اخبار آرشیوی

کدخبر: 590353

تجلیل از راویان مجموعه کتاب‌های 'دوره درهای بسته'/۳- رستم خرمدین، راوی آزاده: بعثی‌ها وقتی فهمیدند زرتشتی هستم خیلی بیشتر از قبل مرا کتک می زدند

به گزارش خبرنگار «نسیم»، این آزاده در ادامه افزود: - بعد از اینکه به اسارت در آمدم به قرنطینه در موصل برده شدم. بعد برای انتقال که من را برای اردوگاه‌ها بردند چون همه جاها پر بود ما را به جایی در تکریت بردند به نام قفس 16 که جایی دور افتاده و پرت بود. - موقع پیاده شدن از ماشین تونلی که بعدها فهمیدیم اسم آن تونل مرگ است برای ما درست کردند که طول آن تقریبا 200 متر بود که ما اسرا را در طول این تونل به شدت کتک زدند. آنها هرچی که دم دست خود داشتند از چوب و سنگ گرفته تا باتوم و سیم های خاردار که از آنها برای زدن ما استفاده می کردند. - من به دلیل اینکه زرتشتی بودم موقع بازجویی اولیه که از من دینم را پرسیدند و گفتم که مجوسم زیرا وقتی می گفتم زرتشتی هستم اصلا منظور من را نمی فهمیدند ولی همین گفتن اینکه مجوس هستم موجب شد بارها و بارها بیش از بقیه اسرا و در زمان بازجویی ها مرا بزنند. - بعد از اینکه گفتم زرتشتی هستم مرا به شدت زدند و مرا منتقل کردند به محلی دیگر که نسبت به محل قبلی خیلی بدتر بود و در دوره هایی مشخص و در خلال بازجویی مرا مرتب کتک می زدند. - 10 ماه انتهایی دوران اسارت خود را در اردوگاهی بودم که تا آن زمان با دین زرتشت آشنایی نداشتند و اجازه نمی دادند دست به هیچ کاری بزنم به نحوی که غدای من را، لباس من و خلاصه همه چیز را آنها درست می کردند و می شستند و من نمی توانستم دست به چیزی بزنم. - البته یک شب من به شوخی به یکی از اسرا که با او دوست شده بودم گفتم یک سخن کوتاهی دارم و آن هم آخر شب اجازه داد و من در آن سخنرانی گفتم من اینجا از خانه هم راحت تر هستم زیرا لباسم را یکی می شوید و غذایم را کسی دیگر درست می کند. این گفتن همانا و از فردا شب قرار گرفتن من در لیست افرادی که رخت می شستند نیز همان. - زمان آزادی هم که در مهرآباد بودیم هم به علت اینکه اقلیت بودم من را جدا کردند که با اعتراض بسیجیان همراهم روبرو شد که مسئولان وقت گفتند چون اسرا را می خواهیم به نماز جمعه ببریم اقلیت می توانند نیاییند. - نکته آخر اینکه من جزء اولین سری مفقود الاثرهایی بودم که به ایران آمدم.
ارسال نظر: