اخبار آرشیوی

کدخبر: 675981

حجت‌الاسلام ذبیح‌الله نعیمیان، عضو هیئت علمی پژوهشگاه اندیشه سیاسی اسلام: حکومت یزید خلاف معاهده بین امام حسن(ع) و معاویه بود/ اگر مقبولیت عمومی وجود نداشته باشد مشروعیت حاکم الهی از بین نمی رود/ به دلیل دعوت مردم، امام حسین(ع) وظیفه داشت اقدام به تشکیل حکومت کند

حجت الاسلام دکتر ذبیح الله نعیمیان در پاسخ به این سوال که آیا قیام عاشورا در پی تصمیم امام حسین (ع) برای تشکیل حکومت بوده است، به خبرنگار «نسیم» گفت: پیامبر اسلام (ص) در خارج به ترویج معارف دینی و ایمانی می پرداختند و در داخل به شکل دهی جمعیت ایمانی و مسلمان اقدام کردند؛ پس از اینکه جمعیت بسیاری شکل گرفت و از انسجام کافی برخوردار شد زمینه برای تشکیل حکومت اسلامی فراهم آمد، تا مسلمانان هم دارای حکومت و واحد سیاسی مستقل باشند. وی با تاکید بر این که جلوه بیرونی حکومت اسلامی، اسلام و تدین مسلمانان بوده است، گفت: این حرکت پیامبر برای تشکیل حکومت یک حرکت سیاسی تلقی می شد و به تدریج حکومت اسلامی در مدینه شکل گرفت؛ پس از پیامبر اسلام (ص) و جریاناتی که درباره خلفای بعد از پیامبر رخ داد، زمام حکومت اسلامی به دست امام علی(ع) و پس از ایشان به دست امام حسن (ع) سپرده شد. نعیمیان با اشاره به این امر که امام حسن (ع) با شکستی که از معاویه خوردند حکومت را از دست دادند، افزود: طبق توافق نامه‌ای که بین امام حسن(ع) و معاویه شکل گرفت قرار نبود معاویه پس از خود کس دیگری را معرفی کند ولیکن این امر محقق نشد؛ معاویه از برخی جهات حفظ ظاهر می کرد و در حقیقت جانشین او پسرش بود. کارشناس علوم سیاسی با تاکید بر این که حکومت اسلامی باید وجوه اسلامی را داشته باشد، گفت: افرادی که حداقل نام اسلامی را بر خود داشتند سعی در به دست آوردن حکومت داشتند و لذا حکومت به دست خلفا افتاد و جلوه سلطنتی پیدا کرد و این امر توسط معاویه رقم خورد؛ معاویه برای جانشینی خود خلاف وعده عمل کرد و شعارهایی که در توافق نامه بین خود و امام حسن (ع) داده بود، را زیر پا گذاشت. نعیمیان با اذعان به اینکه امام حسین(ع) همراه برادر خود در این جریانات حضور داشتند، گفت: تغییر وضعیت مقتضی رویکرد و موضع گیری جدیدی بود؛ وقتی دوران بعد از امام حسن (ع) را می بینیم چه بسا دچار این شبهه شویم که امام حسین (ع) به دنبال به دست گرفتن حکومت بوده است. وی با ذکر این مطلب که اقبال مردم شرط مهمی در تشکیل حکومت است، گفت: همان طور که امام علی (ع) به جهت اقبال و خواست مردم حکومت را در دست گرفت و این امر با خواست مردم به وظیفه برای ایشان تبدیل شد، به گونه ای که اقبال مردم به امام علی(ع) بیش از خلفای قبل بود، برای امام حسن(ع) نیز تشکیل حکومت با خواست مردم وظیفه به حساب می آمد. نعیمیان با اشاره به جمله معروف امام علی (ع) که فرمودند: اگر این جمعیت حاضر نبودند من زمام امور حکومت را رها می کردم؛ ادامه داد: مشروعیت حکومت امام علی (ع) از یک جهت به مشروعیت الهی حضرت باز می گردد و این که ایشان از سوی خدا منصوب شدند و از سوی دیگر مقبولیت عمومی است؛ اگر مقبولیت عمومی وجود نداشته باشد مشروعیت حضرت زیر سوال نمی رود، مشروعیت حضرت باقی می ماند ولیکن این مشروعیت فایده ای برای تشکیل حکومت ندارد. کارشناس علوم سیاسی با تاکید بر این که حکومت شامل حاکم و مردم است، افزود: مردمی که همراه امام خود نباشند حکومتی شکل نمی گیرد؛ اگر مردم وارد صحنه شدند و توان حاکم الهی را به حد مقبول رسانند وظیفه حاکم الهی سنگین تر خواهد شد؛ این امر ضلع سوم برای تشکیل حکومت است به عبارتی دیگر حاکم الهی، مقبولیت مردم و مساعدت مردم برای تشکیل حکومت سه ضلع لازم برای تشکیل حکومت اسلامی است. وی در پایان گفت: اگر مردم اقبالی به امام حسین (ع) نشان دادند و حتی در ظاهر از حضرت دعوت کردند وظیفه امام حسین (ع) بود که برای تشکیل حکومت اقدام کند و اگر این مساعدت و یاری مردم ادامه می یافت و توان حضرت برای تشکیل حکومت به حد مقبول می رسید این امر تحقق پیدا می کرد؛ به ویژه این که حکومت یزید خلاف معاهده‌ای بود که بین امام حسن (ع) و معاویه بسته شده بود.
ارسال نظر: