اخبار آرشیوی

کدخبر: 712957

کارگردان نمایش "در شوره زار" در نشست خبری: آماتوریزم مدیریت مجموعه تئاتر شهر موجب شده تا تئاتر شهر مخاطبان اصلی خود را از دست بدهد/ بازیگرانی که در کارهای مسئله‌دار نقش دارند به نوعی زکات هنر خود را می‌پردازند زیرا بدون هیچ چشم‌داشت مالی در این کارها حضور پیدا می‌کنند

به گزارش خبرنگار «نسیم»، نشست خبری نمایش تئاتر در شوره زار با حضور حسین کیانی کارگردان و رویا میر علمی و سینا رازانی بازیگران این نمایش برگزار شد. حسین کیانی کارگردان این نمایش گفت: مدیریت مجموعه تئاتر شهر به نوعی دچار آماتوریزم شده است و اخیرا دیده شده که به گروههایی اجازه اجرا داده می شود که کارهای اول و دوم خود را اجرا می روند. این در حالی است که اگر مسئولان قصد حمایت از کارهای تجربی و گروههای جوان را دارند بایستی مراکز خاصی را به این گروهها اختصاص دهند. وی افزود: در حقیقت همین آماتوریزم موجب می شود تا تئاتر شهر مخاطبان اصلی خود را از دست بدهد. جوانان و گروههای تازه کار بایستی مکانی تعریف شده برای اجرا داشته باشند. در گذشته وقتی چند سال از لیسانس من گذشته بود آرزوی اجرای نمایشی در تئاتر شهر را داشتم ولی الان دانشجویان ترم اولی و ترم دومی انتظار دارند در تئاتر شهر و تالار وحدت اجرا بروند و اگر نروند تقصیر مدیران است. کیانی ادامه داد: امیدوار هستم که اتابک نادری تلاش کند تعریف جدید و درستی از تئاتر حرفه ای به تئاتر شهر ببخشد و تالار حافظ را نیز از وضعیت نامناسب خود در بیاورد. اما در حال حاضر تعریفها از تئاتر مخدوش بوده و سالنها دچار تناقض تعریف هستند. این کارگردان اضافه کرد: ایده اولیه نگارش نمایشنامه در شوره زار بعد از شنیدن خبر رها کردن 2 بیمار در بیابان های تهران به ذهن من رسید که در ابتدا نمایشنامه کشت زار را نوشتم ولی بعد از مدتی و با بحرانی تر شدن وضعیت دریاچه ارومیه و تغییر نمایشنامه شوره زار جای کشت زار را گرفت و مجموعه بازیگرانی را درنظر گرفتم که همگی نماینده قشرهای مختلف جامعه امروز کشور بودند. وی خاطرنشان کرد: نویسنده های نمایشنامه بایستی حساسیت های زیادی نسبت به حوادث پیرامون خود که در سطح جامعه رخ می دهد داشته باشند که اگر این دغدغه را نداشته باشند نمی توانند نمایشنامه ای خوب را خلق کنند تا ماندگار شود. آن هم نمایشنامه ای که بتواند تمامیت جهانی انسان ایرانی را بیان کند. البته متاسفانه این قبیل نویسنده ها در شرایط امروزی بسیار کم هستند. کیانی افزود: بزرگترین درام ها و نمایشنامه ها بومی ترین آثار هستند و نویسنده ای بزرگ نمی شود مگر اینکه از خود، اطراف خود و مسائل جامعه ژیرامون خود در آثار خود بنویسد. در حقیقت طرح مسائل به درستی و با صداقت و واقع بینی یکی از وظایف مهم نمایشنماه نویسان است. این کارگردان ادامه داد: چند وقتی است که دیده نمی شود که نویسنده ای از شرایط جغرافیایی، سیاسی، خانوادگی، فرهنگی و اقتصادی کشور در نمایشنامه خود اثری بیاورد. البته از سال 76 به بعد شاهد نگارش این قبیل آثار بودیم ولی رفته رفته نگاتارش آنها کمتر شد. وی تصریح کرد: من برای خبرنگاران و رسانه ها احترام فراوانی قائل هستم و آنها را دوست دارم زیرا یکی از ارکان دوکراسی را خبرنگاران و گزارشکران می دانم و خبرنگاری صحیح ریه های جامعه هستند جامعه با اطلاع رسانی آزاد تنفس می کند. کیانی ادامه داد: این نمایش 4 شخصیت برجسته داشت که شامل خبرنگار، نمایشنامه نویس، تاریخ دان و موزیسین بودند. در آوردن نقش و بازی این 4 نفر بسیار دشوار و مشکل بود زیرا این قبیل چهره ها روزمرگی ندارند و ممکن است جنس ژیام و نوع دیالوگ های انها برای مخاطبان جذابیت نداشته باشد به همین دلیل در آوردن این نقش ها مشکل تر از نقش هایی است که شخصیت های ان نماینده مردم عادی در جامعه هستند. این کارگردان خاطرنشان کرد: شاید بتوان گفت که نظارت به نوعی در عقب راندن تئاتر معاصر و اجتماعی کشور موثر بوده و انکار ناپذیر است. همچنین باید دانست که تئاتر هرقدر به سمت اشکال نامفهوم پیش برود بیشتر مخاطب پیدا می کند و زمانی که تفکر برانگیز می شود شاهد کاهش مخاطبان آن هستیم زیرا مخاطبان باید وقت و انر‍ی بیشتری صرف دیدن و درک کردن آن کنند. وی افزود: در حال حاضر بازیگرانی که در کارهای مسئله دار ( مسائل اجتماعی) نقش دارند به نوعی زکات هنر خود را می پردازند زیرا بدون هیچ چشم داشت مالی در این کارها حضور پیدا می کنند و حتی هیچ کدام از بازیگران پیرامون مسائل مالی با من وارد چالشی نشدند. کیانی گفت: در سالهای اخیر مرکز هنرهای نمایشی کارکرد خود را از دست داده و نتوانسته سیاست های راهبردی خود را برای توسعه تئاتر کشور به درستی اجرا کند. در حال حاضر شاهد گسترش پلاتوهای خصوصی در سطح تهران هستیم که تعداد انها به 40 پلاتو رسیده است. که همین عامل نشان از بی اعتمادیو بی اعتقادی جوانا و گروههای تازه کار تئاتری کشور به سیاست های فهنگی دولت و مرکز هنرهای نمایشی است. این کارگردان خاطرنشان کرد: البته ایجاد و گسترش این پلاتوها از یک طرف نشان از این است که جوانان کشور در صورت عمل نکردن دولت به سیاست های درست فرهنگی از فعالیت باز نمی مانند و از طرف دیگر اینکه نوید خوبی برای دولت محسوب نمی شود زیرا مشخص است که جوانان خود به سوی خودخصوصی سازی پیش می روند. وی ادامه داد: مدتی است که برای هیچ یک از اهالی تئاتر مهم نیست که چه کسی رئیس مرکز هنرهای نمایشی می شود. این در حالی است که در گذشته اینگونه نبود و همه توجه ها به این تغییرات مدیران مرکز هنرهای نمایشی معطوف می شود. رویا میر علمی بازیگر این نمایش نیز گفت: نقش یک خبرنگار را در این نمایش بازی می کنم که با بیماری که دارد و پولی نداشته خود در شوره زار ترخیص شده است.این خبرنگار نماینده یک قشر از جامعه است. در حال حاضر آسیب پذیر است. در حقیقت اقشار فرهنگی در جامعه به شدت آسیب پذیر بوده و در حال تبدیل به قشر محروم در جامعه هستند. وی افزود: قبل از این کار نمایش شایعات را داشتم که نقش من در ان کاملا متفاوت بوده است. نقش کریس در نمایش شایعات در مورد زنی بود که به همراه همسر خود به میهمانی می رود و در ان اتفاقاتی رخ می دهد که سعی می کنند با آبرو داری ان را جمع و جور کنند ولی برعکسس ماجرا بدتر هم می شود. بازی نقش هایی که از جامعه ما بر نمی آیند بسیار راحتتر است زیرا ما به ازاهای فراوانی برای آن موجود است. این بازیگر ادامه داد: کار خارجی کار نمی کنم مگر اینکه شخصیت خاص و کمدی باشد ولی در کل بازی در نقش یک بازیگر خارجی راحتتر از بازی در نقش یک شخصیت ایرانی است. در ضمن هرقدر که شخصیت معاصری که بازی می کنیم معاصرتر و در دسترس تر باشد بازی در آن نقش برای بازیگر سخت تر است. وی خاطرنشان کرد: مهمترین وضعیت برای بازیگر عدم پس زده شدن توسط مخاطبان است و بسیار برای او مهم است مه توسط بازیگر همراه شود. سعی کردم در این نقش خبرنگاری روشن فکر بوده است. در حقیقت دیالوگ های افسون در نمایش نشان می دهد که او ابتدا یک خبرنگار و سپس انسان است. سینا رازانی بازیگر دیکر این نمایش گفت: به دنبال ما به ازاهای بیرونی امیر ناصر که یک موزیسین است رفتم. او متعلق به قشری است که به دلیل فقر زیاد دچار این مسئله که همان رها شدن در بیابان بوده شده است. وی افزود: ایرج بسطامی هنرمندی بزرگ بود که همه مردم به او علاقمند بودند ولی در نهایت مرگ او همانند مرگ همه مردم بم بود. این شخصیت از فقر و نداشتن کسی به این وضع دچار شده است. رازانی تصریح کرد: زمانی که ابتدا نمایشنامه را مطالعه کردم فکر کردم شخصیت را می شناسم ولی بعد از 3 بار مطالعه متوجه شدم که خیر او را نمی شناسم. این بازیگر در پایان گفت: نکته مهم در بازیگران نمایش، بیماری همه آنها است. در این نمایش باید نشن می دادیم که شخصیت ها همه بیمار بودند و البته نوعی باید نشان می دادیم تا مخاطبان نیز کسل نشوند. وی خاطرنشان کرد: اگر نمایشنامه منسجم ایرانی به دستم برسد بیشتر تمایل بازی در ان را دارم تا نمایشنامه ای خارجی اما دیده می شود که اکثر نمایشنامه های خارجی انسجام بسیار خوبی دارند. رازانی در پایان گفت: کمتر نمایشنامه و فیلمنامه ای ایرانی به دستم می رسد که منسجم و ساختار ان کامل باشد.
ارسال نظر: