اخبار آرشیوی

کدخبر: 683089

مراسم پانزدهمین سالگرد ارتحال علامه محمدتقی جعفری/۲- غلامعلی رجایی: آقای هاشمی رفسنجانی به من گفتند کتاب امیرکبیر را با راهنمایی علامه جعفری نوشتم/ علامه، بسیار قدر رزمندگان را می‌دانست و بسیاری از شعرهای حماسی را که آن زمان آهنگران می‌خواند از حفظ بود

به گزارش خبرنگار «نسیم»، غلامعلی رجایی به عنوان دیگر سخنران این مراسم نیز گفت: من دیشب با آقای هاشمی رفسنجانی تماسی داشتم و ایشان که مطلع شدندمن به این برنامه می آیم ضمن سلام وتشکر از برگزاری چنین برنامه ای فرمودند من از ارادتمندان همیشگی استاد علامه جعفری هستم و کتاب امیر کبیر را به کمک ایشان نوشتم و از ایشان خواستم تا منبعی معرفی کنند و پس از آن با استفاده از منبعی که ایشان فرمودند کتاب را نوشتم رجایی بعد از مطرح کردن پیام هاشمی رفسنجانی گفت: در زمانی که عرصه دانشگاه ها عرصه تاخت و تاز گروه‌های مختلفی چون مارکسیست‌ها بود و مساجد دانشگاه‌ها خلوت از جمعیت دانشجو بود افرادی چون دکتر شریعتی کم کم این غربت را در دانشگاه‌ها از بین بردند و در تقویت روحیه مذهبی جوانان قدم های بزرگی برداشتند و علامه جعفری نیز از مهم ترین این افراد بود و از این جهت نقش ایشان کاویدنی است.یکی از برجسته ترین ابعاد دیگر شخصیت ایشان این است که ایشان شخصیتی فرادینی داشتند.ما کم داریم شخصیت‌هایی را که از مرزهای جغرافیایی و فکری کشور فراتر بروند اما استاد چنین شخصیتی داشت.شخصیت اشراقی ایشان یکی دیگر از ابعاد مهم وجودشان بود به گونه‌ای که حتی یک بار خودشان می گفتند که من قلمم روی صفحه خود به خود حرکت می کرد. یکی از خصوصیات مهم دیگر ایشان این است که هرگز درگیر ظواهر نمی شدند به گونه ای که به یاد دارم ایشان در جلسه‌ای که بنا بود برای فقرا پولی جمع آوری شود با آن که بسیار بر روی وقتشان حساس بودند اما نزدیک به سه ساعتشان را به دلیل جمع آوری کمک در آن جلسه گذراندند.ایشان دائم در مسیر شدن و تعالی بودند و با عرفا در ارتباط بودند و به تعبیری به دنبال این بودند تا بی خود از خود شوند.در حقیقت ایشان به دنبال کامل شدن اخلاص و رهایی کامل بودند.آن چه که استاد را عظیم می نماید عشق وعلاقه ایشان به امیرالمؤمنین است و بسیار اصرار داشتند که حتما امام علی(ع)را علی بن ابی طالب(ع) بخوانند زیرا تعمد داشتند تا شخصیت بزرگ ابی طالب را ذکر نمایند. از نظر استاد علامه جعفری شناخت امیرالمؤمنین مجاهده مستمر را می طلبد و ایشان شخصیت امام علی(ع)را قابل اجتهاد و تمام ناشدنی می دانستند.البته عشق و ارادت ایشان به سیدالشهدا(ع)نیز مثال زدنی است به گونه‌ای که می گفتند تا زمانی که آفتاب می درخشد داستان امام حسین(ع)به بقای خود ادامه می دهد. نکته دیگر این است که عده ای فکر می کنند که استاد در تبیین و تحلیل اشعار حضرت مولانا دچار شیفتگی شده‌اند در حالی که در این رابطه باید نقدهای علامه جعفری نیز جمع آوری شود.هر چند که الان ما در کشوری چون آمریکا استقبال گسترده‌ای از اشعار مولوی داریم اما این انتخاب‌ها گزینشی است با این حال همین قدر نیز غنیمت است.متأسفانه دستگاه‌های فرهنگی ما در این 2،3 دهه اخیر در انتقال اندیشه ها ناتوان بوده است یک موضوع دیگر که در رابطه با علامه هنوز کاویده نشده تبیین و بیان سیره استاد علامه جعفری است.برخلاف این که عده ای مدعی هستند که ایشان تک رو بوده‌اند دقیقا این ادعا اشتباه است زیرا استاد با تیم‌های جوان و علاقه مند کار می کردند و تیم های فعال جوانان را، راه می انداختند.ایشان قدر رزمندگان را بسیار می دانستند و بسیاری از شعرهای حماسی را که آن زمان آقای آهنگران می خواندند از حفظ بودند به یاد دارم که یک بار در محضر ایشان بودیم و آقای معلمی هم حضور داشتند که ایشان شعر،ای لاله خونین من ای تازه جوانم شهید، را تا آخر از حفظ خواندند و این برای ما بسیار جالب بود که اندیشمندی با آن عظمت این چنین قدر جوانان را می دانستند. ما امیدواریم که شخصیت‌های این چنینی در غربت نمانند هر چند متأسفانه عده‌ای در نفی تاریخ هستند و حتی در جایی گفته‌اند که اگر نام فلان فرد باشد نباید فلان کار ساخته شود.من امیدوارم که دست اندرکاران فرهنگی کشور به خصوص در دولت جدید به این موارد بیشتر توجه داشته باشد و نگذارند که این غربت شخصیت های مانند علامه ادامه پیدا کند مسلما تخصیص بودجه‌های میلیاردی به بعضی مؤسسات در قم که نام نمی برم و اعتنا نکردن به مؤسساتی که با سیلی صورت خود را سرخ نگه داشته اند و عزت نفس خود را حفظ کرده‌اند و حتی 100ها میلیون هم بدهی دارند زیبنده این نظام نیست. سید جواد میری، جامعه شناس و محقق نیز در این مراسم گفت: خدا در جایی قرار نمی گیرد جز در دل انسان ها و علامه جعفری کسی بود که دغدغه دل را داشت و دل باخته این بود که سطح آدمیان را وسعت ببخشد و حال من بسیار دوست دارم که بدانم اگر استاد امروز بودند نسبت به تنگ نظری‌ها و نبودن سعه صدر در جامعه چه می گفتند؟من پاسخ این سؤال را در کتاب خود آورده‌ام. شخصیت‌های که علامه بیشتر زمان خود را با آن‌ها می گذراند علی(ع)از سویی بود و مولانا از سویی دیگر و در بین این افراد حکیمان و ادیبان شرق و غرب.علامه با پرداختن به این شخصیت‌ها سعی در زنده کردن راه و روش آن‌ها در جامعه ایران داشت.متولیان امروز ایران که باید مدیران ذهن ها باشند متأسفانه تساهل و تسامح را نشان‌ دهنده به خطر انداختن جامعه می دانند حال این سؤال مطرح می شود که اگر علامه زنده بود نسبت به چنین مدیریتی در جامعه چه می گفت؟ علامه در باب مدیریت از نوع آگاهانه اش سخنان بسیاری گفته‌اند متأسفانه ما در حال حاضر با بحران مدیریت روبه رو هستیم و این در حالی است که مدعی مدیریت معنوی بوده‌ایم در حالی که از این نوع مدیریت معنوی دور گشته ایم و این به این دلیل است که زمانی مدیریت معنوی وجود دارد که قلب‌های مردم با معنویات اجین شده باشد اما در حال حاضر با توجه به نگاه به حوزه‌های مختلف می بینیم میزان ارزش‌های ما از سمت معنویات به سمت منویات کج شده است و از نگاه استاد علامه جعفری این کجی زمانی رخ می دهد که مدیران اجتماعی بسیاری از وظایف مدیریتی را مراعات نکنند.مدیران نباید بر سر مردم فریاد بزنند که چرا موقعیت‌ها را درک نمی کنید زیرا مردم دیگر احسان را در کردار ان‌ها نمی بینند و لذا از مدیران رو برگردان می شوند و این به این دلیل است که مدیران سعه صدر را از دست داده‌اند.
ارسال نظر: