هایمان را داشته باشیم تا بتوانیم احساس را به مخاطب بدهیم. - این اتفاق بعضی شب ها به شکل خیلی خوبی اتفاق افتاده اما به هر حال ما هم انسان هستیم و بازیگر ممکن است گاهی تمرکز خودش را روی صحنه از دست بدهد. البته شب هایی که ارتباط لازم روی صحنه شکل گرفته است، دیدیم که تماشاچی متاثر اتفاقات نمایش بودند. اما گاهی اتفاق افتاده که شاید به خاطر خستگی ما ارتباط به شکل خیلی بالا شکل نگرفته باشد. اما در شب هایی که اجرایی داشتیم، کسی را ندیدم که ناراضی باشد. ** من هم میخواهم بازیگری را ادامه دهم به شرطی که هشت سال معطل نمانیم - آخرین کاری که بازی کردم به دو سال قبل برمی گردد و من بعد از مدت ها با نمایش «یادداشت های روزانه رویا پردیس» روی صحنه برگشتم. - من فارغ التحصیل بازیگری هستم و دوست دارم بازی کنم، اما یک بازیگر زمانی می تواند در یک نمایش حضور داشته باشد که اتفاقی روی صحنه تئاتر
بیفتد، وقتی یک کار گروه ما هشت سال طول می کشد بتواند اجرا برود، وضعیت همینی می شود که من مدت ها هم کار نکنم. ** تمام این سالها هم صنفیهای خودم هم جویایی حالم نبودند - متاسفانه ما تئاتری ها هم خیلی یکدیگر را از نظر صنفی مورد حمایت قرار نمی دهیم. من عضو انجمن بازیگران خانه تئاتر هستم، ولی تنها چیزی که از آن ها دارم، زمان برگزاری مجمع عمومی بوده یا حق عضویت خودتان را پرداخت کنید. در تمام این سال ها کسی از من نپرسید در این زمان کار کردید یا چطور زندگی می کنید.