اخبار آرشیوی
ارزیابی جشنواره فیلم فجر// مسعود اطیابی در گفتگو با «نسیم»: با توجه به فیلمهایی که در جشنواره دیدیم سال آینده اکران قوی و مثبتی نخواهیم داشت/ نگاه فیلمسازان بیشتر به سمت جشنوارههای خارجی بود تا مخاطب داخلی/ در جشنواره امسال سینمای قصهگو غایب بود
مسعود اطیابی همچنین به «نسیم»، گفت: از میان 60 و اندی فیلم که در جشنواره حضور داشت بیشتر از 40 فیلم را دیدم و بر این اساس می توانم بگویم که در سال آینده اکران قوی و مثبتی نخواهیم داشت مگر آن که امیدمان باشد به فیلمهایی که در جشنواره حاضر نشدند و یا آثاری که الان در مسیر تولید هستند و سال بعد اکران می شوند. وی افزود: جشنواره به من می گوید نگاههای فیلمسازان و به خصوص جوانترها در ساخت فیلم بیشتر به سمت جشنواره های خارجی بوده است یعنی اغلب تماشاگر داخلی را فاکتور گرفته و به سراغ مورد پسند واقع شدن توسط جشنواره های آن وری رفته اند. طبیعی است که این فیلمها در داخل مخاطب نخواهند داشت. این کارگردان ادامه داد: یکی از ژانرهایی که در جشنواره کمبودش را مشاهده کردیم ژانر کمدی است. دلیل اصلی این بی توجهی به کمدی هم آن است که از فیلمسازان ما اصلا کمدی سازی برنمی آید چراکه برخلاف تصور ژانر کمدی ژانر بسیار سختی است و ریسک بالایی هم دارد. برای همین است که بسیاری از کمدیهای ما به سمت لودگی پیش می رود. فارغ از اینکه کمدی خوب در جشنواره نداشتیم تنوع ژانری در این جشنواره نبود در صورتی که تنوع ژانر است که امیدهای ما برای اکران را
بیشتر می کند. کمدیهایی که در جشنواره بودند مضمون درستی نداشتند. به گفته اطیابی؛ وقتی در جشنواره چندین و چند فیلم را می بینی که با تکیه بر رنگهای سرد و نگاههای سرد و ساکن کاراکترها پیش می روند طبیعی است که می فهمی فیلمساز به فکر نیاز جامعه نیست. مخاطب این روزهای سینما به دنبال فضای گرم است. مهم نیست ژانر فیلم چه باشد، کمدی یا خانوادگی یا اجتماعی یا دفاع مقدس. مهم نگاه گرمی است که حتی در آثار دفاع مقدسی ما هم وجود نداشت. وی تأکید داشت: شخصا فکر می کنم دو عنوان از شریفترین آثار جشنواره «چ» و «شیار143» هستند که هم در ژانر دفاع مقدس تجربه هایی تازه بودند و هم اصالت معنایی داشتند. در ژانر دفاع مقدس این دو فیلم می توانند فروش خوبی هم داشته باشند. اطیابی عنوان داشت: این را هم بگویم که در جشنواره امسال سینمای قصه گو غایب بود و همه به سراغ اتفاقات رفته بودند. این خوب نیست که به سمت سینمای ضدقصه پیش برویم. باید داستانگویی را بلد باشیم و بعد به سراغ تجربیات دیگر برویم. همین است که ساختارهای ضدقصه ای که برای کار انتخاب شده بود همه شبیه به هم بود.