اخبار آرشیوی

کدخبر: 666679

مراسم پاسداشت جانباز شهید دکتر محمود رفیعی/ سعید قاسمی: رفیعی بر نفسش سوار بود به طوری که حتی روز شهادتش را نیز خودش تعیین کرد/ شهیدان ما ثابت کردند که اگر در سال ۶۱ هجری بودند هرگز امام حسین(ع) را تنها نمی‌گذاشتند/ فرزند شهید: در تمام این سال‌ها یک بار اخم پدر را ندیدم

به گزارش خبرنگار «نسیم»، سعید قاسمی همرزم شهید رفیعی در این مراسم که شب گذشته در سالن سیدالشهدا(ع) برگزار شد گفت: - در هیاهوهای بحرا های سیاسی شهر،رفیقی را بسیار غریبانه تشییع کردیم و حقش ادا نشد.شهید محمود رفیعی آدم ویژه‌ای بود او بر نفس سوار بود به طوری که حتی روز شهادتش را نیز خودش تعیین کرد.ما در باورهایمان ان قدر چیزهای بیهوده وارد کرد‌ایم که نمی توانیم بسیاری از خصلت‌های شهیدان را باور کنیم مثل مکاشفات محمود رفیعی و یا بوی مزار شهید پلارک را. در حالی که این گونه مسائل حدافل چیزهایی است که از طرف شهیدان به ما نشان می دهند و من خوشحالم که در طول حیاتم افتخار داشتم تا با چنین انسان‌هایی همنشین شوم. - جای تمامی دوستان شهیدمان خالی است.مسلما اگر آوینی امروز هم بود باز می گفت بچه‌ها راه من و شما از کربلا می گذرد باب جهاد اصغر بسته شد اما باب جهاد اکبر که باز است.کاش امروز همت زنده بود تا بار دگیر خاکریز را به من و شما نشان می داد.باید سلام داد بر خستگی شهدا،بر تشنگی و لب‌های تشنه شان.سلام بر سرهای بی تن و سلام بر قبرهای بی مادر و مادرهای بی قبر برای فرزندانشان.شهیدان ما ثابت کردند که اگر در سال 61 هجری نیز حضور داشتند هرگز امام حسین علیه السلام را تنها نمی گذاشتند. زکیانی، استاد فلسفه دانشگاه تهران و دوست این شهید نیز در ادامه مراسم گفت: من در طول ده سال با ایشان دوست بودم و در 2 سال آخر نیز با دکتر رفیعی اتاق محل کارمان در کنار یکدیگر بود و به همین دلیل دوستی مان نیز بیشتر شد.من هر چه درباره ایشان بگویم مثل این است که درباره عاشورا گفته‌ام.ایشان ذوب در ولایت و ذوب در اهل بیت و حضرت عباس(ع)‌بود.او شاعری توانا‌‍‌بود و حافظه ای بسیار قوی داشت به طوری که به راحتی می توانست برای هر مطلبی ده ها شعر را از شاعران مختلف بخواند. ایشان از سال 62 عمر مجدد گرفت و در طی این 30 سال هم زبان حالش و هم زبان قالش شد زینب کربلا.ایشان در جنگ نقش سرباز را درجبهه‌ها داشت اما بعد از 18 بار تیر خوردن و 30 سال باقی ماندن،در طول این سال‌ها به پاره‌ای ایثار،تقوا،اخلاص و پیام تبدیل شده بود.هر کس که خودش را می دید فرهنگ عاشورا،فرهنگ انتظار و فرهنگ حضرت عباس علیه السلام به او منتقل می شد. در دانشکده ادبیات دانشگاه علامه وقتی به مناسبت ایشان مراسمی برگزار شد باور کردنی نبود که در این مراسم چه چیزها که گذشت.دانشجویانی که حتی یک ترم هم بیشتر با ایشان یا کلاس داشتند و یا حتی اصلا با ایشان کلاس نداشتند با گل و شمع در حالی که گریه می کردند و اشک می ریختند در مراسم حضور پیدا کرده بودند.در آن مراسم بنا بود که اساتید صحبت کنند اما از لحظه ای که سرود مقدس جمهوری اسلامی ایران خوانده شد دانشجویان شروع به گریه کردند و اشکشان در طول این 2 ساعت حتی برای لحظه ای قطع نشد. ما در طول این 35 سال پس از انقلاب مشکلاتی داشته ایم و دوستانی که به اسلام و اهل بیت علاقه دارند از دیدن این کاستی‌ها و مشکلات و حتی گرانی ‌ها ناراحت می شدند اما نباید غفلت کرد که انقلاب ما چند سطح و لایه درونی دارد و آن محبت تثبیت شده مردم نسبت به دین و قرآن و اهل بیت است.محبت امام و شهدا در اعماق وجود این مردم است و حتی با سختی‌ها این محبت از بین نمی رودهر چند که باید در پی اصلاح مشکلات نیز باشیم.ما هر 10 روز شاهد شهادت یکی از عزیزان یادگار مانده از جبهه هستیم اما می بینیم که همچنان خانواده‌های آنان مانند کوه استوار و محکم ایستاده‌اند. من با چشم خودم می دیدم که دکتر دارد لحظه به لحظه به دلیل مشکلات جسمی اش آب می شود.اما با همین شرایط وقتی از ایشان برای یادواره شهدای گرگان دعوت کرده بودند که به آن جا برود پذیرفت و با این که برایش سخت و طاقت فرسا بود چون مراسم،درباره شهدا بود به گرگان رفت اما بیشتر از یک ربع نتوانسته بود صحبت کند با بغض شروع می کند و با بغض به پایان می رساند و وقتی شاگرد قدیمی اش از او می خواهد که روز عرفه دعایش کند به او پاسخ می دهد که من به عرفه نمی رسم و همین هم می شود و صبح روز عرفه به آرزویش می رسد. محمد جواد رفیعی فرزند شهید محمود رفیعی نیز در این مراسم گفت: نه فقط پدر من بلکه تمامی شهیدان خوب زندگی کردند و با اخلاق خوبشان بود که توانستند به این مقام برسند من در تمام این سال ها حتی یک بار اخم ایشان را ندیدم،بلند صحبت کردنشان را ندیدم حتی اگر مشکلی هم به وجود آمده بود ویا خسته بودند.ایشان بسیار شوخ طبع و شاد بودند و سعی می کردند تا همه را شاد نگه دارند. خانم مهابادی از شاگردان این استاد شهید در ادامه مراسم بیان داشت: اگر خیابانی رابه نام این شهید بکنند من حاضرم از ابتدا تا انتهای کوچه را جارو کنم.من برای سلامتی ایشان نذر روزه کره بودم شب عرفه که با ایشان تماس داشتم گفتم که می خواهم به نیت سلامتی شما 40 روز را روزه بگیرم و ایشان گفتند که به شهدا قسمت می دهم که روزه هایت را ادامه نده من چیزی می بینم که این را می گویم.و فردای آن روز که عرفه بود ایشان به شهادت رسیدند.استاد رفیعی با قرآن و اهل بیت زندگی می کردند و با این دو نیز از دنیا رفتند و ما را در دنیای سرگردانی ها تنها گذاشتند. همسر جانباز شهید محمود رفیعی نیز به عنوان دیگر سخنران این مراسم گفت: صبح که برای رفتن به دانشگاه بیدارش کردم حال و هوایش تفاوت پیدا کرده بود کمی تربت کربلا به او دادم و آرام تر شد.احساس می کردم که او را نمی شناسم و او فرد غریبه ای است دستش را گذاشته بود روی سینه‌اش و اطرافش را نگاه می کرد و لبخند می زد من جلوتر رفتم و به او گفتم چرا این طوری شده‌ای؟گفت من مثل هر روزم اما شما نگران شده‌ای.دوباره کمی که از او دور شدم دیدم که نگاهش به روبه‌ رو است و باز لبخند می زنداصرار کردم که به من بگوید که دارد چه اتفاقی می افتد گفت که بنشینم تا آمدم بنشینم دیدم که نفس هایش به شماره افتاد احیایش کردم برگشت و گفت که سینه‌ام می سوزد.به اورژانس اطلاع دادم اما تا این فاصله که تا اورژانس بیاید تمام کرد و به شهادت رسید.
ارسال نظر: