اخبار آرشیوی
کارگردان "من که دا نیستم" در گفتگو با «نسیم»: سوژه این نمایش هم جذب سرمایهگذار میکند هم جذب مخاطب/ اطلاعرسانی برای تئاتر دغدغه جدی است که ما از پس آن برآمدیم/ بازی بازیگرانم را قبول دارم؛ ضعفی بوده شاید از کارگردانی من باشد/ هرگز کار شعاری و شعرگونهای ارائه ندادم
نمایش "من که دا نیستم" به کارگردانی حسین پارسایی و نویسندگی مهرداد رایانی مخصوص از جمله تئاترهای دفاع مقدسی است که اجرای خود را از ابتدای مهرماه در حوزه هنری آغاز کرده. این اثر برگرفته از کتاب پرفروش و مطرح "دا" بوده و همین مسأله از نکاتی است که توانسته استقبال مخاطبان را به سمت این کار بیشتر کند. دراین نمایش رویا نونهالی شخصیت اصلی را ایفا میکند و محسن قصابیان، علی سلیمانی، لیندا کیانی، کاوه مهدوی، مجید رحمتی و حسین جمالی بازیگران اصلی نمایشاند. در همین رابطه حسین پارسایی که آخرین روزهای اجرای "من که دا نیستم" را سپری میکند، درباره مشکلات اجرای این اثر به خبرنگار «نسیم»، گفت: بالاخره هر کارگردانی برای ارایه کار بنابر ضرورتهایی که فکر میکند ازجمله ایجاد گروهی حرفهای و تامین مسایل مالی دچار دغدغههایی هست اما خوشبختانه به این دلیل که سوژه نمایش(برداشتی از کتاب دفاع مقدسی دا) مورد توجه بود چندین نهاد فرهنگی از جمله حوزه هنری، مرکز رسانهای اوج و بنیاد فرهنگی روایت و چندین بنیاد از ما حمیات کردند؛ بنابراین مشکل خود به خود مترفع شد. وی تأکید کرد: علاوه بر این تهیهکنندهای مستقل به نام مرتضی مصطفی نژاد بخش
اصلی هزینهها را عهدهدار شدند. *اطلاع رسانی برای یک تئاتر، مسأله اساسی است که خوشبختانه از پسش برآمدیم وی در ادامه گفت: اما جدا از حمایت و دوستی، مسئله اطلاعرسانی برای تئاتر اولویت دارد که معمولا برای اغلب نمایشها یک دغدغه جدی است. ما هم مستثنی نبودیم البته اگر تلاشهای شخصی و تلاش خود گروه نبود این اطلاعرسانی صورت نمیگرفت. مهم تر از آن جذب تماشاگرانی بود که پس از اجرا خود نقش مبلغ را داشتند. پارسایی همچنین بیان کرد: به طور کلی با توجه به مشکلات اقتصادی که در زمینه اجرا وجود دارد، بدون وجود مشارکت، کار سختتر و اطلاعرسانی هم مشکلتر خواهد بود. * تفاوت سلیقهها حتی در مورد "من که دا نیستم" گاه مشکل آفرین است وی در پاسخ به کیفیت کشش دراماتیک در این نمایش نیز گفت: به نظرم در "من دا نیستم" بازیها بسیار قوی هست و شاید تفاوت سلیقهها گاه مشکل آفرین باشد. همچنانکه شخصا یکی از بهترین بازیهای محسن قصابی را در این کار شاهدم که یک جریان سیال ذهنی را به زیبایی نشان میدهد. این کارگردان به برخی واکنشها درباره نبود کیفیت یکسان بازی برخی بازیگران همچون لیندا کیانی که نخستین تجربه تئاتری خود را سپری میکند، اشاره و
تأکید کرد: حتی اگر ضعفی در کارگردانی من بوده باشد اما کارکترها و نقشآفرینیشان همه قوی هست. همچنین خانم کیانی که برای بار اول روی صحنه بود و بطور طبیعی شاید کمی ضعیفتر از بقیه به نظر بیاید اما در نهایت برای اولین بار خوب است. پارسایی در کم و کیف بکارگیری صدا توسط بازیگران، با توجه به بزرگی سالن نمایش نیز گفت: در رابطه با صدا باید بگویم که نمایش ما هر شب 800 تا 900 تماشاگر دارد و به دلیل رسیدن صدا و واضح شنیدن دیالوگ من از بازیگران خواستم تا دیالوگها بلندتر و گاه بیش از حد معمول ادا شود. * یک شهر خوب علاوه بر اتوبان، به خاطرههاش هم نیاز دارد وی در ادامه به سوژه داستان نیز اشاره کرد و با طرح چرایی اینکه "زینب زمانی(شخصیت دا بعنوان کارکتر اصلی نمایش) با وجود ویرانیهای شهرش، ایجاد موزهای در فضای مخروبه یک سینما را به بازسازی شهر ترجیح میدهد و بجای زنی مقاوم زنی لجباز را نشان میدهد"، نیز توضیح داد: ما باید ببینیم که کجا خشت میگذاریم همانطور که زینب زمانی در جدال با پیمانکار میگوید یک شهر خوب علاوه بر اتوبان، به خاطرههاش هم نیاز دارد. این جدال برای سینمای به ظاهر متروکه، دغدغههای بعد از جنگ را برای حفظ
یاد ایثارگران بیان میکند. بنابراین به نظرم این نقد ذکر شده نیز با این توضیح، قابل درک است. وی افزود: همانطور هم که در نمایش میبینیم چگونه از پس این سینما، شهدایی که در دل خاک رفتهاند خودشان را نشان میدهند. * من واقعیتی از دیروز تا امروز را نمایش دادم حسین پارسایی درباره شعارزدگی برخی نمایشهای دفاع مقدس که گاه پسزدگی مخاطب را نیز دربردارد، گفت: تلاش کردم چنین اتفاقی نیفتد و معتقدم از این امر گریز کرده؛ من هرگز کار شعرگونهای را نمایش ندادم چرا که شعر یعنی اغراق در موضوع. وی در ادامه توضیح داد: من واقعیتی را نمایش دادم که شاید مانع فاصله بین نسل امروز با آن باشد. بخشی از پیام "من دا نیستم" این است که باید تکنولوژی با آرمانهای ما همسو باشد و گرنه هرچقدر ساختمانسازی و شهرسازی در خرمشهر صورت بگیرد اما فاصله مردم من و نسل جوان با شهیدان حافظ وطن، بیشتر شود ارزشی ندارد. *"دا"ی تئاتر من هم نمادی از مقاومت خرمشهر است این کارگردان تئاتر تأکید کرد: حتی اگر هم از شعار استفاده میشد باز هم برای بیان واقعیت بود و تلاش من تلفیق سه روایت در نمایش برای نشان دادن زنی مقاوم از سرزمینم بوده است. در واقع "دا" نمادی از
مقاومت خرمشهر است و زنانی که همدرد با او هستند و مردمی که مقاوم ایستادند.