اخبار آرشیوی

کدخبر: 593043

بررسی جایگاه نمایش در نظام مدیریتی کلان کشور/۱- مجید سرسنگی: مطالعات امروز دانشگاه‌های ما، متناسب با وضعیت امروز تئاتر نیست/ در حوزه نمایش بسیار هزینه می‌کنیم اما این هزینه‌ها هیچ کمکی به بهبود تئاتر نداشته؛ چراکه نتوانسته‌ایم در جریان‌سازی در تئاتر، عملکرد جالبی داشته باشیم

به گزارش «نسیم»، نخستین نشست از سلسله نشستهای پژوهشی تئاتر در جمهوری اسلامی ایران، عصر شنبه دو شهریور در تالار استاد امیرخانی خانه هنرمندان ایران برگزار شد. در این نشست با موضوع «بررسی جایگاه و شان هنر های نمایشی در نظام مدیریتی کلان کشور»، ابتدا دکتر بهروز اثباتی رئیس کارگروه مرکز مطالعات راهبردی_فرهنگی ژرفا ضمن ابراز خشنودی از برگزاری این نشست، به فعالیت مرکز مطالعات راهبردی_فرهنگی ژرفا اشاره کرد و گفت: این مرکز می کوشد مباحث فرهنگی را با دید راهبردی بررسی کند، در واقع به دنبال مسائل اساسی راهبردی در عرصه فرهنگ و هنر است، تا آن ها را شناسایی و سپس به وسیله استادان و کارشناسان به آن ها بپردازد، تا نقاط قوت را تقویت و نقاط ضعف را رفع نماید، به همین منظور می کوشیم تا به همه ی ابعاد مختلف عرصه فرهنگ و هنر توجه نماییم. وی در بخش دیگری از سخنان خود برگزاری این نشست ها را یکی از روش های توجه و پرداختن به ابعاد مختلف عرصه فرهنگ و هنر دانست و گفت: روش های مختلفی برای توجه و واکاوی در عرصه فرهنگ و هنر وجود دارد، که برگزاری چنین نشست های تخصصی یکی از این روش ها است. در این نشست به هنر نمایشی می پردازیم و مسائل بنیادی و کیفی هنر نمایشی را در کنار استادان و کارشناسان آن مورد بررسی و توجه قرار می دهیم. در ادامه این نشست دکتر مجید سرسنگی، مدیر عامل خانه هنرمندان ایران که به عنوان نخستین سخنران در این نشست حضور داشت، به اهمیت رابطه بین دو حوزه نظر و عمل اشاره کرد و به واکاوی آن در عرصه هنر نمایشی امروز ما پرداخت و گفت : در ابتدا باید به این موضوع بپردازم که در حوزه فرهنگ و هنر، به ویژه هنر نمایشی ما، به نظر می رسد هیچ رابطه و نقطه اتصالی بین حوزه نظر و آن چه که در دانشگاه های کشور ما اتفاق می افتد، با حوزه عمل و مدیریتی ما وجود ندارد. در واقع با وجود همه بررسی ها و توجه به مسائل تئوریک در دانشگاه ها، باز در سطح عملیاتی در بخش هنر های نمایشی تغییری نداشته ایم! آیا مکانیسمی برای ارتباط فضا عملی و مدیریتی تئاتر با فضا نظری و تئوری در کشور ما وجود دارد؟ اگر وجود دارد این رابطه چگونه است و با چه کیفیتی عمل می کند و اگر این رابطه اصلاً وجود ندارد، باید این رابطه را به وجود بیاوریم، تا نظریه و مطالعات تئوری ما در بخش مدیریتی هنر های نمایشی نقش موثر و پررنگی داشته باشد. مدیر عامل خانه هنرمندان ایران در بخش دیگری از صحبت های خود به فعالیت های پژوهشی و آموزشی محیط های دانشگاهی پرداخت و گفت: مطالعات و پژوهش هایی که امروز در دانشگاه های ما صورت می گیرد، متناسب با وضعیت امروز تئاتر ما نیست. ما در بخش های مختلف هنر های نمایشی هزینه های بسیاری می کنیم ولی این هزینه ها هیچ کمکی در بهبود وضعیت تئاتر امروز ما نداشته است چراکه ما همچنان نتوانسته ایم به لحاظ جریان سازی در تئاتر، عملکرد قابل ملاحظه ای داشته باشیم. وی افزود: امروز در دانشگاه های ما تحقیقات بسیاری صورت می گیرد، چاپ کتاب و انتشار مقاله های مختلف در عرصه هنر های نمایشی بسیار زیاد است، اما آیا سیاست گذاری مشخصی که متناسب با نیاز های حوزه حرفه ای تئاتر ما باشد، وجود دارد؟ ما همچنان برای دانشجویان خود کتاب مرجع مناسبی بعد گذشت سال ها از انقلاب اسلامی در دانشگاه های خود نداریم، و این موضوع قطعاً فقر و ضعف کارنامه ما را در عرصه هنر های نمایشی نشان می دهد. سرسنگی در ادامه سخنان خود به ضرورت داشتن یک نگاه منطقی و جامع به جریان تئاتر در کشور از نقطه آغاز تا به امروز برای پرداختن به همه ی نقاط قوت و ضعف آن اشاره کرد و گفت: اگر می خواهیم یک نگاه منطقی و جامع داشته باشیم باید به نقطه آغاز فعالیت تئاتر در این کشور بپردازیم و ابعاد مختلف آن را مورد بررسی قرار دهیم ، برای پرداختن به جایگاه تئاتر در دوران انقلاب نیز باید ابتدا به نقطه آغاز فعالیت تئاتر رجوع کنیم و سپس به فعالیت های آن تا وقوع انقلاب اسلامی 57 و سپس دوران بعد از آن بپردازیم. وی ادامه داد: معنای تئاتر انقلاب با معنای تئاتر بعد از انقلاب متفاوت است، تئاتر دوران بعد از انقلاب ما با مولفه های معنوی و انقلابی ما هیچ رابطه ای ندارد و از آن ها برخوردار نیست. تئاتر امروز ما به صورت خاص و هنر های نمایشی ما از مولفه های انقلاب و هشت سال دفاع مقدس استفاده ای نکرده است، امروز فعالیت های ما در عرصه هنر های نمایشی برای پرداختن به مسائل انقلاب و هشت سال دفاع مقدس سفارشی است در حالیکه این امر با جوهره ارزش های معنوی و انقلابی ما سازگار نیست، جوهر انقلاب ما سفارشی نیست بلکه پویشی باید باشد. به گفته او؛ دیدگاه سفارشی برخی از مدیران در عرصه فرهنگ و هنر ، به اندیشه دینی ما لطمه بزرگی وارد کرده است، بستر فعالیت های ما باید دینی باشد، هر چیز غیر دینی در این بستر بی اهمیت است، سیاست گذاری فرهنگی ما باید از این بستر دینی و انقلابی بیرون بی آید، امروز حتی برخی از جشنواره های ما که عنوان انقلابی دارند، از مولفه های انقلابی و معنوی بی بهره هستند.»
ارسال نظر: