اخبار آرشیوی
محمدحسین رجبی دوانی در گفتگوی تفصیلی با «نسیم»: در زمان امام صادق(ع) مذهب اهل بیت(ع) در کنار مذهب عامه نه تنها از لحاظ سیاسی بلکه از جهت احکام فقهی و اعتقادی باز شناخته شد/ ۱۲۴ هزار پیامبر مقدمه ظهور پیامبر اسلام(ص) بودند و دین او با جامعیتی که دارد جهانی خواهد شد
محمد حسین رجبی دوانی، کارشناس تاریخ اسلام، در گفت وگو با «نسیم»، درباره زندگی پیامبر(ص) قبل از نبوت ایشان، گفت: وجود مقدس پیغمبر(ص) بنا بر مشهور و طبق نظر شیعه در 17 ربیع الاول عام الفیل(مصادف با 570 میلادی)، یعنی همان سالی که ابرهه به سوی مکه حمله ور شد، در این شهر به دنیا آمدند؛ پدر بزرگوار ایشان، حضرت عبدالله(ع)، بنا بر نقلی حدود دو ماه پیش از ولادت آن حضرت و به نقلی 40 روز بعد از ولادت ایشان از دنیا رفتند؛ عمدتا بر این معتقدند که پیش از ولادت پیامبر، پدر بزرگوارشان از دنیا رفتند. وی در ادامه بیان کرد: مادر پیامبر(ص)، آمنه بنت وهب از قبیله بنی زهره از قبایل مشهور قریش بودند که در اثر شوک ناشی از درگذشت ناگهانی همسر قادر به شیر دادن به پیغمیر(ص) نبود لذا وجود مقدس حضرت را به دایه ایی سپردند که در محیط پاک بادیه ایشان را پرورش دهند و بزرگ کنند؛ حدود 5سال حضرت در بادیه با حلیمه زندگی کردند و در این مدت دو الی سه بار ایشان به مکه آمدند؛ در 5 سالگی به نزد مادر خود بازگردانده شدند که یک سال با مادر خود زندگی کردند و در 6 سالگی مادر خود را از دست دادند. رجبی دوانی با بیان این امر که خویشان مادری پیامبر(ص) در
مدینه زندگی می کردند، اذعان داشت: آمنه پیامبر را برای دیدن خویشان خود به یثرب برد؛ هنگام بازگشت در منزلگاهی به نام ابواء، مادر ایشان در اثر بیماری از دنیا رفتند و در همان جا به خاک سپرده شدند؛ پیامبر(ص) توسط ام ایمن، خدمتکار آمنه، به مکه آورده شد و از آن زمان تا 8 سالگی تحت کفالت جد خود، عبدالمطلب، قرار گرفتغ در 8 سالگی جد ایشان نیز از دنیا رفتند و به وصیت او کفالت پیامبر(ص) به دست ابوطالب(ع)، عموی بزرگوار حضرت، قرار گرفت. این کارشناس تاریخ اسلام دلیل این امر که پیامبر تحت کفالت ابوطالب قرار گرفت را این گونه عنوان کرد: در بین عموهای پیامبر(ص)، ابوطالب(ع) عموی تنی پیغمبر بوده است و با عبدالله(ع) از یک مادر بودند؛ از نظر شخصیتی ابوطالب در بین برادران خود نزدیک تر به پدر خویش عبدالمطلب (ع) بوده است؛ پیامبر تا سن 25 سالگی که با حضرت خدیجه (س) ازدواج کردند در خانه ابوطالب (ع) بودند؛ در این مدت برای کمک به عموی خویش چوپانی می کردند؛ در 17 سالگی که پیامبر در منزل عموی خود زندگی می کردند، خودشان می فرمایند هرگز احساس یتیمی نکردم چرا که ابوطالب و فاطمه بنت اسد برای پذیرایی و نگه داری پیامبر(ص) سنگ تمام گذاشتند با
وجود این که از نظر مالی وضع مناسبی نداشتند. رجبی دوانی در ادامه با بیان این امر که پیامبر(ص) در سن 25 سالگی به درخواست حضرت خدیجه(س) به صورت مضاربه ای فعالیت تجاری انجام دادند؛ گفت: شخصیت و منش و رفتار پسندیده پیامبر(ص) مورد توجه حضرت خدیجه(س) قرار گرفت، و ایشان چنان شیفته ی پیامبر (ص) شدند که به پیامبر درخواست ازدواج دادند؛ پیامبر بعد از ازدواج با حضرت (س) به منزل ایشان رفت. وی در ادامه با اشاره به این که در فاصله کودکی تا مبعوث شدن پیامبر(ص) چند نکته قابل ذکر وجود دارد، اذعان داشت: پیامبر (ص) در پیمان جوانمردان حضور پیدا کرد و از امضاء کنندگان حلف الفضول بوده است؛ این پیمان در دفاع از مظلومان منعقد گردید؛ حضرت در جنگ فجار حضور یافتند، این جنگ با شکنندگان ماه حرام صورت گرفت و حضرت در این جنگ نقش تدافعی داشتند. رجبی دوانی ادامه داد: یکی دیگر از نکات قابل توجه در زندگی پیامبر (ص) قبل از مبعوث شدنشان، نصب حجرالاسود در جای خود است؛ در اثر سیلی خانه ی کعبه ویران و حجرالاسود از جای خود کنده شده بود؛ با تدبیر ایشان این سنگ بعد از بازسازی کعبه در جای خود نصب شد و از بروز جنگ و خونریزی بین مردم مکه جلوگیری شد؛ از
35 سالگی تا 40 سالگی حضرت انزوایی از مردم و معاشرت با آن ها را پیش گرفتند و به کوه حرا می رفتند؛ در سن 40 سالگی پیک وحی بر حضرت نازل گشت و وجود مقدسش به رسالت الهی مبعوث گردید. وی در ادامه با تاکید بر اهمیت روز 17 ربیع الاول، اذعان داشت: روز ولادت پیامبر(ص) وز بسیار خجسته و با فضیلتی است چرا که تجلی عینی اول خلقت الهی است؛ پیغمیر(ص) خود فرمودند که اول چیزی که خدا خلق کرد نور وجود پیغمیر اسلام(ص) بود؛ لذا شاید بتوان گفت میلیاردها سال پیش نور وجود پیغمبر(ص) خلق شده بود ولیکن هنوز عینیت پیدا نکرده بود و خلقت ایشان به صورت مادی صورت نگرفته بود؛ در 17 ربیع الاول این عظمت الهی در وجود مقدس پیامبر(ص) تجلی یافت و اشرف خوبی ها و شخصیت بزرگ و بی مانندی که عالم خلقت طفیلی وجود اوست، در این روز پدید آمد؛ آن چه که خداومند به خلقت خود مباهات می کند، در این روز به دنیا آمده است. رجبی دوانی در توضیح این که چرا بعد از پیامبر اسلام(ص) پیامبر دیگری مبعوث نشد، گفت: خداوند کامل ترین، جامع ترین و عالی ترین تعالیم برای هدایت بشر را به دست برترین خلایق خود و اشرف انبیاء که پیامبر (ص) باشد، به بشریت عرضه کرد؛ دیگر تعالیم الهی که در
زمان خود بسیار ارزشمند بودند برای مردم زمان خود ارائه شد ولیکن کاربرد این تعالیم محدودیت داشت و بسته به زمان و مکان می توانست جوابگو باشد؛ رشد و پیشرفت بشری و آئین های پیامبران نیاز به تکمیل و تکامل داشت لذا پیامبران دیگری می آمدند تا بتواند پاسخ گوی بشر و پیشرفت های بشری باشد. وی در ادامه اذعان داشت: زمانی که پیامبر اسلام (ص) مبعوث می شود برترین تعالیم الهی که قابلیت پاسخگویی به نیاز های بشر 1400 سال پیش را، چه در منطقه به دور از فرهنگ و تمدن عربستان و چه در مواجه با دو ابرقدرت ایران و روم و چه در طول تاریخ تا به امروز، داشت؛ تا دنیا باقی است این تعالیم پاسخ گوی نیازهای بشری و سعادت او خواهد بود؛ لذا دیگر معنای نداشت پیامبری بیاید و تعالیم دیگری عرضه کند چرا که بالاتر از این چیز دیگری متصور نیست و نمی توان چیزی را مطرح کرد که برتری نسبت به اسلام داشته باشد. وی با تاکید بر این که 124 هزار پیامبر مقدمه ایی برای ظهور پیامبر بزرگ اسلام (ص) بودند و دین او با جامعیتی که دارد جهانی خواهد شد، اظهار کرد: اگر چه مسلمانان در اکثر مقاطع تاریخی نشان دادند لایق چنین تعالیم بزرگ الهی نبودند و خود باعث ضربه زدن به اسلام
شدند کما این که امروز هم می بینیم که افراد پست و جنایتکاری هم چوت تکفیری ها و سلفی ها چهره ی بسیار مخدوش از اسلام به نمایش گذاشتند اما حقیقت اسلام به گونه ایست که در همین جهان امروز سیل مشتاقان روی آوری به اسلام در بین تحصیل کرده ها و متفکران عالم عجیب رو به رشد و پیشرفت است و این نشان دهنده این است که اسلام با وجود جهش های علمی، قوی ترین جاذبه را در بین افراد فرهیخته برای نیل به سعادت در دنیا و آخرت دارد. این کارشناس تاریخ اسلام، همچنین در گفت و گو با «نسیم»، در پاسخ به این که چرا شیعیان را شیعه جعفری می نامند، گفت: به سبب آن که شرایط در زمان امام صادق(ع) به گونه ایی رقم خورد که از نظر سیاسی-اجتماعی برای مدتی کوتاه شر خلفای جبار زمانه از سر امام صادق(ع) دور بود، آن بزرگوار از این فرصت نهایت بهره را برد و تا آن جا که مقدور بود به نشر معارف الهی و تبیین حقیقت اسلام که همان اسلام ناب محمدی می باشد، در عرصه های گوناگون فقهی، کلامی و اخلاقی، پرداخت. وی در ادامه اذعان داشت: در بخشی از امامت آن حضرت دوره ی خلافت اموی رو به ضعف رفته بود و درگیری های شدید خلافت در امویان آن ها را از امام صادق(ع) غافل ساخته بود؛ به
ویژه این که عباسیان در رقابت با امویان در کسب قدرت بودند، از طرف خراسان قیام کردند و دولت اموی گذشته از درگیری های داخلی خود باید به مقابله با پیشروی های عباسیان هم می پرداخت و لذا فرصتی فراهم شد تا امام صادق(ع) از این اغتشاش سیاسی که شر حاکمان را از آن حضرت موقتا دور ساخته بود، نهایت استفاده را ببرند. رجبی دوانی با بیان این امر که بعد از روی کار آمدن عباسیان، خلیفه اول عباسی از ظلم به امام صادق(ع) ابا داشت، گفت: عباسیان با سوء استفاده از مظلومیت امام حسین(ع) و شهادت زید بن علی(ع)، فرزند امام سجاد(ع)، و فرزند او یحیی بن زید(ع)، توانسته بودند اهداف خود را پیش ببرند؛ لذا هم تثبیت قدرت آن ها و هم توجیه این مسئله در بین مردم ایجاب می کرد از تعرض به امام صادق(ع) در بین مردم موقتا خود را باز دارند. وی در ادامه گفت: مسائل ذکر شده سبب شد فرصت مغتنمی برای امام صادق (ع) ایجاد شود تا آن بزرگوار این همه احادیث را از خود به یادگار بگذارند و چون بیشترین حجم احادیث ما و بیشترین تبیین تکلیف مردم در مسائل شرعی از امام صادق(ع) به یادگار مانده است و در زمان آن بزرگوار مذهب اهل بیت(ع) در کنار مذهب اکثریت نه تنها از لحاظ سیاسی
بلکه از جهت احکام فقهی و اعتقادی باز شناخته شد، به نام مذهب شیعه جعفری نامیده شد.