اخبار آرشیوی

به گزارش خبرنگار «نسیم»؛ علی نصیریان بازیگر و پیشکسوت تئاتر ایران در بخشی از این مراسم طی سخنانی گفت: - به مدیریت جدید امور هنری را تبریک می گویم و امیدوارم که قدمهای بلندی را که مدنظر آنها است را بتوانند بردارند. - متاسفانه اعتبارات ملی این هنر چه در آن زمان و جه در این زمان همیشه کم بوده و همیشه ضعیف بوده است. در حقیقت این بخش از هنر نمایش همیشه محروم بوده است. - یکی از محاسن و خصوصیت های نمایش عامیانه خودجوش بودن آن است. به عبارتی بهتر خود به خود بروز و ظهور پیدا کرده است. به طور مثال ممکن است که تعزیه مقاصدی در آن بوده باشد ولی واقعا نمایش های سنتی عامیانه خودجوش بوده زیرا برای مردم بوده و مردم آن را بوجود آورده بودند و ساختند. - بعد از انقلاب جریان تئاتری بوجود نیامد در حالی که بعد از تئاتر لاله زار و بعد از واقعه کودتای 28 مرداد سال 1332 یک جریان تئاتری بوجود آمد. جریان تئاتری همان بود که نسل ماها که نسل منقرض شده ای است الان بازماندگان آن هستیم. - تک نمایش ها و تک کارهای بسیار خوبی چه تجربی و چه تئاتر ایرانی و چه کار ترجمه ای انجام شده و به هیچ وجهه نمی شود گفت که کاری نشده است ولی یک جریانی که بتواند تداوم پیدا کند ایجاد نشده است. - نمایش عامیانه با موسیقی، آواز و شعر همراه بوده و پیوند دارد و طبع ذوق مردم ایران را نشان می دهد. گوشه هایی از موسیقی ایرانی از تعزیه بیرون آمده است. زیبایی کار خیلی با روحیه مردم عجین است. - قبول دارم یک زمانی بود که ما نمایشهای تخت حوضی داشتیم، تعزیه های درجه یک داشتیم اما باید بگویم که زمانه عوض شده؛ وسائل دیگری همانند رادیو تلویزیون پدید آمدند و سپس نمایش فردی ایجاد شده و بسیاری از مسائل قدیمی نمایش را پس زد، بسیاری منسوخ و محدود شد اما هنوز هم این نمایش های عامیانه اگر امکانات برای آن فراهم شود مردم خواستار آن هستند و آن را می خواهند و دوست دارند.