اخبار آرشیوی

کدخبر: 582564

گفتگوی «نسیم» با طناز طباطبایی به بهانه بازی در فیلم "هیس...!": فیلم سوژه‌ای جهانی دارد که تا به امروز در سینمای داخل کار نشده/ شاید لبه تیغ حرکت کردن باشد اما کارگردان به خوبی از پس آن برآمد/ سینمای ما دچار فقر فیلمنامه‌هایی است که بصورت ریشه‌ای برخی مشکلات را بیان کند درحالیکه این رسالت سینماست/ همیشه نقش‌های حساس در اولویت کاری من است

طناز طباطبایی این روزها هم نمایش "باغبان مرگ" را درحال اجرا دارد و هم نقش‌آفرینی‌اش را در فیلم "هیس! دخترها فریاد نمی‌زنند" شاهد هستیم. کاری که در جشنواره فجر مورد استقبال مردمی قرار گرفت و البته در این روزهای اکران عمومی نیز این چنین است. شاید بیش از همه موضوع حساسش باشد که تاکنون گیشه میلیونی را نیز نصب خود کرده و این یعنی رجوع مخاطب به سینمایی که اجتماعی است و بیانگر مشکلات حساس و شاید ناگفته جامعه. گپ و گفت کوتاه «نسیم»، با این بازیگر را در ادامه می‌خوانید. *شما این روزها هم اجرای روی صحنه(باغبان مرگ) را مشغول بازی داری و هم حضور بر پرده سینما. اتفاق عجیبی نیست اما من مخاطب شاید علاقه‌مندم بیشتر بازیگری که حداقل برخی در این سینما اعتقاد به کارش دارند، در سینما دیده شود اما . . . چون وجود مخاطب و زنده بودن کار خیلی مهم است. در تئا‌تر هر شب تماشاچی متفاوتی نسبت به شب قبل داریم و همین می‌تواند در روند انرژی که در صحنه وجود دارد تاثیر بگذارد. در سینما هم ممکن است این شرایط وجود داشته باشد اما من بیشتر از اینکه که به اکران و تماشاچی که بعد از اکران فیلم، آن را می‌بینند، فکر کنم؛ به‌‌ همان ۴۰، ۵۰ نفری که پشت دوربین و اولین تماشاچی‌های من هستند فکر می‌کنم. همیشه نیز اولین تائیدم را از‌‌ همان افراد می‌گیرم. این افراد آدم‌های معمولیتر و با طبقات مختلف اجتماعی هستند. در نتیجه با استفاده از نظرات آن‌ها خیلی راحت می‌توان خود را اصلاح کرد و یا محک زد. اگر مسیر اشتباه باشد بازخورد منفی می‌گیری و اگر درست باشد هم تشویق می‌شوی. در واقع من در سینما هم به این اعتقاد دارم که مخاطب در‌‌ همان لحظه کار را می‌بیند. * وقتی در سینما کارت خوب است و جای خیلی خوبی داری، چرا حاضر می‌شوی در تئا‌تر با این شرایط و در سالنی حتی مهجور، کار کنی؟ ما در ایران فضای دائمی را برای تمرین بازیگر‌ها نداریم یا امکانی که بازیگر‌ها هم، مانند هر شغل دیگری صبح به محل تمرین خودشان بروند، در آنجا تحقیق و مطالعه خودشان را داشته باشند. جایی برای تمرینات شخصی و روزمره یک بازیگر وجود ندارد که به نظر من یکی از معضلات اصلی است. ممکن است یک بازیگر در سال تنها یک کار انجام دهد و بعد از دو سه ماه سرکار بودن، هشت ماهی کار نداشته باشد و در این مدت تمرینی هم نکند. در مدتی که کار ندارد، هر اتفاقی مانند چاق و لاغر شدن یا سفر رفتن می‌افتد. * متوجه این تغییر و ارتباطش با تئاتر نشدم. برای من پروسه تمرین و اجرای تئا‌تر و موظف بودن، حضور در یک ساعت مشخص، به جز وجه بازیگری‌اش، تمرین است و می‌توانم اندوخته بازیگری‌ام را بیشتر کنم و حتی پخته‌تر شود. تا خودم را بیشتر برای سینما و تصویر آماده کنم. ** یعنی بدور از هر مدیومی؟ نه اینکه سینما هم وزن تئاتر باشد *اما خود بازیگری که مهم است؟ بله، برای من نیز مهم بازیگری است، فرقی نمی‌کند به چه شکلی دیده شوم. مخاطب سینما گسترده‌تر است، ماندگار‌تر است و چون ضبط می‌شود، سال‌های سال باقی می‌ماند. اما تئا‌تر به هر حال تمام می‌شود، و تنها چیزی که باقی می‌ماند رسوبی است که در طول تمرین و اجرا در خود بازیگر اتفاق می‌افتد. * برسیم به "هیس! دخترها فریاد نمی زنند" اینکه بگویم چرا در این کار بازی کردی، کلیشه‌ای است. چون کار بازیگر، ایفای نقش است اما این سوژه حساس، یک دلیل مضاعف برای پذیرش نقش است. اتفاقا فارغ از هر چیزی مثل بازیگری و کارگردانی، سوژه است که به نظرم تا به امروز کار نشد و سوژه‌ای جهانی که وابسته به ایران نیست. * البته لبه تیغ حرکت کردن است. نیست؟ بله خب؛ لبه تیغ است، نه می‌توان خیلی به آن پرداخت و جزئیات را نشان داد و نه می‌توان به راحتی از کنار آن گذشت و فقط یک معضل اجتماعی را بیان کرد. * از پس آن برآمده؟ حداقل در مورد کارگردان! این لبه تیغ بودن فیلم که هم به این طرف می‌پردازد و هم معضلات جامعه‌اش مانند کودک آزاری را نشان دهد، مهارتی است که فکر می‌کنم کارگردان از پس آن بر آمده است. همچنین فیلم زنانه است و زن‌ها بیشتر با آن ارتباط برقرار می‌کنند علاوه بر این کارگردان هم زن است. * البته همین ترکیب چهره‌های بازیگری هم مزید بر علت برای استقبال مخاطب است. هست اما فکر می‌کنم چیزی که توجه مخاطب را جلب می‌کند، خود سوژه و فیلمنامه است. * فقط سوژه حساس؟ منظورم در مورد خود شماست. برای مخاطب حتما اینطور است اما بازیگر هم وظیفه‌ای دارد که بازی‌اش به دل بیننده بنشیند و بهتر بگویم خود بازیگر را نبیند بلکه نقش را ببیند. من شیرین نعیمی را چه کسی ببینم؟ من اساسا نقش متفاوت را کار می‌کنم. نقشی که بتواند تاثیر اجتماعی را هم بپذیرد هم بروز دهد. اگر افرادی با من همذات پنداری می‌کنند یا کسانی که همین اتفاق‌ها برایشان افتاده باشد، من را به عنوان بازیگر نمی‌بینند و به عنوان شیرین نعیمی می‌بینند که این اتفاق برایش افتاده و پایان ناراحت کننده‌ای دارد. من درفیلم سعی کردم به عنوان یک بازیگر با آن برخورد نکنم بلکه به عنوان فردی باشم که این اتفاق برایش افتاده است. * چقدر این نوع فیلمنامه‌ها در سینمای ایران وجود دارد که شما به عنوان یک بازیگر به سمت آن‌ها کشیده شوید؟ راحت نمی‌توان پیدا کرد. * برای شما فرقی دارد که باشد یا نه؟ تعداد فیلمنامه‌هایی که به صورت ریشه‌ای برخی مشکلات را بیان کند، خیلی کم است و فکر می‌کنم باید وجود داشته باشد. * پس معتقدی که سینما رسالت طرح معضلات و البته ارائه راه حل هم دارد؟ چون رسالت سینما همین است که یک اتفاق و یک معضل جامعه را در فیلم‌هایی که در ژانر اجتماعی ساخته می‌شود، بررسی کند، ریشه یابی کند و صرفا با باز کردن مسئله، یا برای آن راه حل بدهد یا حتی ندهد. بنابراین باید باشد و هرچند که امروز خیلی کم ساخته می‌شود، اما می‌تواند جریان ساز باشد. * اما گفتی که نداریم؛ به نظر من سیبل اول متوجه فیلمانه نویس است که دست به عصا راه می روند. شاید هم توان رفتن و پرداختش را نداشته باشند. چرا فیلمنامه نویس هم داریم، خیلی موقع‌ها هم اجازه ساخت آن را داریم، اما شاید بررسی آن تامل می‌خواهد و نگاه عمیق تری می‌طلبد. *سوال آخر اینکه؛ از علاقه‌ات گفتی! پس اگر باشد همچنان مایلی با وجود حساس بودنش، بار این نقش‌ها را به دوش بکشی؟ حتما و همیشه هم در اولویت کاری من است. البته به عنوان یک بازیگر نباید در یک ژانر حضور داشته باشی، باید تغییر جا بدهی و خودت را محک بزنی که برای مخاطب هم تکراری نباشی. ** تهیه و تنظیم گفتگو: محسن غلامی(قلعه‌سیدی)، خبرنگار «نسیم»
ارسال نظر: