اخبار آرشیوی
حجتالاسلام امیری، پژوهشگر تاریخ اسلام در گفتگو با «نسیم»: صلح امام حسن(ع) به دلیل شرایط زمانه و یک صلح تحمیلی بود/ نتیجه صلح ایشان این شد که مردم بفهمند ماهیت معاویه ماهیتی پوشالی است/ امام مجتبی(ع) جان شیعیان خود را برای زمان دیگر حفظ کردند
حجتالاسلام جواد سلیمانی امیری، عضو هیات علمی موسسه امام خمینی(ره) در گفت و گو با «نسیم»، در خصوص این امر که به چه علت امامت به هیچ یک از فرزندان امام حسن (ع) نرسیده است، گفت: باب امامت با مسئله پادشاهی فرق دارد؛ امامت بر اساس یک سری ملاک ها و شایستگی ها منتقل می شود؛ امامت یک انتصاب الهی است. وی با تاکید بر این امر که امامت بعد از پیامبر (ص) به پسر ایشان نرسید، اظهار داشت: فرزندان امام حسن(ع) شایستگی امامت را نداشتند و لذا به امام حسین (ع) رسید؛ کما این که در بین ائمه (ع) این امر بسیار زیاد است که با وجود فرزندان بسیاری که داشتند ولیکن امامت به یکی از آن ها می رسید؛ امام علی (ع) فرزندان متعددی داشتند ولیکن امامت به امام حسن (ع) و بعد به امام حسین (ع) رسید. سلیمانی در ادامه افزود: شایستگی ها در هر کدام از فرزندان باشد امامت به آن ها می رسد و این امر از سوی خداوند تعیین می شود؛ امامت امری قراردادی نیست بلکه امری تکوینی است؛ در هیچ جا نداریم که حتما باید بعد از یک نفر امامت به فرزند او برسد؛ در خصوص 12 امام ما روایت داریم که این نیابت های تکوینی به چه صورت قرار می گیرد؛ در بین فرزندان امام حسن (ع) چون ویژگی
های لازم برای امر امامت وجود نداشت در نتیجه امر امامت از فرزندان امام حسین (ع) انتقال پیدا کرد. سلیمانی در ادامه درباره صلح امام حسن (ع) اظهار داشت: صلح امام حسن (ع) به دلیل شرایط زمانه و یک صلح تحمیلی بود؛ امام حسن (ع) نیرو به اندازه کافی برای جنگیدن نداشتند؛ برخی از اعضای سپاه امام حسن (ع) به سپاه معاویه ملحق شدند؛ برخی از سپاهیان امام حسن (ع) به خود حضرت در لشگر حمله کردند؛ برخی از سپاهیان از خوارج بودند و برخی برای جمع غنائم آمده بودند؛ تعداد شیعیان واقعی که بخواهند برای رضای خدا شمشیر بزنند بسیار کم بود. وی در ادامه با اشاره به روایتی از امام باقر (ع)، گفت: امام باقر (ع) می فرمایند که احتمال خطر رومیان نیز بود؛ رومیان به سوی جهان اسلام آهنگ حمله کرده بودند؛ امام باقر (ع) می فرمایند که خطر بزرگی اسلام را تهدید می کرد اگر امام حسن (ع) صلح نمی کرد؛ مجموعه این اتفاقات امام حسن (ع) را به این نقطه رساند که دستاوردی را که صلح دارد بیشتر از دستاورد جنگ است. سلیمانی اذعان داشت: امام حسن (ع) نرمش قهرمانانه انجام دادند؛ نرمش قهرمانانه دارای سه صفت است به این ترتیب که با تلقی و تفسیر صحیح از دشمن است، با بینش صحیح
نسبت به مقدورات خودی و با نقشه حساب شده است؛ امام حسن (ع) با توجه به شرایط سپاه خود و سپاه دشمن به این نتیجه رسید که نتیجه جنگ پیروزی معاویه خواهد شد. وی در ادامه با اشاره به این که پیروزی معاویه باعث معرفی معاویه به عنوان جانشین رسول خدا(ص) می شد، گفت: در آن زمان چهره معاویه برای امت فاش نشده بود و پیروزی او در جنگ باعث می شد اسلام از بین رود؛ امام حسن (ع) جان شیعیان خود برای زمان دیگر حفظ کردند، از سوی دیگر زمینه را برای فاش شدن چهره معاویه هموار ساخت؛ معاویه زمانی که قدرت را در دست گرفت چهره خود را نشان داد و مشخص گردید که معاویه در پی برپایی احکام دین نیست. سلیمانی با تاکید بر این که معاویه برای حکومت بر مردم، نه برای اجرای احکام الهی، قیام کرده بود، اذعان داشت: با این حرکت مشخص شد معاویه سلطان است و خلیفه الهی نیست؛ نتیجه صلح امام حسن (ع) این شد که مردم بفهمند ماهیت معاویه ماهیتی پوشالی است؛ معاویه بعد از پذیرش صلح به مرور یکی یکی مفاد صلح را زیر پا گذارد و ماهیت معاویه فاش شد و با این مسئله زمینه برای قیام امام حسین (ع) فراهم شد. وی در پایان بیان داشت: دستاورد صلح امام حسن(ع) فاش شدن چهره معاویه و
زمینه سازی برای قیام امام حسن (ع) بود؛ صلح امام حسن (ع) باعث شد مسیر جانشینی پیامبر(ص) پایمال و نابود شود؛ و این نکته قابل ذکر است که مردم امام حسین (ع) را نیز یاری نکردند ولی در چه ظرفی یاری نکردند؟ مردم امام حسین (ع) را در ظرفی یاری نکردند که برای همه فاش شده بود و همه می دانستند امام حسین(ع) بر حق است ولیکن این امر در زمان امام حسن (ع) نبود و مردم بر امام حسن (ع) ایراد می گرفتند چرا به دنبال جنگ است در حالی که معاویه نیز احکام الهی انجام می دهد.