اخبار آرشیوی
نشست نقد و بررسی فیلم "دو ساعت بعد، مهرآباد" در فرهنگسرای رسانه// فرید، کارگردان: مدتی است که عدهای تاجر عرصه فرهنگ را برای تجارت انتخاب کرده و ذائقه مردم را تغییر دادهاند/ احمدی، تهیهکننده: سعی میکنم این نوع سینما که برای گیشه کار نمیکند را مدیریت کنم
به گزارش «نسیم»، نشست نقد و بررسی فیلم "دو ساعت بعد، مهرآباد" به عنوان اولین جلسه از مجموعه نشست های نقد و بررسی فیلم بخش نگاه نو جشنواره سی و دوم فیلم فجر در فرهنگسرای رسانه برگزار شد. این نشست با حضور علیرضا فرید- نویسنده، کارگردان، محمد احمدی- تهیه کننده، اندیشه فولادوند ،رابعه مدنی،محسن حسینی، نگار حسن زاده- بازیگران ، هنگامه قاضیانی به عنوان میهمان ویژه و رضا درستکار منتقد برگزار شد. در ابتدای نشست علیرضا فرید کارگردان در پاسخ به سوال رضا درستکار در خصوص موضوع فیلم اظهار داشت: موضوع اصلی قصه فیلم مرگ است و همه انسانها با هر عقیده و نظری که باشند در نهایت مرگ را باور دارند و کسی نیست که این موضوع را کتمان کند. وی در ادامه اضافه کرد: به واسطه ی اینکه فکر می کردم این موضوع می تواند در همه جای دنیا مطرح شود و با توجه به بنیان های فکری و فرهنگی کشور تصورم براین بود که می توانیم به یک تصویری که نگاه خودمان را داشته باشد ،برسیم. فرید همچنین با اشاره به این مطلب که در ایران ادبیاتی داریم که می توانیم به آن تکیه کنیم ،تصریح کرد: ما در این فیلم به دنبال آن بودیم که وقتی زنی همسرش را در یک حادثه ناگهانی از دست می
دهد چگونه با این پدیده برخورد می کند. وی ادامه داد: تصمیم این بود که 80 درصد فیلم در ترکیه و 20 درصد آن در ایران فیلم برداری شود اما موضوعاتی مثل بحران ارز سبب گردید که ما در ایران تصویر برداری داشته باشیم. فرید خاطر نشان کرد: چند روزی از اکران فیلم باقی نمانده است اما دو ساعت بعد، مهرآباد به حرکت خود ادامه خواهد داد زیرا که نیتش فرهنگ و تفکر بوده است. وی در پایان عنوان کرد: متاسفانه مدتی است که عده ای تاجر عرصه فرهنگ را برای تجارت انتخاب کرده اند و ذایقه مردم را تغییر داده اند و فرهنگ و باورهای اصیل و اعتقادی این کشور را به بازی گرفته اند تا در نهایت پولی به دست آورند این در حالیست که می توانند با سرمایه گذاری در صنایع دیگری پول بیشتری کسب کنند .من امیدوارم جریانی شکل گیرد تا این حوزه به دست کسانی که دغدغه ی فرهنگ را دارند، برسد. محمد احمدی، تهیهکننده نیز در خصوص دلایل همکاری اش با کارگردان های فیلم اولی گفت: قطعا من از زمانی که وارد سینما شدم برای کاری که انجام می دهم هدفی دارم و من با کارگردان هایی که می دانند چه می سازند و دید گاه و نظرشان به خودم نزدیک تر است همکاری می کنم. وی در ادامه اظهار داشت: سعی
می کنم این نوع سینما که برای گیشه کارنمی کند مدیریت کنم و چنانچه درآمد ناچیزی داشت به طرق دیگری سرمایه اصلی فیلم را به دست آورم اما تقریبا همه کارها مثل تهیه کنندگی ،مدیر تولید اصلی فیلم ،فیلم برداری و...راخود به عهده دارم بنابراین هزینه ها کاسته می شود و شکستی در کار دیده نمی شود. وی در ادامه با اشاره به این مطلب که پروانه ساخت فیلم در سال 89 گرفته شده بود و فیلم با 3 سال وقفه ساخته شد افزود: از اکران فیلم رضایت دارم و از اینکه این زمان را برای اکران انتخاب نمودم پشیمان نیستم زیرا پس از اکران نیز این فیلم راه خودش را به مرور پیدا خواهد کرد. احمدی در خصوص مدت زمان فیلم برداری این فیلم گفت: فیلم برداری ما تقریبا 40 روز به طول انجامید و به جز نقش اول فیلم دیگر نقش ها انتخاب اول بودند. وی در پایان ضمن تشکر از همه ی عوامل این فیلم خاطرنشان کرد: بنده به عنوان تهیه کننده سعی خواهم کرد که مخاطب این نوع از سینما را بیشتر کنم. هنگامه قاضیانی در خصوص دعوتش به این مراسم گفت: با وجود اینکه بازیگر این فیلم نبودم اما خوشحالم از اینکه در این جمع هستم. من این فیلم نامه را از قبل خوانده بودم و در طول فیلم برداری با گروه در
ارتباط بوده ام.این فیلم سوء ظن ها را نشان می دهد و اینکه یک جهان مریض ذهن را نیز بیمار می سازد. من سفریکه در فیلم برای نقش اول اتفاق می افتد را دوست دارم زیرا که در این سفر متوجه می شود این همه شک و سوء ظن درست نبوده است. قاضیانی در خصوص این که پیشنهاد بازی نقش اول این فیلم به او داده شده بود اظهار داشت: من در آن زمان درگیری های شخصی داشتم ضمن اینکه بازی کردن در فصل تابستان در قشم جرات می خواست که اندیشه فولاد وند آن را داشت. وی ادامه داد: تهیه کننده و کارگردان این فیلم با دعوت من در این مراسم یک رسم خوبی را به من آموختند و از اینکه اندیشه فولادوند انتخاب بعدی بود خرسندم. قاضیانی در پاسخ به این سوال که در سینما فیم نامه خوب نداریم گفت: من در جشنواره این موضوع را با پنج کارگردان مطرح کردم و پاسخ آنان این بود که بازیگران هیچ انگیزه ای را برای کارگردانان باقی نگذاشته اند که البته من این پاسخ را قبول ندارم. محسن حسینی در ادامه این نشست تصریح کرد: این فیلم نامه هشتمین تجربه ی سینمایی و تجربه ی اول کاری من با علیرضا فرید و احمدی بوده است. علی رغم اینکه اکثر فیلم های جشنواره امسال به شکل آپارتمانی بوده و داستانی
برای فیلم تعریف نمی شود اما دو ساعت بعد، مهرآباد روایتش درست بوده است. وی در ادامه افزود: نقش پزشک نقش پیچیده ای نبود. زمانی که فیلم نامه را خواندم نقش را فهمیدم و کارگردان نیز دست مرا در این نقش باز گذاشت. حسینی در خصوص نبود فیلم نامه های خوب تصریح کرد: مشکل سینمای ما فیلم نامه و تعریف نکردن داستان است و ما در سینما مقوله ای به نام اقتباس براساس رمان نداریم در حالی که سینمای آلمان و فرانسه براساس اقتباس از رمان است. اندیشه فولادوند در ادامه مراسم درباره شخصیت اصلی شعله ایزدی گفت: زمانی که در حال مطالعه ی فیلم نامه بودم،همان چند صفحه اول متوجه شدم که این فیلم را می خواهم بازی کنم ودر همان جلسه ی اول صحبت من با کارگردان یک فهم مشترک دیده شد. وی افزود: من قبل از بازی نقشم می بایست به آن فکر کنم درباره ی نقش شعله ایزدی اینکه یک دانشجویی در یک مقطعی عاشق استادش می شود و سرانجام با هم ازدواج می کنند ولی بعد از مدتی همسر او در یک سقوط ناگهانی فوت می شود و شک و تردیدهای بعد از آن همه سبب شد تا لحظات شعله ایزدی ساخته شود. نکته مهمی که در رابطه با بازی این کاراکتر بود این است که کل اتفاقات فیلم در 4 روز رخ می دهد.
فولادوند همچنین خاطرنشان کرد: قطعا شعله ایزدی مهمترین نقشی است که بازی کرده ام زیرا که موضوع آن انسان معاصر و شک و سوء ظن و...است. یکی از تکنیک هایی که در فیلم داشتم این بود در طول فیلم برداری هرگز صحبت نکنم تا از احساسات شعله ایزدی جدا نشوم و این تکنیک خیلی در فیلم به من کمک کردو گروه خوب این فیلم در این خصوص همراهی شایانی با من داشتند. وی در پاسخ به این سوال که در کدام سکانس ها اذیت شده اند گفت: با وجود کارگردان فیلم و کاراکتر بسیار آرامی که داشتم با مشکلی مواجه نبودم و تنها اضطرابم لحظه های قطار بود که خوشبختانه آسانترین بخش تولید شد. نگار حسن زاده از دیگر بازیگرا ن فیلم که در این نشست حضور داشت در باره نقش خود گفت: با وجود اینکه نقش من کوتاه بود اما آن را دوست داشتم و تجربه ی خوبی بود. رابعه مدنی نیز اظهار داشت: فیلم بسیار با احساس بود و به خانم ها و آقایان جوان می آموزد که سوء ظن نداشته آفت زندگی مشترک است.