اخبار آرشیوی

کدخبر: 707828

نشست «نسیم» با گروه نمایش "عروسک‌های سکوت"// زندی‌نژاد: گفتند زیر ۱۵سال نبیند؛ قبول نمی‌کردم کارم می‌خوابید/ سهیلی: از مخاطب معذرت می‌خواهم که نمایش ما اینقدر تلخ است/ ماهیان: هنرمند باید جلوتر از جامعه حرکت کند/ کامران: با تئاتر هم می‌شود دغدغه جامعه را مطرح کرد/ موفق: اگر گروه تئاتری کسی را به خودش راه ندهد مثل آب راکد می‌شود

نمایش "عروسک‌های سکوت"، تازه ترین کار سمانه زندی‌نژاد این روزها در تالارسایه مجموعه تئاتر شهر درحال اجراست؛ اجرایی که تم اجتماعی دارد و البته ادعای تلخی هم دارد. همینطور که برای سنین زیر 15سال اعلام "ندیدن!" کرده! این نمایش با استقبال مخاطبان هم مواجه شده و علاوه بر صندلی‌های سالن، کف آن نیز همه روزه میزبان مخاطبان است. این دم از به روز بودن موضوع کار و همچنین علاقه مخاطبان به چنین آثاری دارد. البته اگر فرض کنیم همه بلیط‌ها از گیشه تأمین می‌شود! در این کار فرزانه سهیلی علاوه بر نویسندگی کار خود در کنار افسانه ماهیان، فریبا کامران و داریوش موفق نیز به بازی می پردازد. گفتگوی خبرگزاری «نسیم» با این گروه را در ادامه می‌خوانید. نسیم: ابتدا از خود نویسنده و البته بازیگر این کار خانم فرزانه سهیلی شروع کنم؛ ایده این کار از کجا به ذهن شما رسید؟ سهیلی: ایده این کار یک داستان واقعی است که یکی از دوستان من تعریف کرد که چند سال پیش در حوالی ایلام اتفاق افتاده است. خیلی تکان دهنده بود و چند سال فکر من را مشغول کرد. با این که خیلی زیاد از این اتفاقات می‌افتد اما این یکی را چون من شنیدم در همسایگی یکی از دوستانم اتفاق افتاده بود سعی کردم به آن بپردازم. نسیم: در ترسیم این اتفاق سعی در جزنگری یا واقعیت و ... داشتید؟ سهیلی: این داستانی که الان نمایشنامه شده با داستان واقعی تفاوت‌های زیادی دارد. ملو تر شده و ساختارش به هم ریخته است. تعلیقات نمایشی به آن اضافه شده و از منظر زاویه ذهنی پدر به آن نگاه شده. اما خب داستان واقعی یک حادثه است. به طور کل در زمینه قتل‌های خانوادگی و خودسوزی زنان در مناطق مختلف کشور و حتی تهران تحقیق کردم برای نوشتن این نمایشنامه و به آمارهای عجیبی دست پیدا کردم در این کار. نسیم: چه مدت تحقیق کردید در این زمینه؟ سهیلی: برمیگردد به سه چهار سال پیش. دقیق یادم نمی‌آید. اما هنوز هم که هنوز است این مسئله برای من جذابیت دارد. چون بحث انسانیت است. نسیم: در نوشتن این نمایشنامه دنبال نتیجه خاصی بودید؟ سهیلی: نه، هرکسی کار خودش را دارد و سعی می‌کند در زمینه خودش کاری را انجام دهد. ما جز یک تلنگر زدن و بیان کردن به شکل خودمان که تئاتر و نوعی رسانه هست کار دیگری نمی‌توانیم انجام دهیم. همین که شنیده شود و دیده شود برای ما این اتفاق افتاده است. نسیم: خانم سمانه زندی‌نژاد بعنوان کارگردان، چه شد که از یک ماجرای اجتماعی شما یک اثر تقریبا سوررئال ساختید؟ سمانه زندی نژاد: قصه این داستان یک ماجرای واقعی هست. وقتی که خانم سهیلی آن را برای من تعریف کردند خیلی جذاب بود. وقتی خانم سهیلی شروع کردند به نوشتن واقعه به همان صورت که وجود داشت، به نتیجه رسیدیم که شاید این قصه به اون فرم که باید شاید تاثیرگذار نباشد. این شد که شروع کردیم به تغییر فرم و شکل دادن به قصه. نه این که عمدا بخواهیم کار را به سمت سبک خاصی چون اکسورسیسونیسم یا سوررئال ببریم. شروع کردیم فرم کار و روایت را تغییر دادن و جلو رفتیم. به مرحله ای رسیدیم که بازیگرها اضافه شدند و می‌توان گفت از آن به بعد کار جمعی بود. در واقع گروه کار را نساخته است، بلکه کار گروه را ساخته. چون وقتی شروع کریم، انقدر همه با هم قدم بر می‌داشتیم که من همیشه میگویم که متن و اجرا و همه چیزها نمی‌شود جدا از هم باشد، چون لحظه لحظه‌اش با هم و گروهی با بازیگرها شکل گرفت. تا رسیدیم به جشنواره. بعد از جشنواره دوباره شروع کردیم روی متن کار کردن و به تبع آن شکل اجرا و بازی‌ها تغییر کرد و دوباره شروع کردیم کار را ساختن که باعث شد خانم فریبا کامران بعنوان یک یاز بازیگران به ما اضافه شود. من همه جا گفتم که بازیگران من هم به تمام معنا حرفه ای هستند و هم انسان. پس در کنار هم شروع کردیم به شکل دادن کار. من الان فکر می‌کنم شاید حتی اگر یک نفر از اعضای این گروه تغییر می‌کرد این اثر این شکلی که الان هست به روی صحنه نمی‌رفت. جور دیگری می‌شد حالا خوب یا بد. نمایشی که الان وجود دارد حاصل یک کار جمعی هست از من(کارگردان)، نویسنده، بازیگرها و طراح. نسیم: یعنی شما (بازیگران) ایده ای راجع به دکورها و... می‌دادید؟ داریوش موفق: ما راجع به صحنه‌ها فکر می‌کردیم و به نتایجی می‌رسیدیم که در کار تاثیر می‌گذاشت. مثلا آینه فعلی در دکور، کارکرد کمی داشت و ما در طول تمرین به کارکردهایی از آن رسیدیم. سمانه زندی نژاد: خیلی از ایده‌ها از بازیگرها بود. مثلا شروع می‌کردیم به تمرین کردن و آقای موفق ایده ای می‌داد و من فکر می‌کردم چقدر خوب، اما اینطور دکور باید خیلی تغییر کند. این ایده را پیش خانم میرحمیدی (طراح صحنه و لباس) مطرح می‌کردیم و او این ایده را در راستای کار خودش جوری هدایت می‌کرد که هم زیبایی آن بماند و هم تغییراتی که ما می‌خواهیم. یا مثلا خیلی چیزهای دیگر که بعد از ورود خانم کامران اضافه شد. استفاده ما از آینه و شیشه وسط صحنه اصلا در این حد نبود. وقتی خانم کامران اضافه شدند دوباره تغییراتی صورت دادیم. فریبا کامران: کار گروهی همینطور هست. کسی ایده می‌دهد و کس دیگری آن را تکمیل می‌کند. نسیم: شما قبل از این که وارد کار شوید حتما در جشنواره فجر این نمایش را دیده بودید. چه ذهنیتی داشتید؟ فریبا کامران: راحتی کار من این بود که من خیلی عادی و دست اول با کار برخورد می‌کردم. اما بچه‌ها مشکلی که داشتند این بود که چطور با فضاهای جدید کار خود را هماهنگ کنند با توجه به ذهنیت‌هایی که داشتند. داریوش موفق: یک گروه وقتی هر روز می‌آیند سر کار، مثل جماعتی می‌مانند که در یک بیابان برهوت گیر کرده. ما هر روز سر کار می‌آمدیم و اتود می‌زدیم و ایده می‌دادیم. جایی حس می‌کردیم تمام ایده‌ها غلط است و همه را باید بریزیم دور و از اول فکر کنیم. واقعا کار شد و خیلی اتود زده شد تا کار در بیاید. سمانه زندی نژاد: برای همین من میگویم حتی اگر یک نفر از این گروه کم می‌شد این اتفاق نمی‌افتاد. واقعا الان خیلی کم دیدم بازیگرهایی که اسم حرفه ای را با خود یدک بکشند اما اینجور بتوانند تجربه کنند. این مسئله خیلی برای من جالب بود که ببینم بازیگرهای من چقدر تجربه می‌کنند. مثلا یک روز سر تمرین آمدیم و آقای موفق گفتند نظرتون چیه این اینجوری به شه، که من نمیگم چی الان! اما ایده کلی‌ای بود که به دکور برمیگشت. اما همین ایده کوچک باعث شد خیلی ایده های ما تغییر کرد و به هم ریخت. نسیم: خانم سهیلی شما علاوه بر نویسندگی، خودتان در این نمایش بازی می‌کنید. موقعی که نمایشنامه را می‌نوشتید از قبل، این نقش را برای خودتان در نظر گرفته بودید؟ سهیلی: برای خودم ننوشتم. البته این اولین نمایشنامه من است. بیشتر حیطه کاری‌ام در این ده سالی که تئاتر کار کردم بازیگری بوده. ولی چون ما با خانم زندی نژاد (کارگردان نمایش عروسک‌های سکوت) یک گروه هستیم. بیشتر کارها در گروه خودمان اتفاق می‌افتد. نسیم: یعنی شما نمایشنامه را نوشتید و خدمت سمانه زندی نژاد دادید و کارگردان تصمیم گرفت شما چه نقشی داشته باشید؟ سهیلی: مطمئنن من یکی از نقش‌ها را بازی می‌کردم ولی چون بیشتر ترجیح می‌دادیم سن‌ها به نقش‌ها بخورد، از اعضای گروه خودمان تنها من می‌توانستم نقش خواهر کوچک را بازی کنم. کار ما با عاطفه سر و کار داد و بازی روی صحنه بسیار روی من تاثیر گذاشت. نسیم: در میزانسن و بازی چقدر جای کار داشتید؟ سهیلی: خیلی زیاد، خانم زندی نژاد اصولا در کارهایشان بازیگر دیده می‌شود. چون به بچه‌ها اجازه می‌دهند نقش را بازی کند با آن سر و کله بزند و به چیزی که باید برسد. اما میزانس ها کار کارگردان است. همیشه من و خانم زندی نژاد همه چیز را با هم پیش می‌بریم. چه در متن با هم روی آن کار می‌کنیم و چه در کارگردانی همه چیز همزمان و در کنار هم اتفاق می‌افتد. نسیم: شما خانم افسانه ماهیان بعنوان بازیگر این نمایش، به طور کل بازی در این اثر را چطور دیدید؟ افسانه ماهیان: تجربه که بله در ژانرهای مختلف یک بازیگر تجربه می‌کند. این ژانر هم تجربه ای بود که نمی‌توانیم بگوییم کاری غیر عادی و غیر طبیعی‌ای صورت دادیم. فضای کار است که از واقعیت پا را فراتر می‌گذارد و در جایی باعث می‌شود رفتار و بازی بازیگران غیر عادی و غیر واقعی به نظر برسد. در صورتی که ما سعی کردیم زندگی واقعی را بازی کنیم. نسیم: فکر می‌کنید بازی بازیگرها چقدر در این کار تاثیر داشته؟ ماهیان: تئاتر یک کار گروهی است و همه چیز با هم شکل می‌گیرد. بر اساس فضایی که متن به ما پیشنهاد می‌دهد، کارگردان به ما پیشنهاد می‌دهد طراحی میزانس ها باعث می‌شود کار گروه شکل گیرد. تک تک نمی‌شود بررسی کرد. نسیم: روی بروشور خودتان نوشته این «دیدن این نمایش برای تماشاگران زیر پانزده سال توصیه نمی‌شود» آیا این به قصد تبلیغ بوده؟ سمانه زندی نژاد: این مشکلی هست که من همه جا گفتم و امیدوارم واقعا مدیریت تئاتر شهر از دست من ناراحت نشوند. اما مجبور شدم بگویم، چون در کار ما تاثیر سو می‌گذاشت. وقتی کار ما را بازبینی کردند گفتند باید این جمله را بنویسید. حتی می‌گفتند ۱۷ سال و من کلی جنگیدم تا سن آن را به ۱۵ سال رساندم. من از آن‌ها خواهش کردم که اجازه دهند ما این جمله را نگذاریم، چون تبلیغ منفی محسوب می‌شد و توضیح دادم که این کار ژانر وحشت نیست. اما با این جمله این اتفاق می‌افتد و همه فکر می‌کنند قرار است یک کار وحشتناک ببینند. اما گفتند که مجوز شما منوط به این جمله است. حتی ما این جمله را در پوستر نگذاشتیم و به ما خرده گرفتند که ما می‌توانیم جلوی اجرای شما را به این علت بگیریم، حالا این کار را نمی‌کنیم. ولی حتما باید در بروشور و گیشه این جمله لحاظ شود. نسیم: این خودش نوعی تبلیغ نیست؟ داریوش موفق: به هیچ وجه ما چنین نیتی نداشتیم. اما باز هم الان اینجور شده که هرکسی با هر سنی به تماشای هر برنامه ای می‌نشیند. سابق حتی برنامه‌های تلویزیونی به شکل دایره برای گروه سنی هشدار میداد. سه تا دایره برای کودکان، دوتا دایره را همه می‌توانند ببینند و اگر یک دایره داشت یعنی بچه‌ها نباید این برنامه را ببینند. و به نظر من این تقسیم بندی درست بود. اما این جمله هم بر بروشور ما تحمیل شده است. فریبا کامران: اما باید قبول کرد که این اثر بچه‌ها و نوجوانان را اذیت می‌کند چون در نوع خودش خشن است. سمانه زندی نژاد: اتفاقا امروز یک بچه کوچک با خانواده به تماشای این نمایش آمده بود. داریوش موفق: مخاطب ما هم همین آدم‌ها هستند که بچه های خودشان را می‌آورند. ما موظف هستیم برای این افراد اعلان خطر را بدهیم. نسیم: من فکر می‌کردم این کار به قصد تبلیغ باشد. سمانه زندی نژاد: اتفاق به من گفتند که این کار برای شما تبلیغ می‌شود، اما من گفتم این نوع تبلیغ را نمی‌خواهم. اگر بخواهیم از آن جنبه که آقای موفق میگویند ببینیم قبول دارم، اما چون اصولا مخاطب زیر ۱۵ سال نداریم گفتم که نمی‌خواهم این کار را بکنم که اثر سو می‌گذارند. اما گفتند که حتما باید این جمله نوشته شود. نسیم: بگذریم! خانم ماهیان شما خودتان قبلا کار کارگردانی هم کردید. این مسأله چقدر در بازی شما اثر گذاشت؟ ماهیان: وقتی خود تو کارگردانی کرده باشی خیلی چیزهایی که کارگردان در این مقام به تو می‌گوید را بیشتر میفهمی و دغدغه های کارگردان را بیشتر درک می‌کنی. روی همه جزئیات و فضای کلی کار فکر و پیش بینی می‌کنی کار را و احساس نزدیکی بیشتری داری با ذهنیت کارگردان. نسیم: این مسئله باعث نمی‌شود شما دلتان بخواهد در کار تغییراتی دهید و اظهار نظرهای بیشتری داشته باشید؟ ماهیان: نه، من یاد گرفتم وقتی بازیگر هستم بازیگر باشم. یعنی بازیگر در نهایت باید از خواسته های کارگردان تبعیت کند. این که اگر من کارگردانم دلم بخواهد چیزی که خودم می‌خواهم را بگویم در تئاتر معنا ندارد. در تئاتر چیزی که معنا دارد کار گروهی است. یعنی ایده‌ها و نظریات همه اعضای گروه است. ولی خط و فکر اصلی را کارگردان دارد. نسیم: در مورد جزئیات کار، خانم زندی‌نژاد چه شد که بعد از جشنواره نقش مادر را به نمایش اضافه کردید؟ درحالیکه در اجرای قبل چنین چیزی را شاهد نبودیم. سمانه زندی نژاد: از آنجا که این کار همه‌اش واقعا برای ما تجربه بود و تجربه می‌کردیم و جلو می‌رفتیم. بعد از جشنواره وقتی به اجرای عموم رسید، فکر کردیم که حتما باید بازنگری کنیم و تغییراتی دهیم. در این بازنگری به نتیجه رسیدیم که نقش مادر در این نمایش لازم است و الان که همه کار را می‌بینند به من میگویند چطور این نقش به این مهمی قبل از این در کار نبوده؟ اما خیلی‌ها با این وجود کار قبل را هم دوست داشتند و حتی می‌گفتند بیشتر دوست داشتند. نسیم: می‌گویید تغییراتی به وجود آمد که باعث شد آینه بزرگ وسط صحنه در کار تاثیرگذار شود. این تاثیر چه چیزی بود؟ داریوش موفق: درواقع این آینه یک پنجره ای است که اتفاقاتی در آن سو می‌افتد. موقع طراحی می‌خواستیم این پنجره هم آینه باشد و هم شیشه تا لحظاتی بتوانیم پشت را ببینیم و در صحنه های دیده نشود. این کمک می‌کرد به فضای ذهنی آن آدم و نقش سراب را در صحنه داشت. سمانه زندی نژاد: آینه همیشه نمادی از اظهار روح است. وقتی نقش پدر در این نمایش تصور می‌کند که روح‌ها می‌آیند در این خانه، این روح‌ها از طریق آینه به پدر نمود پیدا می‌کند. داریوش موفق: قدیم‌ها کراهت داشت شب‌ها در آینه نگاه کردن و آینه‌ها در داشت که شب در آن را می‌بستند. فریبا کامران: خیلی جاها هم میگویند آینه دریچه ای است برای ورود به جهان مردگان. نسیم: چقدر توانستید با نقشتان ارتباط برقرار کنید؟ الان هم خودتان اشاره کردید جهان مردگان و نقش یک مٌرده را در این نمایش داشتید. تا به حال همچین نقشی بازی کرده بودید؟ فریبا کامران: خیلی زیاد ارتباط برقرار کردم. تا به حال به این شکل چنین نقشی را بازی نکرده بودم ولی فیلمی با چنین مضمونی بود. اما نه به این شدت و غلظت. نسیم: اگر این آینه بزرگ در میان صحنه نبود آیا کس دیگری می‌توانست جور آن را بکشید و چنین تاثیری در کار بگذارد؟ داریوش موفق: یک تعریف از تئاتر این است که ما هرچیزی را که به بهتر شدن اثر کمک می‌کند را می‌خواهیم و به نمایش اضافه می‌کنیم. حالا نیاز ما در این قسمت به این آینه بود و فکر می‌کنم بهترین استفاده را هم از آن کردیم. این جزیی از کار ما است. بیرون از کار ما نیست و اضافه نشده به تئاتر ما. سمانه زندی نژاد: مشکلی که هست این است که یه وقتی یک متنی وجود دارد که کارگردان روی آن متن کارگردانی می‌کند. اما وقتی من توضیح می‌دهد این نمایش در اول به این شکل نبوده و لحظه لحظه جلوتر رفته و به اینجا رسیده یعنی باید جور دیگری به این کار نگاه کرد. به نظر من مشکل ما تماشاگرهای تئاتر این است که همه چیز تئاتر را جدا می‌کنیم. مثلا متن ۲۰ می‌گیرد، اجرا این نمره را می‌گیرد و بازیگری و غیره. در صورتی که در چنین کاری مثل یک پرفورمانس است که یک سری اتفاقات و تصاویر در ناخوداگاه ما می‌افتد. (هرچند من نمی‌خواهم اصلا این کار را با یک پرفورمنس مقایسه کنم) . اما مثلا ما میرویم می‌بینیم در یک سالن آدمی یک ساعت در حال راه رفتن یک مسیر مشخص است. من نمی‌توانم متن و قصه آن را جدا کنم و بگویم بازی بازیگر هم خوب بود. در چنین شرایطی همه چیز با هم است. به طور کلی این اثر می‌خواهد تاثیری در ناخوداگاه من بگذارد که اگر این اتفاق افتاد موفق است. اگر نگذاشت این اجرا به طور کلی موفق بود. داریوش موفق: به نظر من کاری که در جشنواره اجرا شد و کاری که در حال حاضر به روی صحنه میرود دو کار متفاوت هستند. سمانه زندی نژاد: وقتی تغییری به این بزرگی صورت گرفته و شخصیت پری به اثر اضافه شده، نشان می‌دهد این متنی نبوده است که ما روی متن تاکید کنیم و بعد اجرا را روی آن سوار کنیم. به نظر من اشتباهی که ما می‌کنیم این است. اگر این اتفاق برای این اجرا می‌افتد به دلیل این است که ما سعی در تفکیک آن داریم. نسیم: برای ما به عنوان یک مخاطب سخت است که این تفکیک را در نظر نگیریم، چون تئاتر ما اینطور است. داریوش موفق: شما در یک صورت می‌توانید بگویید طراح صحنه سوار است بر کار که طراح صحنه امکان کلی ایده را داشته باشد که عملی کرده باشد. در این کار به این صورت نبود که نمایش ساخته شود و طراح صحنه بیاید بگوید که خب حالا من این صحنه را برای شما طراحی می‌کنم. درستش هم همین است. درست است که مسائل تخصصی شده اما گروه هستیم و همه ما با هم فکر می‌کنیم. نسیم: همین گروه بندی‌ها در تئاتر به ضرر خود بازیگرها شده. سمانه زندی نژاد: آقای موفق میهمان از گروه «لیو» هستند و خانم کامران میهمان از گروه «دن‌کیشوت» اما در این کار ما یک گروه هستیم. داریوش موفق: گروه به این معنا است که ما افرادی هستیم که در دوره ای داریم با هم کاری می‌کنیم. فریبا کامران: گروه به این معنا است که عده ای با روحیات یک شکل با هم شروع به کار می‌کنند و این به نظر من اصلا بد نیست. در دنیا همین صورت است که گروه‌ها نه تنها در ساعات تمرین، بلکه به طور کلی با هم زندگی می‌کنند. قلق همدیگر را میدانند و روحیه همدیگر را می‌شناسند. داریوش موفق: البته من قبول دارم. اگر گروه تنها با خودش باشد مثل آب راکد می‌شود. مگر این که برای خودشان ورکشاپ برگزار کنند و شروع کنیم با دیگران کار کردم. اما خود این گروه بودن هم امکاناتی را به آدم می‌دهد. مثلا فرض کنید این اثری که امروز ما به روی صحنه می‌بریم را اگر یک گروه که ده سال است با هم کار کرده‌اند کلید می‌زدند زودتر به نتیجه می‌رسیدند، چون راحت همدیگر را پیدا می‌کنند. فریبا کامران: در هر حال من خوشحالم که می‌توانم با وسیله ای که دارم معضل و دغدغه جامعه را مطرح کنم و تاکید دوباره و مجددی روی مسئله ای که شاید لازم باشد مردم کمی روی آن تامل کنند داشته باشم. داریوش موفق: این نوع نمایشها روی خود ماها هم خیلی تاثیر داشت. این جور مواقع آدم متوجه می‌شود که در نقاط مختلف مملکت چه مسائلی در جریان است. نسیم: این کار یک اثر اجتماعی هست. با توجه به چنین موضوعی فکر می‌کنید ساخت چنین آثار چه تاثیری در جامعه می‌گذارد؟ ماهیان: اجازه دهید من جواب بدهم. واقعیت جامعه هست. واقعیت‌هایی که لحظه به لحظه در جامعه ما دارد اتفاق می‌افتد. چیزی است که ما سعی می‌کنیم آن را نبینیم و به روی خود نیاوریم. اما چیزی است که وجود دارد منتها خیلی مواقع روی آن سرپوش گذاشته می‌شود. به نظر من این کار به مخاطب می‌گوید به اطراف ات نگاه کن و ببین که چه بدیهیاتی در کشور، جامعه و خانواده های ما رعایت نمی‌شود. چیزی که حق طبیعی انسان است. یکی از وظایف هنرمند ارتباط یک کار هنری با جامعه و اجتماع پیرامون خودش است و نمی‌تواند غیر از این باشد. گه گاه مسائل شیرین و دوست داشتنی هست و گاهی هم تلخ است. مانند زندگی که روند مشخصی ندارد. نسیم: این مسئله باعث شد که توجه شما به چنین مسایلی جلب شود؟ ماهیان: یک هنرمند فراتر از جامعه خودش زندگی می‌کند و یک گام جلوتر است. از این نظر که نکاتی را می‌بیند که شاید آدم‌های عادی نبینند و یا از آن به راحتی بگذرند. این همیشه دغدغه یک هنرمند هست که نگاه تیزبینی به اتفاقات جامعه داشته باشد. اتفاقاتی که می‌افتد در جامعه و سعی می‌کند در آن‌ها کنکاش، کنجکاوی و جست و جو کند. اما ما در این کار تصورات و تخیلات خودمان را داشتیم. شاید اگر کسان دیگری بودند تحقیق می‌کردند که اینگونه دختران چه جور دخترانی هستند؟ اما این‌ها دخترانی شبیه بچگی‌های خود ما هستند که ما می‌بینیم و لمس می‌کنیم. به هر حال یک برداشت و دریافتی وجود دارد و یک کلیت که همه ما با آن آشناییم. این چیزی هست که مخاطب را کنجکاو می‌کند. که ببیند چه اتفاقاتی داره می افتد؟ ما همواره غافل هستیم. روزنامه حوادث را می‌خوانیم و میگوییم آخ آخ آخ و سریع یادمان میرود. اما در تئاتر باعث می‌شود تماشاچی بیشتر روی آن تمرکز کند. نسیم: خانم زندی نژاد بعد از این که این کار را کارگردانی کردید نظرتان تغییری کرد درباره چنین مسائل اجتماعی؟ سمانه زندی نژاد: برای من خیلی تجربه جالبی بود. وقتی این داستان را شنیدم خیلی درگیرش شدم و خیلی درباره آن خواندم. گشتم نمونه های آن را پیدا کردم. شاید یکی از دلایلی که ما این کار را به این صورت می‌بینیم همان تحقیقات اولیه ای بود که من در ابتدای کار انجام دادم. مثلا بار اول که با این قصه برخورد کردم دلم می‌خواست آن را طوری بیان کنم که خودش کاری کند. اما بعد که بیشتر خواندم و بیشتر روی من تاثیر گذاشت تازه تصمیم گرفتم بگردم دنبال فرم و نحوه دیگری برای بیان آن پیدا کنم. فکر می‌کنم این که الان کار به اینجا رسید نتیجه همان تحقیقات بود. نسیم: به نظرتون توانست تاثیری روی مخاطب بگذارید؟ چطور متوجه این بازخورد می‌شوید؟ سمانه زندی نژاد: بازخوردی که می‌بینم الان این است که خیلی تاثیرگذار است. اما این که چقدر مخاطب بعد از کار به آن فکر می‌کند را نمی‌دانم. اما در لحظه بازخورد مخاطب را می‌بینم که تماشاگرهایی هستند که به من میگویند بعد از اجرا اصلا نور تماشاگر را ندهید چون دوست نداریم بعد از آن دست بزنیم. خیلی از تماشاگرها این را به من گفته‌اند. میگویند که ما نمی‌خواستیم دست بزنیم تا از فضای کار خارج شویم. نسیم: بازخوردی داشتید که بگویند چرا انقدر کار سیاه است؟ سمانه زندی نژاد: فقط بازبین‌ها. بازبین‌ها درخواست کردند که بعد از این کارهای لطیف‌تری را ارائه کنم. نسیم: این انتقادشان در کار تاثیر داشت که شما برای اجرا تغییری دهید؟ سمانه زندی نژاد: نه نسیم: در هر حال به نظر می‌رسد "عروسک‌های سکوت" اثری بود که کمتر به روی صحنه رفته است. ماهیان: به لحاظ فضاسازی‌ای که داشت شاید اینطور بود. به هر حال هر تئاتری ژانر خاص خودش را دارد. ممکن است تصویرهایی شبیه این را در آثار دیگری هم دیده باشیم. اما اینجا این مسائل در یک مجموعه درست در کنار هم چیشده شده‌اند. نسیم: اگه توضیحی را لازم میدانید بفرمایید. سهیلی: من از مخاطبان معذرت میخوام که نمایش ما اینقدر تلخ است. ولی چاره ای نداشتیم. این اتفاقی است که هست و دارد اتفاق می‌افتد. دوست داشتیم جایی از نمایش لبخند به لب مخاطب بیاوریم، اما نمی‌توانستیم. ** تهیه و تنظیم گزارش: محسن غلامی(قلعه‌سیدی) و شادی ثروت، خبرنگاران «نسیم»
ارسال نظر: