اخبار آرشیوی

به گزارش خبرنگار «نسیم»، محمدعلی مجاهدی در نخستین جشنواره شعر پیامبر مهربانی که در بنیاد بین‌المللی علوم وحیانی اسرا برگزار شد، اظهار کرد: - شعر آیینی در فارسی دارای گستره بسیاری بوده و مقوله‌های مختلفی از جمله شعر نیایشی، توحیدی، اخلاقی، پندی، حماسی، حکمی و ... را در بر می‌گیرد. -اگر مفاهیم کلیدی را از شعر فارسی حذف کنیم، جز معدود آثار عاطفی، عاشقانه و تغزل آمیز در شعر فارسی چیز دیگری باقی نمی‌ماند. -اگر منبع قرآن و نهج‌البلاغه را از شعر فارسی بگیریم چیز دیگری باقی نمی‌ماند، ‌ در شهر توحیدی شاهد توجه به مقوله‌هایی آسمانی هستیم و در این شعر حکمت و بینش مورد توجه قرار دارد. -در قرآن کریم بر عدم پیروی از شعرا تاکید شده است چرا که در عصر جاهلیت اشعار بی‌محتوا بوده است. البته پیامبر گرامی اسلام به شعر توجه داشتند، ولی ایشان شعری نمی‌سرود و البته برخی اشعار به ایشان نسبت داده شده است که به دلیل کوتاه بودن در ادبیات کهن عرب به آن شعر گفته نمی‌شود.پیامبر(ص) اگر هم شعری می‌خواندند به تغییر برخی از ابیات اهتمام داشتند تا جنبه نصیحت و اندرز داشته باشد. -در ادبیات کهن شعر به سه دسته شعر حذفی، شعر تنزیهی و شعر تشویقی تقسیم می‌شد؛ شعر حذفی که در برگیرنده اشعار بی‌محتوا بوده و شعر تشویقی نیز از جمله گونه‌هایی بود که مورد توجه پیامبر(ص) قرار داشت.