اخبار آرشیوی

کدخبر: 593492

نشست عوامل نمایش "پوتین‌های عمو بابا" در «نسیم»/۲- سیروس همتی: برخی می‌گویند ما برای دلمان کار می‌کنیم؛ مگر دل ما چقدر جا دارد؟/ عده‌ای حرف پشت و رویشان یکی نیست؛ همین چندگانگی‌ها به بدنه تئا‌تر ضربه زده/ بعد سال‌ها نمی‌دانم چقدر باید دستمزد بگیرم چون سیاستها غلط است

سیروس همتی، بازیگر این اثر نمایشی در نشست خبرگزاری «نسیم» با عوامل نمایش گفت: - تداخل پیدا کردن این دو کار با هم که یکی کارگردانی است(مرز) و دیگری بازی خودم(پوتین‌های عمو بابا)، به لطف آقای کرمی بود. چون فکر می‌کنم اگر این تداخل وجود نداشت، امکان اجرای نمایش «مرز» هم امکان پذیر نبود. - در جشنواره سال گذشته، "پوتین‌های عمو بابا" را اجرا رفتیم و "مرز" هم سه سال قبل در جشنواره فجر حضور داشت. برای اجرای هر دوی این نمایش‌ها باید برنامه ریزی انجام می‌شد که در ‌‌نهایت تداخل پیدا کردند، با این همه قبول کردیم. - البته حضور در این دو کار باعث نمی‌شود که انرژی من از دست برود، چون در "مرز" من بازی نمی‌کنم و تنها نظارتی را بر اجرا دارم و انرژی خودم را برای نمایش "پوتین‌های عمو بابا" می‌گذارم. ** زاویه دید دیگری در بازیگری پیدا کردم - خوشبختانه در کارهای که دعوت می‌شوم، پیش از این با کارگردان‌هایشان کار کرده‌ام. با آقای کرمی ۲۳ سال قبل در نمایش «خروسک پریشان» اثر آقای داوود کیانیان با هم همبازی بودیم. - بعد انسانی و شرافتی کارگردان و برخورد او با بازیگرانش، بخشی از انتخاب کار را حل می‌کند. - بخش دیگر متن نمایش است که به دلم نشست و همچنین آقای کرمی به من به عنوان بازیگر کار اعتماد کردند. چون معمولا نقش‌های طناز را به من پیشنهاد می‌دهند، ولی در این نمایش یک نقش جدی دارم. - شهرام کرمی در این نمایش به من فرصت داد که زاویه دید دیگری در بازیگری پیدا کنم. در پوتین‌های عمو بابا، تماشاچی اگر نخندد، دست کم گریه می‌کنند. باور کنید من اشک‌های تماشاگران را زمانی که در حین اجرا نگاهم به آن‌ها می‌افتد، می‌بینم. ** مدیران میانی را کاری نداریم، مشکل از بالاتر است - شرایط تئا‌تر همیشه سخت بوده، شاید سخت‌تر هم شده باشد. من فکر می‌کنم مدیران میانه در این اتفاقات مقصر نیستند، چون آقای کرمی به عنوان یکی از همین مدیران در جمع ما حضور دارند و من می‌دیدم که ایشان به خاطر برخی اتفاقاتی که ناخواسته رخ داده است، چقدر ناراحت هستند. - گله من از مدیران بالا‌تر است، مشکل از بالا‌تر است که نمی‌خواهند تفکر شکل بگیرد. وقتی تفکر را نخواهند، دیگر نمی‌توان کاری از پیش برد. - هرچند که من هم با این عبارت که ما تئاتری‌ها برای دلمان کار می‌کنیم، موافق نیستم. مگر دل من چقدر وسعت دارد؟ وقتی احساس کنم در خانواده پولی دارم، جدیت خودم را تئا‌تر بیشتر هم می‌کنم و با انرژی بهتری جلو می‌روم. - چند سال پیش قرار داد تیپ بر اساس سابقه کاری هنرمند تعیین شده بود، اما بهم خورد و با دادن یک کمک هزینه ناچیز، همه چیز را گذاشتند به عهده گیشه اجرای یک نمایش. ** کسی در باره نمایش من تصمیم می‌گیرد که نمی‌داند تئا‌تر را با کدام «ت» می‌نویسند - می دانیم که در این زمانه افراد زیادی نیستند که کارهای ارزشی انجام دهند و وقتی کاری با این مضامین روی صحنه می‌رود، به سعه صدر بیشتری از طرف مدیران نیاز دارد. - تئا‌تر در چند سال اخیر هم به لحاظ کیفی و هم به لحاظ ارزش گذاری به حداقل رسیده است. بخش بیشتری از مشکل را به دلیل سیاست گذاری‌های غلط می‌دانم. - ما در این چند سال چیزی با عنوان شورای حمایت را داشتیم که حتی نمی‌دانیم از کجا به وجود آمد. چه کسی در باره نمایش من تصمیم گیری می‌کند؟ کسی که حتی نمی‌داند تئا‌تر را با کدام «ت» می‌نویسند؟ - خود من هشت سال تمام با قرار داد تیپ کار کردم و هیچ مشکلی نداشتم، اما حالا حتی نمی‌دانم چقدر باید دستمزد بگیرم. **هفت بار متن چاپ شده را ارائه دادم؛ هنوز اجرا نگرفته‌ام - از اجرای نمایش "مرز" در جشنواره تئا‌تر فجر ۳ سال می‌گذرد، تا به حال نشده به خاطر کار نکردن اعتراض کنم، هر سال متن خودم را ارائه دادم و کاری انجام نداده‌ام که در شان من نباشد. - برای من اتفاق افتاد که متن «مردی که ماهی شد» را هفت بار ارائه دادم تا بتوانم اجرا بگیرم، این درحالی است که متن نمایش توسط انتشارات نیستان پیش از این چاپ شده بود. - همه ما افرادی را دیده‌ایم که امروز در مقابل مدیر یک حرفی می‌زنند و روز بعد پشت سر‌‌ همان فرد حرف‌های دیگری را می‌گویند. همین چندگانگی‌ها به بدنه تئا‌تر ضربه زده است. باز هم می‌گویم که بخشی از مشکلات عمده تئا‌تر کشور ما سیاست‌های کلان است و بخشی از آن هم به خود تئاتری‌ها بر می‌گردد.
ارسال نظر: