اخبار آرشیوی
نشست نقد نمایش "نام همه مصلوبان عیسی است"/۳- شیرمحمدی: اگر میدانستم که بازی در تئاتر اینگونه جذاب است؛ ۱۵ سال پیش میآمدم/ آقاخانی: حتی در انتخاب نام آدمها تلاش کردم نگاهی تطبیقی داشته باشم تا بتوانم به اصل تاریخ مسیحیت و ایران وفادار باشم
به گزارش «نسیم»، مرجان شیرمحمدی که نقش مریم مجد را در «نام همه مصلوبان عیسی است» ایفا میکند گفت: من تماشاگر حرفهای تئاتر بودم که از سال 75 در کلاسهای بازیگری استاد سمندریان شرکت کردم. ایوب آقاخانی کار را به من پیشنهاد داد و متن برایم گرم و گیرا بود، چراکه نقشی که بازی میکنم، برایم چالشی بود، چون از آن دور بودم. خوشحالم که ورود و شروع من به تئاتر خوب بود، اگر میدانستم که بازی کردن در تئاتر اینگونه جذاب است؛ 15 سال پیش به این وادی میآمدم. کارگردان نمایش پس از تشکر از تمام عوامل نمایش «نام همه مصلوبان عیسی است» از مخاطبان حاضر در سالن خواست اگر سوالی در رابطه با نمایش مدنظرشان است بپرسند. در پی این صحبت آقاخانی، یکی از حضار با این پرسش که چرا به سراغ تاریخ معاصر و کشته شدن یهودیان رفتید؟ پاسخ داد که واقعیت این است که در این کار حتی در انتخاب نام آدم ها تلاش کردم نگاهی تطبیقی وجود داشته باشد. تا بتوانم به اصل تاریخ مسیحیت و ایران وفادار باشم. برای این که می خواهم بازیچه بودن ما آدمها در تاریخ و سیاست از طریق نقل یک واقعه اتفاق افتاده روایت شود. پس یاد مقطعی افتادم که تعارضات و قدرت طلبیهای قومی و دینی در
ایران مهم شده بود. این اتفاق در دهه 20 و زمان شکل گیری سرزمین موعود که بعد از جنگ جهانی اول است روایت می شود. آقا خانی اضافه کرد: زمانی که این مقطع را انتخاب کردم، توانستم با جامعه وسیعی از یهودیان با تفاوت های دیدگاهی مختلف روبرو شوم. دقیقا مثل زمانی که مسیح در آن میزیسته است. چون به صلیب کشیده شدن مسیح به خاطر همین تضارب آرا است. در عوض من باید این طرف مسیحی بسازم که مقدس نیست اما آدم خوبی است. در این روزگار همین حد بودن هم تنه به پیغمبران میزند چون خیلی سخت است که فردی بتواند در شرایط آن روزها سلامت خودش را حفظ کند. به گفته این کارگردان، در این نمایش پیوندی بین سینما و حوزه نمایش برقرار کردم زیرا در واقع کاربرد رسانه و سینما در تاریخ معاصر برای من مهم بود. من شخصیت ناصری را روزنامه نگار تصویر کردم و به دنبال فضایی بودم که شخص تصمیم نداشته باشد تحت تاثیر قرار بگیرد اما ناخودآگاه تاثیر میپذیرد. وی ادامه داد: هنوز روزنامهها و مطبوعات چنین نقشی را ندارند اما سینما این نقش را دارد و چه خوب که تمام حس نوستالوژی من با سینمای کلاسیک تامین میشود و خوشبختانه توانستم تمام فکرهایی که از سینمای آن دوران می آورم
درست و دقیق ارائه دهم و از صحنه های این فیلم ها هم در کار استفاده کنم و مخاطبانم را هم درگیر این نوستالژی و اثرگذاری کنم. حقیقتا جایگاه فلسفی اش برایم مهم است اما در واقع استفاده از سینما یک بازی تکنیکی از طرف یک خوره سینما بود. من به روحیه مبارزه طلبی و آرمان خواهی ناصری نیاز داشتم که از طریق روزنامه نگاری اش مشخص می شد سینما به کمک روزنامه آمد تا ماتریس زندگی این شخصیت تکمیل شود.