اخبار آرشیوی

جهانگیر جهانگیری کارگردان قدیمی سینمای ایران مدتهاست که برای تولید پروژه ای با عنوان «گیل» اقدام کرده اما هنوز نتوانسته این پروژه را وارد پیش تولید کند. وی درباره دلیل این تاخیر به «نسیم» گفت: من قصدم این بود که پارسال این کار را تولید کنم اما مشکل اصلی بر سر پیدا کردن بازیگر اصلی بود. بازیگران مطرح ارقام بالایی را پیشنهاد می کنند که واقعا در توان من نیست. جهانگیری ادامه داد: اگر بازیگری آمده و بگوید 20 میلیون برای این فیلم می گیرم ایرادی ندارد چون من در نهایت با 15 میلیون او را راضی می کنم اما یک باره یک بازیگر برای یک ماه فیلمبرداری طلب 80 میلیون می کند؛ آن هم بازیگری که نه سوپراستار است و نه فیلمهای باارزش دارد و نه جایزه برده است. آدم باید گریه کند به حال این سینما. کارگردانی که آخرین ساخته سینمایی اش کمدی «افراطیها» بود در پاسخ به این پرسش که بهتر نیست به جایی سینماییها به سراغ بازیگران تئاتر برود افزود:اتفاقا مدنظرم بود که هسته اصلی بازیگران را از چهره های تئاتر بچینم اما حداقل دو بازیگر سینما هم نیاز دارم چون نمی توان الزامات گیشه را درنظر نگرفت. چون پیش از این هم از این اشتباهات در انتخاب بازیگری داشتم و کلاه هم سرم رفت. جهانگیری درباره وضعیت حمایت بنیاد فارابی از این پروژه ادامه داد: همچنان امیدواریم به حمایت فارابی. تهیه کننده خودم هستم و علاوه بر فارابی یک شریک مالی دیگر هم داریم که داریوش باباییان است. جهانگیری درباره مضمون "گیل" نیز این چنین گفت: فیلم یک درام اجتماعی معاصر است که نگاهی دارد به معضلات جوانان امروزی. لوکیشنها بیشتر بیرونی هستند و پروانه ساخت هم برای کار گرفته ایم که البته باید تمدید شود. این کارگردان که زمانی درامهای تاریخی خوش ساختی مانند «تبعیدیها» را می ساخت در چرایی اینکه چرا دیگر به سراغ این ژانر نمی رود به«نسیم» گفت: خوب در دهه های شصت و حتی هفتاد فیلمنامه نویسان خوبی داشتیم که آثار تاریخی می نوشتند اما الان فیلمنامه تاریخی خوب نیست ضمن اینکه آدمها هم صادق بودند و دنبال دوز و کلک نبودند یعنی همه با هم از دو زار و یک قران سودی که نصیب می شد بهره می بردند. سر همان «تبعیدیها» هر روز 200 تا 300 نفر را جلو و پشت دوربین به کار می گرفتم تا محصولی در خور بیافرینم اما الان هماهنگی 20 نفر آدم هم به صبر ایوب نیاز دارد. جهانگیری ادامه داد: آن موقع جوان بودم و باانرژی ضمن اینکه هوای تهران هم این قدر آلوده نبود و می شد در آن نفس کشید و البته تفکر کرد در مضامین مورد علاقه اما الان 63 ساله هستم و نه حال آن دوران را دارم و نه امکانات اجازه می دهد بلندپروازی کنم. این را هم بگویم که هنوز هم فیلمنامه تاریخی خوب مثل «یاغی» دارم اما امکانات اجازه تولید نمی دهد.