اخبار آرشیوی

کدخبر: 600221

ایوب آقاخانی در گفتگو با «نسیم»: شرایط سخت تئا‌تر اینگونه نخواهد ماند؛ نمی‌تواند بماند ولی باید تحمل کنیم تا به ثبات تعریف شده برسیم/ امیدوارم در توان مغزهای متفکر جدید فرهنگ این مسائل راه حلی داشته باشد؛ ما منتظر معجزه نیستم همان تغییر ۱۰ یا ۲۰ درصدی هم کافی است

ایوب آقاخانی، بازیگر، نویسنده و کارگردان تئا‌تر در گفتگو با «نسیم» اظهار کرد: برای اینکه اجرای خوبی روی صحنه برود، لازم است که علاوه بر خوب بودن متن و نقش‌ها، گروه خوبی هم برای اجرا در کنار هم باشند. وی ادامه داد: برای همه ما اتفاق افتاده است که در گروه بدی، نقش خوبی داشته‌ایم و هر شب چوب خط کشیده‌ایم که چه زمانی اجرا تمام می‌شود. این بازیگر با اشاره به اینکه اولویت حتما متن و نقش است، افزود: از نظر ضروریت‌های هنری، در تئا‌تر ایران که برگزاری آثار تئاتری و حتی سینمایی آنقدر حرفه‌ای نیست که در کشورهای توسعه یافته، ناخودآگاه فاکتورهای دیگری را نیز باید در نظر گرفت. وی با یادآور شدن اینکه شرایط کار در ایران با دیگر کشور‌ها متفاوت است، عنوان کرد: من بازیگر آلمانی نیستم که در زمان تنفس گوشه‌ای در تنهایی بنشنم و قهوه بخورم، من در ایران زندگی می‌کنم که در‌‌ همان زمان تنفس مشغول گپ و گفت با دوستانم می‌شوم. بنابراین من وارد یک رابطه خانوادگی می‌شوم که نمی‌توانم نسبت به آن بی‌اعتنا باشم. آقاخانی در ادامه افزود: بنابراین همیشه جز نقش و متن، گاهی مصادیق دیگر هم در نظر گرفته می‌شود. در تئا‌تر نمی‌توان شخصی برخورد کرد، مخصوصا در تئا‌تر امروز که دولت آرام آرام بدون مسئله از پیش تعیین شده ما را در دامن تئا‌تر خصوصی انداخت. وی اظهار کرد: در واقع بدون اینکه ما از شرایط معمول در تئا‌تر خصوصی مانند آزادی عمل، امکانات سخت افزاری یا امکان تعیین و تعدد اجرا را آنگونه که در تئا‌تر خصوصی رایج است، بهره ببریم، خصوصی شدیم. این کارگردان همچنین افزود: ما مجبور شدیم ساز و کار تئا‌تر دولتی را در شمایل تئا‌تر خصوصی به کار ببریم، یعنی ۳۰ اجرا با‌‌ همان نظارت‌هایی بر روی کار و شیوه اجرا و در ‌‌نهایت هم هیچ حمایتی صورت نمی‌گیرد. این‌‌ همان تئا‌تر دولتی است، اما خصوصی. وی در پایان با ابراز خوشنودی از اینکه دوران سخت تئا‌تر سرانجام روزی به پایان می‌رسد، ادامه داد: تئا‌تر این گونه نخواهد ماند، نمی‌تواند بماند، ولی متاسفم در این دوران هستیم و باید آن را تحمل کنیم تا به یک ثبات تعریف شده برسیم. امیدوارم در جنم مغزهای متفکر بعدی در حوزه فرهنگ این جور چیز‌ها تعریف شده باشد، چون در این سال‌ها از این قضیه بی‌بهره بودیم. البته من منتظر معجزه نیستم و به دنبال تغییر ۱۰ یا ۲۰ درصدی هستم، چون در این مملکت عادت کرده‌ایم که در فرهنگ و هنر هیچ چیز بهتر نشود، پس آرزو داریم که بد‌تر نشود.
ارسال نظر: