اخبار آرشیوی
بزرگداشت مرحوم ابوالحسنی/۲- حجتالاسلام خسروپناه: دغدغه مرحوم منذر، جمع کردن اسلام و مدرنیته در کنار یکدیگر بود/ وی به تنهایی به مثابه یک پژوهشگاه بود/ سنگری، استاد ادبیات: پرداختن به بعد تاریخ نگاری استاد باعث شده تا شخصیت و آثار ادبی وی مغفول بماند
به گزارش خبرنگار «نسیم»، غلامحسین خسرو پناه در مراسم بزرگداشت مرحوم ابوالحسنی که روز گذشته در تالار حوزه هنری برگزار شد اظهار داشت: استاد ابوالحسنی قبل از آنکه مورخ باشد متفکر بود و قبل از اینکه دغدغه نگاشتن تاریخ را داشته باشد دغدغه این موضوع را داشت که اسلام و مدرنیته را چطور میتوان با هم جمع کرد. وی ادامه داد: مرحوم منذر تنها دغدغهاش معرفی شیخ فضلالله نبود اما آن چیزی که از آثارش به خوبی استفاده میشود این است که میخواهد یک جریان شناسی فکری در تاریخ معاصر را با رویکرد تاریخی در تاریخ معاصر ایران معرفی کند. این استاد فلسفه اسلامی تاکید کرد: مرحوم ابوالحسنی هم جریان سکولار را به خوبی معرفی میکند و اینکه چطور عدهای غرب زده میخواهند تفکرات غرب را معرفی کنند حتی بعضی از این افراد غرب زده نیز ممکن است که در لباس روحانیت بوده باشند اما فکرشان فکر سکولار بود، البته الان هم این پدیده را شاهد هستیم از طرفی استاد ابوالحسنی جریان سنتی که در حوزه نجف وجود داشت را بیان میکرد و این جریان سنتی این بود که در حوزه نجف دغدغه دنیای امروز را نداشتند جریان سومی هم که ایشان به آن توجه داشت نو اندیشی دینی بود و اینکه
چطور میتوان بین سنت و مدرنیته ارتباط برقرار کرد. رئیس مؤسسه حکمت و فلسفه ایران ادامه داد: مرحوم علی ابوالحسنی یک پژوهشگر بود اما به مثابه یک پژوهشگاه تاریخی کار میکرد وی جریان شناسی فکری را با یک رویکرد تاریخی نشان میدهد که این رویکرد با دقت و پژوهش صورت گرفته و استاد در آثار خود بسیار منصفانه به تاریخ پرداخته است. دکتر محمدرضا سنگری در ادامه این مراسم اظهار داشت: اندیشه هایی بوده اند که حرفهای بزرگی داشتهاند اما عرضهی حرفهایشان مناسب نبوده است اما گاهی یک متن چنان انسان را جذب میکند که انسان تا انتهای کتاب را رها نمیکند. وی تأکید کرد: استاد منذر، اگر نام دیگری به جز منذر انتخاب میکرد، آن واژه مسلما بیانگر دغدغههای وجودی ایشان نبود و واقعا چه واژهای میتوانست نشانگر وجود ایشان و آثار ایشان باشد. این استاد ادبیات ادامه داد: با توجه به بعد تاریخ نگاری ایشان شاید ابعاد ادبی استاد گم شده باشد اما یکی از بهترین کتابهای ایشان «بوسه بر خاک پای حیدر» است. یکی از خصوصیتهای دیگرآثار ایشان نام بسیار خوبی بود که بر روی آنها می گذاشتند به گونهای که گاهی این نامهاغبطه برانگیز است، مانند «آینه دار طلعت
یار» یا «پایداری تا پای دار». سنگری اضافه کرد: حساسیت ایشان روی نامگذاری فصول کتاب بسیار نادر است ولی ایشان در این مورد هم ذوق فوق الآدهای نشان داده اند، قدرت واژه سازی و ترکیب سازی استاد نیز از خصوصیات شاخص آثار استاد است. وی در پایان گفت: وی با کتاب زیست، کتاب آفرید و در آینده نیزمسلما بیش از این از این استاد تاریخ سخن گفته خواهد شد.